บทที่ 1 เกิดใหม่ด้วยความทรงจำเก่า

บทที่ 1 เกิดใหม่ด้วยความทรงจำเก่า


ย้า!!



“เอานี้ไปกินสะ!!”



“เจอวิชานี้หน่อยเป็นยังไง ฮ่า ฮ่า ฮ่า”



"ตัวผมชื่อจิ๋นหยาง ผมเป็นคนที่ชอบเรื่องกำลังภายในหรือวรยุทธ์มาก ผมไปทุกสถานที่ที่เกี่ยวข้องกับวรยุทธ์ทั้งหมดแล้วเพื่อศึกษาถึงหลักการและวิธีการ และผมก็มักจะอยู่แต่ในห้องสมุดไม่ก็อินเตอร์เน็ตเพื่อเข้าไปอ่านนิยายและดูการ์ตูนรวมถึงหนังกำลังภายในอยู่ตลอด ผมเคยไปแข่งขันงานประลองความรู้เรื่องกำลังภายในมาหลายเวที และผมก็ชนะมาตลอด ผมเคยฝันว่าถ้าเกิดว่าเกิดทันยุคนั้นก็คงจะดี"



เห้ย!!



"ไอ้บ้ากำลังภายใน วันนี้ไม่ไปวิ่งบนน้ำอีกหรือไง?"



ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!



"เรื่องของข้าพวกเจ้าไม่ต้องมายุ่งเลย!!"



"เรื่องของข้าพวกเจ้าไม่ต้องมายุ่งเลย? นี่มันสมัยในแล้วยังใช้คำพูดแบบนั้นอีก ไม่แนวเลยวะ ตูว่ามึงนี้ชักจะเยอะแล้วนะ หาเวลาไปแดนซ์มั่งนะ จะได้หลุดพ้นสะที"



เชอะ!!



"ความชอบใครความชอบมันโว้ย!!"



จิ๋นหยางมักจะโดนเพื่อนๆล้ออยู่เป็นประจำแต่ตัวเขาก็ไม่ได้แคร์ใครอยู่แล้ว ตั้งแต่เล็กจนโตเขามักจะเจอแบบนี้อยู่แล้วจิ๋นหยางจึงไม่คิดมากขอเพียงทำสิ่งที่เขาชอบก็เป็นพอ...



"วันนี้หนังจีนเรื่องใหม่กำลังจะเข้าด้วย เราไปดูดีกว่า (เดชคำภีร์หมัดเจ้ายุทธจักร)"



เหมียววววว!!



หึ!!



ระวังไอ้เหมียว!!



ขณะที่จิ๋นหยางกำลังจะไปดูหนังใหม่อยู่นั้นเขาก็ไปเจอแมวที่กำลังจะข้ามถนนและขามันก็ติดช่องระบายน้ำทำให้มันขยับไม่ได้ เขาจึงได้กระโดนเข้าไปช่วยมันทันทีแต่ทันใดนั้นเอง...



ปรี๊ดดดด!!



เห้ย!! หลบไป หลบไป!!



"แย่แล้วเราต้องรีบแล้ว"



มีรถขับมาด้วยความเร็วสูงตรงมาทางเขาพร้อมกับบีบแตรมาตลอดทาง อีกทั้งคนขับยังหน้าตาเมาและขับเซไปเซมาอีกด้วย......



ตู้มมมม!!



ว้ายยยย!!



คนโดนรถชน!!



"นี่เราตายแล้วหรอเนี่ย? ทำไมถึงได้รู้สึกมือขนาดนี้...."



ฟิ้ววว!!



อุแว้!! อุแว้!!



..........................................................



นายท่าน!!



หมอตำแย: นายท่าน ท่านได้ลูกชายเจ้าค่ะ



ข้าได้ลูกชาย ลูกชาย ฮ่า ฮ่า อ่า!!!



หมอตำแย: แต่ว่า....



"แต่อะไร......?"



หมอตำแย: แต่ว่าร่างกายของเขาอ่อนแอกว่าเด็กปกติทั่วไปนักข้าเกรงว่าเขาจะ....



"ไม่ต้องพูดแล้ว ขอแค่เขาออกมาครบสมประกอบ ข้าก็ดีใจแล้ว"



หมอตำแย: เจ้าค่ะ!!



"ยินดีกับท่านผู้อาวุโสด้วยที่ได้ลูกชาย"



"ขอบคุณมาก"



"แล้วท่านคิดชื่อเขาไว้หรือยังหละ?"



"แน่นอนข้ากับน้องหลิงได้คิดชื่อเขาไว้แล้ว"



เทียนถ่างเจิ้งฟู่ (พิชิตสวรรค์)



"เป็นชื่อที่ดูหน้าเกรงขามยิ่งนัก เมื่อเขาโตขึ้นเขาต้องเป็นคนที่แข็งแกร่งไม่แพ้ท่านแน่นอน"



ฮ่า ฮ่า ฮ่า!!



สามปีผ่านไป(ไวเหมือนนิยาย)



เจิ้งฟู่!!!



อยู่ไหนลูก!!?



"ผมอยู่นี่ห๊ะแม่..."



"วันนี้เป็นยังไงบ้างลูก เหนื่อยไหม?"



"ไม่เลยครับแม่ ข้าตั้งใจฝึกอย่างมากเลย ข้าต้องแข็งแกร่งเหมือนท่านพ่อให้ได้"



"ดีมากลูกแม่ ไปอาบน้ำแล้วก็มากินข้าวกัน"



ครับท่านแม่!!



ผ่านมาสามปีแล้วตั้งแต่จิ๋นหยางกลับมาเกิดใหม่ในโลกนี้ เขาใช้ชีวิตของเขาในฐานะลูกชายของผู้อาวุโสตระกูลเทียนถ่าง....



ตุบ!! ตุบ!! ตุบ!!



หวิ้งงงงง!!



"ภาพเมื่อครู่มันอะไรกัน?"



ตั้งแต่เขาเริ่มที่จะรู้ความและสามารถรับรู้เรื่องราวต่างๆได้ เขามักจะเห็นภาพแปลกโผล่ขึ้นมาในสมองของเขาอยู่ประจำ เขามักจะนึกว่าตัวเองฝันไป เขาเคยที่จะเล่าเรื่องนี้ให้กับพ่อและแม่ของเขาฟังแล้ว แต่พวกเขาทั้งครู่กับมองว่ามันเป็นเรื่องตลกของเด็กๆเท่านั้น...



แต่ช่วงหลังๆมานี้ที่เขาเริ่มฝึกพลังภาพเหล่านั้นปรากฏให้เขาเห็นบ่อยมากขึ้นพร้อมกับอาการปวดหัวเล็กน้อย เขารู้สึกเหมือนกับว่ามีความคิดบางอย่างแทรกเขามาในตัวของเขาเองอย่างกับว่าเขามีความทรงจำเพิ่มขึ้น......



"เจิ้งฟู่ตื่นหรือยังลูกสายมากแล้วนะ วันนี้เจ้าไม่ไปฝึกหรอ?"



......?



เจิ้งฟู่!!



ก๊อกๆ ก๊อกๆ!!!



ลูกเจิ้ง!!?



*หรือว่าเขาออกไปแล้วนะ? แต่ว่าเมื่อเช้าเราไม่เห็นเขาเลยนิ*



"งั้นแม่เข้าไปนะลูก"



เอี๊ยดดดดด!!



เจิ้งฟู่!!!



เมื่อนางเปิดประตูเข้ามาก็พบว่า เจิ้งฟู่นอนสลบอยู่ที่พื้น นางจึงรีบเข้าไปอุ้มเขาขึ้นมาทันที แต่เมื่อเข้าไปใกล้เขานางก็พบว่าตัวเขานั้นร้อนอย่างมาก แถมยังมีเหงื่อออกเต็มไปหมด......



ท่านพี่!!!



ตุบ!! ตุบ!! ตุบ!!



เกิดอะไรขึ้นน้องหลิง!!?



เจิ้งฟู่!!!



พรึบพรับ!!



เทียนถ่างคงซือรีบยกตัวเขาขึ้นและถ่ายถอดพลังซีเข้าไปในตัวเขาทันที เพราะตอนนี้ชีพจรของเขาอ่อนแอมันแถมยังเต้นไม่เป็นจังหวะอีกด้วย......



"ท่านพี่ต้องช่วยเขาให้ได้นะ!!"



อือ!!



สองชั่วยามผ่านไป.....



ฟู้ววว!!



"เป็นยังไงบ้างท่านพี่?"



"เขาไม่เป็นไรแล้วหละ แค่นอนพักฟื้นอีกหน่อยก็คงจะหายดีแล้ว เดียวข้าจะให้ท่านหมอจัดยามาให้เขาหล่ะกัน"



"ลูกแม่เจ้าอย่าเป็นอะไรไปนะ...."



ปัง!!(ปิดประตู)



"ท่านพี่ ข้าว่าลูกเราคงจะไม่เหมาะกับการฝึกยุทธหรอก ร่างกายของเขาอ่อนแอเกินไป ข้าว่า...."



"ข้าเองก็รู้น้องหญิง แต่จะให้พี่ทำยังไงหละ ก็มันเป็นความต้องการของลูกเราเอง ข้าเป็นพ่อเมื่อเห็นความตั้งใจของเขาข้าก็อยากจะสนับสนุนเขาเท่านั้นเอง ข้าพยายามหาหมอหลายคนในเมืองนี้แล้ว แต่ไม่มีใครช่วยได้เลย แม้แต่ยาของท่านหมดโอสถจากตระกูลเรายังช่วยเขาไม่ได้เลย..."



เฮ่อ!!



"เรื่องนี้เจ้าไม่ต้องห่วงยังไงข้าก็ไม่มีทางปล่อยให้ลูกเราเป็นอะไรแน่ เจ้าไปพักผ่อนเถอะนะ"



ค่ะ!!



"ที่นี่ที่ไหนกัน เมื่อกี่เราจำได้ว่าเรากำลังช่วยน้องเหมียวอยู่นิ หรือว่าเราตายไปแล้ว?"



ทัศนียภาพรอบๆตัวเขามืดไปหมดมองดูจนสุดลูกหูลูกตาก็มีแต่ความมืดแต่ในขณะนั้นเองก็มีลำแสงค่อยปรากฏขึ้นและมันก็ชัดขึ้นชัดขึ้นจนสามารถมองเห็นได้...



โอ้ยยย!!



"ทำไมถึงปวดหัวแบบนี้นะ" จิ๋นหยาง(เจิ้งฟู่ในปัจจุบัน)กล่าวพร้อมกับจับที่หัวของเขาจากนั้นก็มองไปรอบๆด้วยท่าทางมึนๆ......



ฟิ้ววววว!!

ตอนต่อไป
บทที่ 2 หลอมรวมความทรงจำ 1

ความคิดเห็น