เดือนเจ็ดรัชศกเซ่าเยวียนปีที่สิบห้ามีปราชญ์เดินดินผู้หนึ่งตะโกนประโยคหนึ่งไปทั่วเมืองหลวงทุกวันติดต่อกันหนึ่งเดือน ‘เป็นคนดีอายุสั้น เป็นคนชั่วอายุยืนพันปี’ ผู้คนต่างบอกว่าเขาสติไม่ดี แต่ใครจะรู้ว่าสิ่งที่เขาพูดนั้นจะเป็นความจริงหลังจากนั้นไม่นานนัก

ในวสันตฤดูที่ควรชุ่มฉ่ำของแคว้นต้าฉิน กลับกลายเป็นพายุฝนคลั่งที่มืดมิดและหนาวเหน็บไปทั่วทั้งฉางอันราวกับร่ำไห้ให้กับความไม่ยุติธรรมของหนึ่งดรุณีน้อยในจวนสกุลอิน

ซ่า! เพียะ!

เสียงสายฝนที่สาดกระหน่ำ ไม่อาจกลบเสียงไม้โบยที่ฟาดลงบนแผ่นหลังเล็ก ๆ หน้าศาลบรรพชนตระกูลอินได้เลย ร่างของเด็กหญิงวัยแปดหนาวถูกบ่าวชายร่างกำยำกดตรึงไว้บนม้าไม้ เลือดสีสดไหลปนน้ำฝนหยดลงชโลมผืนหินอันสูงส่งของจวน ‘เวินหนิงโหว’ บรรดาศักดิ์ที่แปลว่าโหวผู้อ่อนโยนและนำมาซึ่งความสงบร่มเย็น... ช่างเป็นเกียรติยศที่ย้อนแย้งสิ้นดี!

“ปล่อย... ปล่อยข้า! ท่านพ่อ... ลูกทำสิ่งใดผิดเจ้าคะ!”