“เจ้า... ถูกบังคับมาขายตัวเช่นนั้นหรือ?”

เยว่ผิงสะดุ้งเล็กน้อย คำถามที่ตรงไปตรงมาทำให้นางจุกอยู่ในอก ทว่าคำขู่ของแม่เล้ายังคงดังก้องอยู่ในหัว ‘หากขัดใจคุณชาย... จะถูกพวกบ่าวรุมโทรม’ นางกัดริมฝีปากแน่น ส่ายหน้าปฏิเสธรัวๆ พร้อมกับเอ่ยเสียงตะกุกตะกะ

“มะ... มิได้เจ้าค่ะ ขะ... ข้าเต็มใจ ข้าจะปรนนิบัติท่านให้ดีที่สุด”

พูดจบนางก็พยายามรวบรวมความกล้า ยื่นมือที่สั่นเทาออกไปหมายจะปลดสายคาดเอวของชายหนุ่มตามที่เคยได้ยินนางคณิกาคนอื่นสอนสั่ง ทว่าทันทีที่ปลายนิ้วของนางสัมผัสโดนชายเสื้อของเขา ความหวาดกลัวที่ไม่เคยให้บุรุษอื่นได้สัมผัสนอกจากสามีก็ผุดขึ้นมา ร่างของเยว่ผิงสะดุ้งโหยง หยาดน้ำตาที่พยายามกลั้นไว้ร่วงเผาะลงมากระทบหลังมือของรุ่ยเฉินอย่างห้ามไม่อยู่

รุ่ยเฉินชะงักไป ความอุ่นวาบจากหยดน้ำตานั้นราวกับจะลวกผิวหนัง เขาคว้าข้อมือเล็กบางของนางเอาไว้ ไม่ได้รุนแรงแต่ก็มั่นคงพอที่จะหยุดการกระทำของนาง

“หากฝืนใจ ก็ไม่ต้องทำ” เขาเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความหนักแน่น

“ไม่เจ้าค่ะ! ข้าไม่ฝืนใจ... ข้ายินดี ปล่อยข้าเถิดเจ้าค่ะ ข้าต้องปรนนิบัติท่าน”