นักสืบสยองขวัญ...ตอนที่1

  ณ ย่านเมืองเก่าที่ความทันสมัยและความคลาสสิคผสมผสานกัน มีบันไดวนเล็กๆทอดยาวขึ้นไปบนชั้นสองตรงมุมตึกที่ค่อนข้างปลอดผู้คน ซึ่งในตอนนี้มีหญิงสาววัย26ผู้แต่งตัวด้วยเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวคลุมด้วยผ้าคลุมสีฟ้ากับกางเกงยีนส์ขายาว เธอเป็นสาวสวยรูปร่างดี ผิวขาวสะอาดราวกับได้รับการดูแลมาอย่างดี หน้าตาค่อนไปทางจีนเล็กน้อยแต่ยังคงความเป็นไทยด้วยดวงตาที่สวยคมเข้ากับอายไลน์เนอร์เป็นอย่างดี เธอมีท่าทางลังเลพอสมควรก่อนที่จะตัดสินใจเดินก้าวขึ้นไปบนบันไดทีละขั้นๆ จนไปถึงชั้นสองที่เป็นทางทอดยาวไปประมาณ4-5เมตร มีประตูสีขาวสไตล์ตะวันตกบานนึงแขวนป้ายไว้ว่า


"สำนักงานนักสืบตะวัน"


หญิงสาวไม่รอช้าเคาะประตูดังๆ "ก็อก ก็อก ก็อก" สิ้นเสียงนั้นภายในห้องก็มีเสียงโครมครามดังออกมาแล้วตามด้วยเสียงฝีเท้าวิ่งมาทางประตู


"สวัสดีครับ สำนักงานนักสืบตะวันยินดีให้บริการครับ" ชายหนุ่มหน้าตาดีแต่งกายด้วยเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีดำกับกางเกงสแล็คสีเดียวกันประตูออกมาต้อนรับ หญิงสาวมีท่าทางประหลาดใจกับท่าทางของชายผู้นี้ไม่น้อย แต่เพราะความจำเป็นของเธอทำให้เธอก้าวเข้าไปในห้องตามคำเชื้อเชิญ... ภายในห้องถูกตกแต่งราวกับหลุดเข้ามาในกรุงลอนดอนสมัย50-60ปีที่แล้ว ราวกับเจ้าของห้องตั้งใจจะทำให้มันเป็นรังของนักสืบในนวนิยายอย่าง "เชอร์ล็อค โฮมส์"


"แล้ววันนี้มีธุระอะไรครับคุณ..." นักสืบรูปงานถามพร้อมกับนำน้ำชามาเสริฟให้กับเเขกผู้มาเยือน


"แอนค่ะ ชั้นจะให้คุณช่วยตามหาหลานชายของชั้น" แอนเริ่มเป็นประเด็นสนทนา นักสือหนุ่มผายมือออกมาเป็นนัยว่าให้เล่ารายละเอียดต่อ "คือหลานชายชั้นเป็นลูกของพี่สาวค่ะ เมื่อเย็นวานแกไปเล่นกับเพื่อนแถวบ้านค่ะแล้วก็หายตัวไปเลย ตำรวจก็บอกว่าจะตามคดีให้ แต่ชั้นร้อนใจค่ะ ได้ยินจากคนรู้จักว่ามีนักสืบที่สามารถไขคดียากๆได้อยู่ ชั้นก็เลย..." แอนถูกขัดจังหวะด้วยภาษามือของนักสืบหนุ่ม

"ดูแล้วงานนี้น่าจะเป็น ผีลักซ่อนนะครับ" นักสืบหนุ่มเอามือลูบคางพร้อมใช้ความคิด แอนทำหน้านิ่วเหมือนไม่เชื่อที่นักสืบพูด "คุณคงไม่เชื่อที่ผมพูดใช่มั้ยล่ะ เอางี้...หลานชายคุณเล่นกับเพื่อนสามคนใช่มั้ย? ไปเล่นซ่อนแอบกันในบ้านร้างท้ายหมู่บ้านด้วย ผมพูดถูกมั้ย?" แอนทำหน้าตาตกใจเพราะข้อมูลพวกนี้เธอก็ได้ยินมาจากคนละแวกนั้นเหมือนกัน


"ทำไมคุณถึง..." แอนพูดไม่ทันจบประโยคไฟในห้องก็ติดๆดับๆ


"ลอยแก้ว อย่าแกล้งลูกค้าที" นักสืบหนุ่มเงยหน้าขึ้นไปพูดกับอากาศ พร้อมกันนั้นก็มีร่างของเด็กผู้หญิงหน้าตาน่ารักสวมชุดเจ้าหญิงสีชมพูมีปีกผีเสื้อด้านหลังโผล่ทะลุประตูห้องน้ำออกมา ทำเอาแอนที่นั่งมองอยู่แทบจะเป็นลมล้มพับไปตรงนั้น


"นี่ตะวัน บ้านที่นายให้ไปดูน่ะ สัมภเวสีอยู่กันเกลื่อนเลยนะ ชั้นล่ะขนลุกไปหมด" ลอยแก้วทำท่าทำทางขยะแขยงให้ตะวันดู แต่ตะวันกลับชี้ไปที่แอนที่ตอนนี้นั่งมองอยู่ไปวางตา "สวัสดีค่ะ ชั้นชื่อลอยแก้ว แน่นอน...ชั้นเป็นผี!!!!" ลอยแก้วหันมาทักทายกับแอน เมื่อแอนหายตกใจจึงยิ้มรับน้อยๆ


"โห...ดูคุณไม่ค่อยตกใจเท่าไหร่นะครับ" ตะวันหันมาถามแอน


"อ่อค่ะ ชั้นเป็นพวกเห็นอะไรแบบนี้ค่อนข้างบ่อยเลยชินซะแล้ว" แอนบอกกับตะวัน


"แน่ล่ะ เพราะว่ามีตัวน่ารำคาญตามเธอมาจากบ้านหลังนั้นด้วย" ลอยแก้วบอกพร้อมกับชี้ไปที่หน้าต่าง เมื่อทั้งหมดหันไปก็พบร่างที่เต็มไปด้วยแผลเน่าเฟะที่เต็มไปด้วยเลือดและน้ำหนองแถมเขียวอืดไปทั้งตัวอีกด้วย แอนรีบลุกมาใกล้ๆกับตะวันทันที

"ลอยแก้ว ทำอะไรซักอย่างสิ" ตะวันบอกกับลอยแก้ว เด็กสาวพยักหน้าก่อนที่จะพุ่งตรงไปยังสัมพเวสีตัวนั้นแล้วเปล่าแสงประหลาดสีขาวออกมา พร้อมกันนั้นเองสัมพเวสีตัวนั้นก็กรีดร้องด้วยความทรมานก่อนจะหายไป "มันกลับไปที่ของมันแล้วล่ะ" ลอยแก้วเดินกลับมา


"นะ...นี่มันเรื่องอะไรกันคะ?" แอนลงไปนั่งกับโซฟาอย่างอ่อนแรง


"งั้นเรามาแนะนำตัวกันอีกทีนะครับ ผมตะวัน นักสืบสยองขวัญ ส่วนนี่คือลอยแก้วพี่สาวฝาแฝดของผมที่ตายไปตั้งแต่ยังเด็ก แต่เพราะเธอเป็นร่างทรงของเทพองค์หนึ่ง เธอเลยมีหน้าที่คอยช่วยเหลือผมที่ช่วยเหลือคนอีกที" ตะวันและลอยแก้วแนะนำตัวอย่างเป็นทางการต่อหน้าแอน และนั้นคือการพบกันของแอนและนักสืบสยองขวัญ...

ตอนต่อไป
นักสืบสยองขวัญ...ตอนที่2

ความคิดเห็น