บทที่1

"หมอหลวงอาการลูกของเราเป็นเช่นไรบ้าง"ฮ้องเต้ตรัสถาม

"องค์ชายทรงมิมีอาการหน้าเป็นห่วงแล้วพ่ะย่ะค่ะ" หมอหลวง

"ซ่งหนิงอาการดีขึ้นไหม" คนนี้สิน่ะคือพ่อของเราฮ้องเต้หรอนี้เราย้อนยุคมาหรอ.

ซ่งหนิง "ลูกมิเป็นไรพ่ะย่ะค่ะ" "พ่อมีเรื่องเราจะบอกเจ้าพ่อจะส่งเจ้าไปเป็นชายาเอกขององค์รัชทายาท" ห๊ะ!!!!!!

"2วันนี้ลูกต้องออกเดินทางไปแคว้นมู่มันคือคำสัญญาระหว่างแคว้นลูกเข้าใจพ่อด้วย" นี้เราพึ่งฟื้นน่เฟ้ยจะให้ออกเดินทางเลยหรอ

"พ่ะย่ะคะลูกเข้าใจ" เอาว่ะเล่นตามบทไปก่อนแล้วกันไปตายเอาดาบหน้าก็ได้

วันที่2วันออกเดินทาง "ออกเดินทางได้"

ณ แคว้นมู่ "เจ้าว่าชายาเราเป็นเช่นไหร่" มู่หรงอั๋นเอ้ยถามองค์รักเงาส่วนพระองค์ "หม่อนฉันมิทรงมราบเช่นกันพ่ะย่ะค่ะ"

"อืม เรามิเต็มใจจะสมรสอยู่แล้วเรามิใส่ใจ" ในแคว้นมู่มีผ้าสีแดงโคมแดงเพราะว่าจะมีงานมงคลสมรสขององค์รัชทายาท ซ่งหนิง นี้หรือแคว้นมู่ก็หน้าอยู่นะ. "องค์ชายเป็นอะไรหรือเจ้าค่ะมิทรงพูดจาเลยตั้งแต่ฟื้นไข้" "เรามิได้เป็นไร" เดิมทีผมก็เป็นคนพูดน้อยอยู่แล้วพอมาอยู่ในร่างกายนี้รู้สึกเส้นตึงน่ะเนี้ยไม่ได้ออกกำลังกายสักที แต่งเสร็จค่อยออกแล้วกันเห้อน่าเบื่อจัง

ติชมได้น่ะค่ะเดียวมาแก้คำผิดน่ะค่ะ


ตอนต่อไป
บทที่2

ความคิดเห็น