ชั่วพริบตาหลังจากตายตะวันวาดก็ได้กลายมาเป็นนางร้ายตัวประกอบของนิยายที่ตัวเองเคยอ่าน บทบาทที่เปิดเรื่องมาต้องถูกตัวร้ายฆ่าตาย หลังตัวร้ายเข้าห้องผิดคิดว่าเป็นห้องนางเอก

ในเมื่อรู้เนื้อเรื่องนิยายทั้งหมดแล้ว เรื่องอะไรจะต้องยอมตายง่ายๆ กลวิธีเอาตัวรอดจากการถูกฆ่ามีตั้งเยอะแยะ ในเมื่อจะต้องถูกฆ่า...ก็ชิงฆ่าตัวร้ายไปก่อนสิ !

ผลลัพธ์กลับกลายเป็นว่าตัวร้ายไม่ตาย…แถมยังความจำเสื่อม...ตะวันวาดเลยต้องเลี้ยงตัวร้ายเอาไว้ข้างตัว…หวังจะเปลี่ยนให้ตัวร้ายกลายเป็นหมาเชื่องๆ

แต่เหตุไฉนหมาบ้าตัวนั้น กลับกลายเป็นหมาคลั่งรักไปได้เล่า ?

“เอ็ง…เอ็งเป็นผู้...ผู้ใด ?”

ห้ะ ?

เธอหันขวับไปมองคนด้านหลัง ชายหนุ่มตัวร้ายกำลังจ้องหน้ามองเธอด้วยแววตาว่างเปล่า แววตาของเขาแตกต่างจากครั้งล่าสุดที่มองเธอราวกับเป็นคนละคน

“กูถามว่ามึงเป็นผู้ใด ?!” น้ำเสียงของเขาดูหงุดหงิดอย่างเห็นได้ชัด

“จ...จำ…จำข้าไม่ได้รึ ?”

ตะวันวาดภาวนาขอให้มันเป็นอย่างที่เธอคาดเอาไว้ ขอให้เขาความจำเสื่อม…ถึงเสื่อมไม่ทั้งหมดแต่อย่างน้อยๆ ก็ขอให้...

“ข้า…ข้าจำอันใดไม่ได้เลย”

มันควรจะเป็นข่าวร้ายของคุณหมออย่างเธอสิ แต่ทำไม…ทำไมตะวันวาดถึงได้รู้สึกดีใจจนเนื้อเต้นแบบนี้ ราวกับว่าตัวเองได้พบแสงสว่างแห่งความหวังของการมีชีวิตรอด

“ข้าไม่รู้ว่าตนเองเป็นผู้...” ไอ้รบหยุดชะงักบีบแขนเรียวของหญิงสาวแน่น แม้นในหัวของเขาจักจดจำสิ่งใดไม่ได้เลย หากแต่กลับมีภาพของผู้หญิงใต้ร่างของเขาผุดโผล่เข้ามา แลเมื่อนึกถึงไอ้นั่นของเขาตรงหว่างขามันก็พลันแข็งขึ้น

ไอ้เวรนี่หรร...มแข็งได้ไงอะ ?!

“ถึงข้าจักจำอันใดมิได้…แต่ข้ามั่นใจหนึ่งอย่าง...”

“มั่น…มั่นใจอะไร ?”

เขาแสดงสีหน้าสับสนให้ตะวันวาดเห็น ก่อนจะจับร่างของเธอนอนหงาย แขนเรียวสองข้างของหญิงสาวถูกกดลงไปแนบกับเตียง คนด้านบนจับจ้องมองคนใต้ร่าง

“ข้าคงต้องทดสอบดูก่อน”

เขาจะทดสอบอะไร ?

“เอ็ง…เอ็งช่วยแก้ผ้าให้ข้าดูได้ฤาไม่ ?”

ห้ะ ?

นี่มันเรื่องอะไรกันเจ้าคะ ?

“ข้าอยากลอง…นำมันใส่เข้าไปดูสักครั้ง...”

*ไม่มีนอกกายนอกใจ พระเอกรักเดียวใจเดียวแถมคลั่งรักสุด*

คำเตือน : นิยายเรื่องนี้มีคำพูดภาษาหยาบโลน ใครรับไม่ได้ต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยนะคะ 

อัพ ๓ ตอนแรกเวลา ๑๘:๓๐ และอีก ๑ ตอนเวลา ๒๒ : ๓๐ 

ฝากกดไลค์คอมเม้นต์เป็นกำลังใจกันเยอะๆน้าาา ถ้ามีคอมเม้นต์เยอะๆไรท์อาจจะอัพเยอะๆให้ก็ได้