บทโหมโรง

Song of lullaby

บทบรรเลงเสียงกระเส่า

ในวันที่แม่ได้ให้กำเนิดเจ้า... ร่างน้อยๆ ถูกโอบอุ้มเอาไว้ในอ้อมแขนมิคลาย ส่วนผิวกายก็หลอมละลายกลายเป็นน้ำแข็ง เจ้าขี้อ้อนเป็นลูกแหง่ แถมยังติดแม่เป็นไหนๆ ไอหนาวของเจ้า ยังคงแผ่สยายออกมาจากร่างที่กำลังหลับ ราวกับว่าแม่ถือก้อนน้ำแข็งแห้งเอาไว้…ก็มิปาน ลูกเอ๋ยยย~ หัวใจของแม่เริ่มจะเต้นช้าลงไปทุกนที การเคลื่อนไหวเองก็เฉื่อยชาช้าลงไปอย่างกับเต่าศิลา หลงเหลือไว้เพียงสัมผัสอันเย็นยะเยือกเดียวที่แม่รู้สึกข้างในปอด เพียงลมหายใจออก ไอขาวเปื้อนขี้เถ้าฟุ้ง ก็พวยพุ่งออกมาจากปาก เจ้าเป็นฤดูหนาวที่เย็นกว่าครั้งไหนๆ และเจ้ายังเป็นก้อนน้ำแข็งที่หล่อเย็นเศษหัวใจของแม่เอาไว้ มิให้แตกสลายไปก่อน... ท่ามกลางเปลวเพลิงจากนรกบนดิน ซึ่งกำลังฝืนลุกไหม้อย่างเหนื่อยล้า แต่ไฟกลับแผดร้อนอย่างแรงกล้า ไปทั่วปราสาทที่พวกเราใช้ซ่อนเร้น โครงสร้างที่ถูกทำลาย กลายเป็นประติมาเหมันต์ที่เจ้าก่อ ทวีไอหนาวสู้ไฟอย่างไม่ย่อท้อ แม้นหยดลงมาตามเพดาน บ้างก็ละลายเจิ่งนองเป็นลำธารเย็นยะเยือก ราวกับกำลังถูกกรวดน้ำจากเบื้องฟ้า จากไอน้ำที่ชโลมลงมาไปทั่วผิวจนยิ่งหนาวววสั่น เป็นดั่งการอุทิศของเจ้าให้แด่คนบาป ที่ริอาจอยากจะเป็นแม่คนหรือเปล่านะ? แต่การสูดดมควันไฟมากไป มันก็ทำให้สติของแม่เริ่มเตลิด ต่อให้เจ้าอยากจะปกป้องแม่แค่ไหน แต่คิดว่าคงทนได้อีกไม่นาน รู้สึกตัวอีกทีเมื่อลืมตา ประติมาก็พลันเลือนหาย ดั่งเวทย์มนต์เสกละลายให้เปิดออก ลอกรังไหมที่งดงามเดียว ซึ่งห้อหุ้มแม่เอาไว้ออกจากความเป็นจริงอันโหดร้าย คือภาพน่าสังเวชที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า ซากศพเรียงรายมากมายกองเกลื่อนกลาด บ้างก็ได้กลายเป็นหุ่นไล่กาน่าเวทนา กลิ่นสาบเลือด และ คาวโลกีย์โชยมากับสายลมเป็นกิจวัตร บ่อยครั้งนักที่แม่รู้สึกว่าาาหัวใจ… มันเฉยชาไปเสียแล้ววว~ แต่อาจจะดีแล้วก็ได้ที่เจ้าไม่ต้องเห็นมัน เพราะโลกทัศน์ในดวงตาของแม่คือโลกาที่พุพอง มันจะกัดกินทั้งดวงตาของเจ้า~!! จนหนองเหวอะ ลุกลาม เรื้อรัง จนกลายเป็นบาดแผลมากมาย ซึ่งเกิดขึ้นประปรายไปทั่วปฐพี แม่ไม่แน่ใจ ว่าเคยมีครั้งใดไหม๊? ที่มันจะงดงาม… ภาพเหล่านั้นแหละโซเฟีย... เกิดขึ้นจากน้ำมือของสิ่งมีชีวิตที่เรียกตนเองว่ามนุษย์ พวกมันกำลังวิ่งหนีอะไรบางอย่างมาทางนี้ เสียงกรีดร้องของพวกมันดังระงม!! เป็นเสียงของพวกสวะนอกรีตที่กำลังอกสั่นขวัญแขวน ไม่ได้ต่างอะไรไปจากปีศาจในคราบมนุษย์ ไล่ฆ่าข่มขืนผู้คนราวกับว่าเป็นผักเป็นปลา!! แต่สิ่งที่กำลังไล่ตามพวกมันมานั้น คือตัวตนผู้เปรียบดั่งมัจจุราช ผู้สะท้อนความรุนแรงออกมาให้เหนือกว่า และ ยัดเยียดความตายให้กับพวกมัน เป็นปีศาจจจ~ ผู้มาโปรดของพวกเรา~ ยัยปีศาจตัวกะเปี๊ยก..!? ผู้ที่จะปกป้องเจ้า จากความอัปลักษณ์สีครามนี้~

จากสตรีผู้แหลกสลาย ผู้เป็นแม่ และเฟิร์สเมนผู้เหลือรอด