ชีวิตพนักงานออฟฟิศในเมืองหลวงที่ทุ่มเททำงานจนสายตัวแทบขาด แลกมาด้วยเงินเดือนที่ร่อยหรอจนแทบไม่เหลือเก็บ 'อันดา' หญิงสาววัยสร้างตัว ตัดสินใจหอบกระเป๋าใบโตและหัวใจที่บอบช้ำจากความเหนื่อยล้า กลับคืนสู่บ้านเกิดเพื่อดูแลคุณแม่ที่ล้มป่วยและคุณย่าวัยชรา แม้ในใจจะต้องแบกรับความกังวลเรื่องหนี้สินและความยากจนที่กัดกินหัวใจมาเนิ่นนาน

ทว่าคล้ายสวรรค์จะเห็นใจในความสู้ชีวิต จู่ๆ ระบบพัฒนาพื้นที่ก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าราวกับปาฏิหาริย์ที่พลิกชะตา หน้าต่างโฮโลแกรมสว่างวาบ พร้อมกับยอดเงินสนับสนุนที่โอนเข้าบัญชีให้ฟรีๆ ถึงวันละ 50,000 บาท โดยคำนวณจากจำนวนประชากรในหมู่บ้านอย่างซื่อตรง

ชีวิตที่เคยมืดมนพลันสว่างไสว อันดาวาดฝันถึงชีวิตเศรษฐินีบ้านนาที่เต็มไปด้วยความสุขสบาย ฟังดูเหมือนหนทางโรยด้วยกลีบกุหลาบใช่ไหมคะ? มันควรจะเป็นเช่นนั้นหากระบบไม่ได้กำหนดกฎเหล็กที่สลักไว้ด้วยตัวอักษรสีแดงตัวโตว่า

'เงินทุนทั้งหมดนี้ ต้องถูกนำไปใช้จ่ายและหมุนเวียนภายในอาณาเขตของหมู่บ้านแห่งนี้เท่านั้น ห้ามนำออกไปใช้นอกพื้นที่โดยเด็ดขาด'

รอยยิ้มหวานบนใบหน้าของหญิงสาวถึงกับแข็งค้าง

เดี๋ยวสิหมู่บ้านเล็กๆ ที่มีแต่ร้านขายของชำตาสีตาสากับทุ่งนากว้างขวางแห่งนี้ จะให้เธอเอาเงินตั้งห้าหมื่นบาทไปถลุงกับอะไรทุกวัน?

แล้วความฝันที่จะได้ไปนั่งกินปิ้งย่างหอมๆ หรือเดินช้อปปิ้งในห้างสรรพสินค้าประจำอำเภอของเธอล่ะ จะทำอย่างไร?

ในเมื่อระบบมันเถรตรงและไร้ความยืดหยุ่นจนน่าปวดหัว อันดาคนนี้ก็ขอใช้สมองอันชาญฉลาด งัดทุกกลยุทธ์มาหาช่องโหว่เพื่อพลิกแพลงกฎเกณฑ์ กอบโกยเงินก้อนนี้มาสร้างตัวและพลิกฟื้นหมู่บ้านให้จงได้