ด้วยความที่เถียงเพื่อนไม่เคยชนะสักครั้ง ลลิลจึงโดน “รับน้อง” เสียเองแบบงง ๆ บทลงโทษของเธอคือไปเป็นพี่เนียน แต่คำถามคือคนอย่างเธอจะเนียนได้กี่โมงก่อน? รูปร่างสูงโปร่งเด่นเกินจะกลืนไปกับใคร ใบหน้าก็ไม่ได้ใกล้คำว่าเฟรชชี่แม้แต่นิดเดียว แค่ยืนเฉย ๆ ยังเหมือนหลุดมาจากอีกชั้นปี ยังไม่พอคนข้าง ๆ ก็ดันชวนคุยไม่หยุดอีกต่างหาก

“นี่ ๆ ตื่นเต้นไหม เธอมาจากไหนอะ เราชื่อนับพลอยนะ!” เสียงใส ๆ พุ่งใส่เธอแว้ดๆ ไม่หยุด แต่ลลิลกลับเลือกเงียบนิ่งและไม่ตอบอะไรเลยสักคำ ทว่านั่นไม่ได้ทำให้อีกฝ่ายถอยแม้แต่น้อย

นับพลอยเฟรชชี่ปีหนึ่งหมาด ๆ กำลังตื่นตาตื่นใจกับระบบโซตัสของคณะวิศวะอย่างเต็มที่ แม้จะคุยอยู่ฝ่ายเดียว แม้จะไม่ได้รับคำตอบกลับมา แต่เพราะคนข้างๆ คือคนแรกที่เธอเจอในมหาวิทยาลัยแห่งนี้ เธอเลยมโนเอาเองง่าย ๆ ว่านี่แหละเพื่อนคนแรกของเธอ

ส่วนเหตุผลที่นับพลอยเลือกมาเรียนวิศวะนั้น ก็ไม่ใช่เพราะความฝันหรือความชอบอะไรทั้งนั้น เธอมาที่นี่ เพื่อตามหา “รักแท้” ต่างหาก แต่ยิ่งก้าวเข้ามาในโลกที่เต็มไปด้วยเกียร์ เฟือง และกฎระเบียบ ภาพของใครบางคนที่เธอเคยตามหากลับค่อย ๆ เลือนรางลงไปทุกที ในขณะที่คนข้าง ๆ ที่ไม่ยอมพูดกับเธอสักคำกลับค่อย ๆ ชัดขึ้น ชัดขึ้นในความรู้สึกอย่างประหลาด ราวกับว่าเรื่องบางอย่างกำลังเริ่มต้นขึ้น โดยที่ทั้งคู่ยังไม่ทันรู้ตัว