ทำมาหากิน
โดย  

หลังจากที่แม่รินได้ทานแซนด์วิชไปเธอรู้สึกอิ่มเป็นอย่างมากแต่ก็ยังเป็นห่วงลูกชายของตน


"ฮิมหิวไหมลูกเดี๋ยวแม่ทำอะไรให้กิน"แม่รินถามขึ้นขณะที่กำลังจะเดินเข้าไปในส่วนครัวหลังบ้าน


"ไม่ครับแม่ ฮิมกินแซนด์วิชไปแล้วครับ"ฮิมตอบออกไปทันที


"อย่างนั้นเหรอแม่เองก็อิ่มแล้วเหมือนกัน งั้นวันนี้แม่ไม่ทำอาหารนะ...วันนี้มีการประท้วงแถวๆร้านวุ่นวายมากแม่ก็รู้สึกเหนื่อยๆไปพักก่อนนะ"แม่รินบอกเล่าเรื่องราวการประท้วงบริเวณร้านเล็กน้อยให้ฮิมฟัง 


หลังจากแม่รินพูดจบเธอก็เดินขึ้นไปเพื่อเตรียมตัวอาบน้ำพักผ่อน ในขณะที่เธอเดินกลับลงมาเพื่ออาบน้ำในชั้นล่างนั้นได้เห็นฮิมกำลังจะเดินเข้าไปหลังตู้และเตรียมที่นอนเธอจึงถามฮิมขึ้นว่า


"ฮิมไม่ขึ้นไปนอนข้างบนหรอลูก ข้างล่างยุงมันเยอะ หายแล้วก็ขึ้นไปนอนข้างบนเถอะ" แม่รินถามออกไปด้วยน้ำเสียงที่แสดงความเป็นห่วง


"ไม่เป็นไรครับแม่ฮิมอยากนอนข้างล่าง อืม..เพื่อความแน่ใจนะครับว่าขาของฮิมมันปกติแล้วฮิมยังไม่อยากใช้งานมันหนักเกินไป"ฮิมพูดขึ้น ความจริงแล้วฮิมไม่ขึ้นไปข้างบนเพราะฮิมต้องการออกไปข้างนอกเพื่อพัฒนาร่างกายของตัวเขาเอง 


สามทุ่มของคืนนั้นเมื่อฮิมแน่ใจว่าแม่รินหลับไปแล้วเขาก็ได้ออกจากบ้านเดินไปที่สวนสาธารณะ หามุมลับตาคนเพื่อจะพัฒนาร่างกายของตน มุมเหมาะที่ฮิมเจอมันคืออุโมงค์ท่อขนาดใหญ่ที่วางทิ้งไว้เนื่องจากการก่อสร้างโครงการอะไรสักอย่างที่หยุดลง 


หลังจากนั้นฮิมจึงเริ่มต้นวิ่งเบาๆเพราะสภาพร่างกายของฮิมนั้นไม่เคยออกกำลังกายเลย มันอาจมีผลกระทบภายหลังเพื่อความแน่ใจฮิมไม่อยากจะเสี่ยงกับความทรมานที่จะได้รับ ฮิมวิ่งรอบสวนสาธารณะเสร็จเขาก็เปิดค่าสถานะของตัวเองขึ้นมาดู 


ข้อมูลผู้ถือครอง LV 2

ชื่อ: ธนาธร ทัพมงคล (ฮิม)

อายุ: 18

ร่างกาย: 20

ป้องกัน: 20

อดทน: 50

ว่องไว: 20

ฉลาด: 100

เสน่ห์: 2

โชค: 5

เหรียญ 90,780

ร้านค้า: LV1

ทักษะ:

การปฐมพยาบาลเบื้องต้น

ค่าแก้ไข:9

ความพร้อมของร่างกาย: 95


แต่มีสิ่งแปลกออกไปมันคือแถบสีส้มด้านบนที่เขียนว่าสามารถลุ้นโชคได้ 9 ครั้ง ครั้งละx1 ครั้งละx10  และค่าความพร้อมของร่างกายสิ่งที่ฮิมให้ความสนใจในตอนนี้ 


"วงล้อที่ฉันจะได้ของรางวัลพิเศษจากระบบเกมส์ มิร่า"ฮิมตัดสินใจเรียกมิร่าทันที

 

"ค่ะผู้ถือครอง"เสียงใสที่ยังคงความนิ่งตอบกลับมา


"วงล้อนี้ใช่ไหมที่ใช้ค่าแก้ไขในการเล่น"ฮิมถามขึ้น


"ค่ะผู้ถือครองสามารถใช้แต้มแก้ไขในการหมุนวงล้อ"หลังจากได้รับการยืนยันแล้วฮิมได้ทำการหมุนวงล้อ

(ยินดีด้วยค่ะคุณได้รับเหรียญ 1,000)

(ยินดีด้วยค่ะคุณได้รับมานา 1EA)

(ยินดีด้วยค่ะคุณได้รับเหรียญ 1,000)

(ยินดีด้วยค่ะคุณได้รับเหรียญ 1,000)

"มันได้เงินก็ดีอยู่แต่ฉันก็อยากได้สิ่งที่เป็นทักษะบ้างไม่ได้หรือไง" เหมือนคำขอของฮิมจะได้รับการอนุมัติทันทีที่เขาพูดจบ

(ยินดีด้วยค่ะคุณได้รับทักษะการทำอาหาร เลเวล1)

"ให้มันได้อย่างนี้ซิระบบที่รักมันเป็นประโยชน์กับฉันมากจริงๆ"ด้วยทักษะนี้เขาจะได้ช่วยแม่รินขายอาหารได้และมันยังเหลือการหมุนวงล้ออีก 3 ครั้ง


(ยินดีด้วยค่ะคุณได้รับค่าร่างกาย 5)

(ยินดีด้วยค่ะคุณได้รับเหรียญ 1,000)

(ยินดีด้วยค่ะคุณได้รับมานา 1EA)

"มานา???ฉันของดูคุณสมบัติหน่อยดีกว่าหวังว่าจะคุ้มกับที่เสียแต้มหมุนไปนะ"ฮิมพูดขึ้นพร้อมกับนึกถึงคุณสมบัติของมานา


(มานา)

: ช่วยเพิ่มมานา 500 หน่วย


"ชิบแล้วอะไรกันอีก มิร่าเธอช่วยอธิบายให้ฉันฟังหน่อย"ฮิมถามขึ้น


"ระบบการใช้มานาจะเปิดขึ้นเมื่อผู้ถือครองเลเวล 5ขึ้นไปเป็นการใช้สกิลแบบพิเศษ"มิร่าตอบออกมาอย่างรวบรัด


"ให้ตายซิฉันต้องอัปเลเวลอย่างเดียวซินะ พวกระบบที่ยังมีซุกซ่อนอะไรไว้อีกทำไมไม่โผล่ออกมาให้หมดทีเดียวเลเวล 5 ซินะฉันถึงจะสามารถเรียนรู้เรื่องนี้ได้ตาแก่ผู้ดูแลทำไมไม่ให้ระบบเกมส์ที่มันเทพเร็วๆมาให้ฉันเลย"ฮิมบ่นขึ้นเมื่อได้รู้เรื่องระบบมานา


หลังจากที่เลิกบ่นเรื่องระบบมานาฮิมก็กลับมาออกกำลังกายอีกครั้งเขาใช้เวลาเกือบ 2 ชั่วโมงในการวิ่งรอบสวนสาธารณะ ไม่ใช่ร่างกายของเขาอ่อนแอหรืออาการบาดเจ็บยังไม่หายเขาถึงใช่เวลามากในการวิ่งรอบสนามแต่เป็นเพราะร่างกายของเขาไม่คุ้นชินกับการออกกำลังกายจึงทำให้ระบบต่างในร่างกายปรับตัวไม่ทันฮิมเลยต้องวิ่งไปเดินไป เขาเกิดอาการเกร็งของกล้ามเนื้อระบบหายใจที่ทำงานอย่างหนักทำให้เขาหอมแต่ฮิมก็ได้ค่าความอดทนเพิ่มมากขึ้นมาแท้


"ความอดทนได้มากกว่าปกติ คงจะหมายถึงถ้าเราฝืนข้ามความสามารถของร่างกายไปมากเท่าไร ค่าความอดทนก็พัฒนาไปเร็วเท่านั้นแต่มันจะเป็นผลแย่กับร่างกายของฉันไหมน๊า" ฮิมคิดไปเดินไปจนมาถึงบ้าน


หลังการเริ่มพัฒนาตัวเองในคืนนั้นฮิมก็ได้กลับมานอนพักเช้าวันรุ่งขึ้นฮิมก็ตื่นขึ้นมาไม่ใช้เพราะเสียงรบกวนจากแม่รินแต่เป็นเพราะร่างกายของเขาเหมือนจะแตกออกเป็นชิ้น

"นี่มันผลจากการออกกำลังกายเกินขีดจำกัดจริงๆเหรอ ทำไมร่างเหมือนจะแหลกออกเป็นชิ้นคงต้องเสียเงินซื้อยากินซะแล้วมั้งไม่อย่างนั้นคงทำอะไรไม่ได้เลย"ฮิมบ่นออกเพราะอาการบาดเจ็บของกล้ามเนื้อรุนแรงมากกับการโหมออกกำลังกาย

 

หลังจากนั้นฮิมได้เปิดระบบร้านค้าเพื่อซื้อยาแก้ปวดกับยาแก้อักเสบทันทีที่หลังจากกินยาเข้าไปร่างกายของฮิมก็กลับมาเหมือนเดิมเหมือนตอนก่อนจะออกไปวิ่งเมื่อคืน "เอาล่ะวันนี้ฉันจะต้องไปช่วยแม่ขายอาหารฉันควรจะเตรียมตัวได้แล้ว" หลังจากนั้นฮิมก็เดินออกมาเจอแม่รินที่หน้าบ้าน

"แม่กำลังจะออกไปร้านแล้วใช่ไหมครับวันนี้ฮิมไปช่วยแม่ที่ร้านขายของด้วยนะ" ฮิมบอกกับแม่รินทันทีที่พบ

"(?)...ทำไมถึงจะไปช่วยแม่ล่ะ ฮิมอยู่บ้านเถอะร่างกายยังไม่หายดีแม่ไปขายของคนเดียวได้ฮิมพักเถอะลูก" แม่รินแปลกใจอยู่บ้างเพราะลูกชายของเธอเป็นเด็กเก็บตัวไม่ชอบออกไปข้างนอก ยิ่งร้านอาหารตามสั่งของเธออยู่ในตลาดแล้วด้วยยิ่งไปกันใหญ่ที่ลูกชายของเธอจะออกไปที่ร้านนั้น

"ให้ผมไปเถอะครับแม่อยู่บ้านก็ไม่ได้ทำอะไรผมอยากไปช่วยแม่ ผมรู้ว่าที่ผ่านมาผมไม่ได้ช่วยอะไรแม่เลยแม่ต้องลำบากเลี้ยงผมมาให้ผมได้แบ่งเบาภาระของแม่บ้างนะครับ"ฮิมพูดขึ้นเขาคิดแบบนั้น ถึงจะไม่ใช่เป็นเขาจริงๆแต่ก็เป็นร่างนี้ที่แม่รินเลี้ยงดูมา ถึงมันจะไม่ได้สะดวกสบายแต่ฮิมเชื่อว่าแม่รินทำดีที่สุดแล้ว


ฮิมค้นข้อมูลเก่าๆทำให้รู้ว่าเจ้าของร่างเดิมไม่ได้ช่วยเหลือแม่เท่าไรนักเพราะไม่ชอบที่คนเยอะๆ เขาไม่ชอบถูกมองเขารู้สึกด้วยความอึดอัดกับสายตาของผู้คนเพราะมีเพียงแต่สายตาที่มองเจ้าของร่างเก่าด้วยสายตาเหยียดๆ ฮิมก็ไม่เข้าใจทำไมเจ้าของร่างเก่าที่พยายามดูแลตัวเองแล้วถึงจะไม่าถูกวิธีเท่าไหร่แต่ผลออกมาก็ไม่น่าจะเลวร้ายขนาดนี้ ด้วยโคตรสร้างของร่างกายแล้วฮิมเชื่อว่าร่างนี้จัดว่าหน้าตาดีมาก 

"ก็ได้จ้ะ แต่ท่าไปแล้วฮิมรู้สึกไม่ดีรีบบอกแม่เลยนะ"แม่รินก็ยังเป็นกังวลอยู่ไม่น้อย


ตลาดอยู่อีกฝั่งของสวนสาธารณะแต่แม่รินก็ยังพาฮิมขี่รถมอเตอร์ไซค์มา มันเป็นตลาดขนาดกลางร้านของแม่รินอยู่ด้านซ้ายของประตูเข้าตลาดมันเป็นเพียงร้านขนาด 4x6 เป็นเหมือนบ้านเช่าโล่งๆ 1ชั้น ต่อเติมกันสาดออกมาทำหน้าร้าน ขนาดของร้านให้ลูกค้านั่งได้เต็มที่ก็ไม่เกิน 20 คน


เป็นเรื่องดีที่แม่รินเปิดร้านอาหารที่ตลาดแต่ตำแหน่งร้านของแม่รินห่างไกลจากที่จอดรถอยู่บ้าง หากจะว่ากันตามตรงคงเป็นที่สุดท้ายที่บรรดาพ่อค้าแม่ค้าจะเลือดเช่าเจ้าของตลาดเลยปล่อยเช่าในราคาที่ถูก การอยู่ใกล้ตลาดทำให้ไม่ต้องเร่มรีบในการออกมาแต่เช้าเพื่อหาซื้อวัตถุดิบในการทำอาหาร มันก็เป็นเรื่องที่ดีแต่ยังไงแม่รินก็ยังมาถึงที่ร้านแห่งนี้ตั้งแต่ตี4 ถึงแม่รินจะเปิดอาหารตามสั่งก็ยังมีกับข้าวถุงขายในช่วงเช้า การเรียกลูกค้าของแม่รินก็คือการนำอาหารออกมาปรุงหน้าร้านทำให้กลิ่นหอมลอยออกไปเพื่อเป็นการเรียกลูกค้าระหว่างที่ฮิมนั่งมองแม่รินทำอาหารอยู่นั้น ติ่ง!! ภารกิจ ช่วยมาริสาทำอาหารขาย ยืนยัน/ยกเลิก


ทันทีที่คุณตกลงทักษะการทำอาหารเลเวล10จะเป็นของคุณ หลังจากภารกิจกิจสำเร็จทักษะทำอาหารเลเวล10จะเป็นของคุณถาวร


''มาแล้วภารกิจ หือ!!!รางวัลนี้ฉันพึ่งได้ทักษะมาเมื่อวาน วันนี้ก็จะเลเวล10เลยโดยไม่ต้องฝึกหรอเจ๋งอ่ะ อีกอย่างฉันก็ตั้งใจจะช่วยเหลือแม่รินอยู่แล้วกำลังคิดหาวิธี วิธีก็วิ่งมาหา' ฮิมคิดในใจ พร้อมทั้งกดยืนยันทันที หลังจากนั้นฮิมก็เข้าไปหาแม่รินแล้วอาสาช่วยหยิบจับเครื่องปรุงต่างๆ 


'ให้ตายซิฉันมีทักษะด้านอาหารแต่ฉันไม่เคยทำอาหารเลยนี้'ฮิมบ่นขึ้นในใจ


เมื่อมีทักษะนี้ฮิมจะรู้ได้เองว่าเมนูนี้ควรใส่อะไรและปริมาณเท่าไหร่แต่ตอนนี้ฮิมไม่รู้ว่าอะไรเป็นอะไรเลยด้วยซ้ำเพราะแบบนั้นความสามารถก็ต้องมาพร้อมกับการเรียนรู้แต่ยังไงซะเขาก็ยังอยากใช้ความสามารถที่มีช่อยแบ่งเบาภาระของแม่ริน


"แม่ครับเดี๋ยวฮิมมานะ" ฮิมตัดสินใจจะซื้อสูตรอาหารจากร้านค้าระบบเพื่อความแน่ใจว่า การใช้ทักษะทำอาหารครั้งแรกใน 2ชีวิตนี้จะผ่านไปได้ด้วยดี


"ฉันกลายเป็นคนขี้กังวลตั้งแต่มาอยู่ในร่างนี้ มันเป็นผลมาจากการโหลดข้อมูลเจ้าของร่างเก่าหรือเปล่านะมันไม่ใช้นิสัยฉันเลยจริงๆ ว่าแต่ฉันจะเอาเมนูอะไรดีมันต้องเป็นเมนูที่ทำได้อย่างรวดเร็ว ฉันมั่นใจว่าอาหารมันจะต้องขายดี"หลังจากนั้นฮิมได้เลือกดูเมนูอาหารต่างๆ ในร้านค้าเขาสะดุดตากับอาหารง่ายแต่น่าจะเป็นทางเลือดดีที่สุด หมูปิ้ง


"เอาอันนี้แหละมันเป็นอาหารง่ายและเวลาทำมันก็มีกลิ่นหอมมากอีกด้วย" หลังจากนั้นฮิมก็เรียนรู้เมนูอาหารที่เลือกออกมาฮิมเตรียมพร้อมกันความเจ็บปวดที่จะตามมาแต่มันไม่เกิดอะไรขึ้นเลยนอกจากคันๆ  วูป...


"เอ๊ะ!! มันไม่ได้เจ็บปวดมันแค่รู้สึกคันๆที่หัว ถ้ามันเป็นการเรียนรู้ด้านวิชาการมันจะไม่เจ็บปวดซินะ โล่งใจไปนึกว่าฉันต้องเจ็บปวดอีกแล้วซะอีก" หลังจากนั้นฮิมได้ออกมาเพื่อบอกกับแม่รินว่าเขาคิดจะทำหมูปิ้งขาย


"แม่ครับฮิมอยากทำหมูย่าง"ฮิมบอกออกไปสั้นๆแค่นั้น


"ลูกว่าอะไรนะ! จะทำหมูย่างลูกไม่เคยทำมัน ลูก...."แม่รินยังไม่ทันจะพูดจบฮิมก็พูดขึ้นมาว่า


"แม่ครับฮิมขอลองดูนะครับแม่เชื่อฮิมนะ"เมื่อฮิมพูดออกไปแบบนั้นแม่รินก็ได้แต่ตกลง ถึงเธอจะต้องเอาเงินเก็บที่มีอยู่น้อยนิดมาใช้เป็นทุนก็ตาม


ทุนการทำหมูปิ้งนั้นฮิมอยากจะเป็นคนออกเองแต่คิดแล้วก็ไม่อยากตอบคำถามของแม่รินที่จะเกิดขึ้นว่าไปเอามาจากไหนฮิมเลยต้องปล่อยให้แม่รินเป็นคนออกทุน เขาจำภาพเครื่งปรุงในสูตรแล้วมองหามันบนโต๊ะเครื่องปรุงตรงหน้า ครั้ง หลังจากเตรียมของและอุปกรณ์แล้วฮิมทำการหมักหมูตามสูตรอาหารที่ได้ของมาจากร้านค้า 


ถึงสูตรการหมักหมูจะมีความคล้ายกับของคนอื่นๆแต่สูตรนั้นเรียงลำดับการผสมอย่าเจาะจงอย่างชัดเจนรวมถึงการวิเคราะห์เนื้อหมูตรงหน้าว่าจะต้องใช้อะไรเท่าไหร่เพราะแบบนั้นหมูปิ้งของฮิมรสชาติจะไม่เพี้ยนไปจากที่ตั้งใจ ฮิมไม่เคยทำอาหารมาก่อนแต่ตอนนี้ทุกอย่างที่เขาทำอยู่เป็นไปตามธรรมชาติเหมือนกับว่าฮิมทำมันมาแล้วหลายต่อหลาย


เจ็ดโมงเช้าเป็นเวลาที่ฮิมเริ่มปิ้งหมูผ่านไป 3 นาทีหมูก็เริ่มจะส่งกลิ่นหอมออกมาแล้วได้ลมช่วยพัดพาเอากลิ่นออกไปด้านหน้าประตูตลาด

.........

....

..


"กลิ่นหอมมาจากไหน...ทางนั้นๆฉันจะไปด้านนั้นพวกเธอเอาไง"สาวออฟฟิศคนหนึ่งที่มาเดินหาอาหารเช้ากินหันบอกกับเพื่อนอีก3คนที่มาด้วยกัน


"กลิ่นมันหอมมาก ฉันไม่เคยได้กลิ่นที่หอมขนาดนี้"


"ไป ไปทางนั้นกันมันเป็นกลิ่นหมูปิ้งฉันมั่นใจ  แต่ฉันว่ามันหอมกว่าหมูปิ้งที่ฉันเคยได้กลนมาหมูปิ้งเจ้านี้มันต้องเป็นอะไรที่พิเศษแน่ๆ"สาวออฟฟิศอีกคนหนึ่งพูดขึ้น แล้วทั้ง4คนก็เดินตามกลิ่นหอมของหมูปิ้งไปจนถึงร้านแม่ริน


"นั้นไงหมูปิ้งยิ่งมาใกล้ฉันยิ่งหิวฉันต้องได้กินมันไม่งั้นฉันคงไปทำงานไม่ได้"แต่ก่อนที่สาวออฟฟิศจะสั่งหมูปิ้งนั้นก็มีคนอื่นๆอีกกว่า10 คนเดินเข้ามาแล้วแทรกเธอ


"อะไรกัน!! ฉันมาก่อนนะ"สาวออฟฟิศโว๊ยขึ้น


"มาก่อนแล้วมัวยืนทำอะไรละมันไม่เกี่ยวว่าเธอจะมาก่อน เธอมาก่อนแต่เธอไม่ทำอะไรนอกจากยืนเฉยๆนั้นไม่ถือว่าเธอมากก่อน"คนที่แซงหน้าสาวออฟฟิศไปหันกลับมาพูด


"ฉันสาบานได้ว่าฉันหยุดยืนไม่ถึง 1นาที"สาวออฟฟิศยังเถียงกลับไป

"แค่นั้นมันก็นานเกินพอแล้ว" อีกฝ่ายได้ตอบกลับมา


เริ่มมีการโต้เถียงกันเกิดขึ้นที่หน้าร้านแต่ขณะนั้น ฮิมเห็นทีท่าพวกนี้จะมาขัดขวางการขายหมูปิ้งของเขาเขาเลยตัดสินใจพูดออกไปว่า


"กรุณาอย่ารบกวนลูกค้าคนอื่นนะครับผมขอให้พวกพี่ๆต่อแถวได้ไหมครับ"ที่ฮิมเรียกพี่ๆเพราะเขาตระหนักดีว่าเขาอยู่ในร่างของเด็กอายุแค่18 ปีและเขาก็ชอบที่จะทำแบบนี้


"!!ขอโทษนะจ๊ะน้องขายยังไงคะนี้"เพราะเป็นการเปิดร้านกะทันหันเลยไม่มีป้ายราคา


"ไม้ละ10บาทครับข้าวเหนียวห่อละ5บาทครับพี่คนสวย"


'ฉันอยากจะลองพูดแบบนี้มานานแล้ว ได้ลองแอ๊วสาว'แต่ฮิมคงลืมไปว่ารูปลักษณ์เขาตอนนี้ไม่เหมาะแกการแอ๊วสาวเท่าไรนัก


"เออ...พี่เอาหมู 3ไม้ข้าวเหนียว1ห่อ" สาวออฟฟิศได้แต่ยิ้มเจื่อนๆส่งไปให้ 'นี้ถ้าฉันไม่อยากกินหมูปิ้งฉันจะข่วนหน้าแกไอ้โดเรม่อนคลุกถ่าย'สาวออฟฟิศแอบบ่นในใจเมื่อถูกฮิมแซว


หลังจากนั้นก็มีลูกค้าแวะเข้ามาอย่างต่อเนื่องจนฮิมปิ้งหมูไม่ทันกันเลยทีเดียว แม่รินต้องไปที่ตลาดเพื่อซื้อเตาและหมูมาอีก เก้าโมงคือเวลจบสงครามหมูปิ้งมันเป็นอะไรที่ทั้งร้อนและเหนื่อยแต่ก็คุ้มในความคิดของฮิม


(ยินดีด้วยค่ะคุณได้รับค่าความอดทน) (ยินดีด้วยค่ะคุณได้รับค่าร่างกาย) (ยินดีด้วยค่ะคุณได้รับค่าความว่องไว) ติ่ง!! ภารกิจสำเร็จ ทำอาหารเลเวล10เป็นของคุณถาวร Exp 50


"หมูปิ้งของลูกขายดีกว่าอาหารของแม่อีกแม่ไม่เคยขายของดีแบบนี้มาก่อนเลย"แม่รินพูดออกมาด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม


ถึงหมูปิ้งของฮิมจะทำให้อาหารของแม่รินขายแทบไม่ได้แต่ว่าวันนี้หักลบดูแล้วแม่รินก็ไม่ได้ขาดทุนอะไรแถมมีกำไรอีกด้วย


ได้ฟังแบบนั้นฮิมเลยเสนอแม่ริน"แม่ครับฮิมว่าแม่ลองไม่ต้องทำอาหารเช้าพวกนั้นขายแล้ว หันมาทำแต่หมูปิ้งกับฮิมดีกว่ามันง่ายรวดเร็วแม่จะได้มีเวลาพักผ่อน" ฮิมพูดออกไปด้วยความเป็นห่วง


ความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นเพียงไม่กี่วันแต่มันกับทำให้ฮิมเคารพรักแม่รินจากใจความเป็นห่วงเป็นใยก็ก่อตัวขึ้นเหมือนว่าฮิมนั้นเป็นลูกแท้ๆของแม่ริน อาจจะเป็นการดาวน์โหลดข้อมูลของเจ้าของร่างเก่าเข้ามาเลยทำให้ฮิมมีความรู้สึกรักแม่รินอย่างรวดเร็ว


"มันเป็นความคิดที่ดีแม่ก็เหมือนจะแก่ตัวลงทำแบบนั้นก็เบาแรงแม่ และเงินทองก็ยังมากขึ้นอีกแม่หวังว่ามันจะขายดีอย่างนี้ไปทุกวัน"แม่รินพูดออกมาด้วยความหวัง เธอคิดในใจแค่เพียงว่าเธอจะมีเงินส่งเสียลูกชายให้เรียนในมหาลัยลูกชายจะได้มีความรู้ไม่ลำบากเหมือนกับเธอ


"ครับ มันจะขายดี "ฮิมพูดขึ้นด้วยความมั่นใจและจากการทำภาระกิจครั้งนี้ฮิมได้ทักษะการทำอาหารเลเวล10ทันที


___________________________________________

ตอนต่อไป
พ่อครัวใหญ่

ความคิดเห็น