‘กู้เย่หลี’ หวนกลับมาลืมตาตื่นขึ้นอีกครั้งกลางเกี้ยวเจ้าสาว ในวันมงคลสมรสที่เป็นดั่งราชเสาวนีย์สั่งตาย เบื้องหน้าของนางคือ ‘เสิ่นจื่อรุ่ย’ หนิงหย่วนโหวผู้แสนดีที่ซ่อนดาบอาบยาพิษไว้ใต้รอยยิ้ม ข้างกายคือ ‘ซูเยว่ซิน’ ญาติผู้น้องดอกบัวขาวที่ลอบปีนเตียงว่าที่สามีของนางมาแรมปี!

ชาติก่อนนางตาบอดกว่าจะรู้ตัวว่าหลงกลสุนัขจิ้งจอก ก็เมื่อตระกูลกู้ต้องถูกประหารเจ็ดชั่วโคตร ชาตินี้... อย่าหวังว่าข้าจะก้าวเท้าเข้าจวนโหวของพวกเดรัจฉาน!

กลางถนนในเมืองหลวงที่ผู้คนพลุกพล่าน กู้เย่หลีกระชากผ้าคลุมหน้าเจ้าสาวสีเลือดทิ้งไปทางหน้าต่าง   เกี้ยวแปดคนหาม นางก้าวลงมาตบหน้าญาติผู้น้องจนเลือดกบปาก แล้วประกาศให้ได้ยินกันทั้งเมืองหลวง 

“ในเมื่อพวกเจ้าลึกซึ้งกันมานาน ข้าก็ขอยกงานแต่งแสนอัปมงคลนี้ให้... ถือเสียว่าทำทาน!”

ทว่าการขัดราชเสาวนีย์ของฮองเฮามีโทษถึงตาย  แต่ไม่ถึงกับทั้งตระกูล นางจึงหันหลังให้จวนโหว แล้วชี้นิ้วเรียวยาวขึ้นไปยังระเบียงโรงเตี๊ยม  สบตากับ ‘เซี่ย        เปี้ยนซาง’ เซี่ยอ๋องทรราชจอมเสเพล ผู้มีข่าวลือหนาหูว่า ‘นกเขาไม่ขัน’

“เซี่ยอ๋อง! ราชโองการสมรสพระราชทานเปล่าในมือท่าน ข้าขอซื้อ! ลงนามชื่อข้า... ‘กู้เย่หลี’ข้าจะยอมเป็นวัวเป็นม้าให้ท่านขี่ชาตินี้ทั้งชาติ ชั่วชีวิตมีท่านเป็นสามีผู้เดียว!”

บุรุษผู้มีอนุเต็มจวนเลิกคิ้วขึ้นอย่างรู้สึกสนุก ก่อนจะตวัดพู่กันเปื้อนหมึก... ตบหน้าฮองเฮาและขั้วอำนาจมืดจนแผ่นดินสะเทือน!...

“ถูกใจข้าจริง ๆ เรื่องครื้นเครงเช่นนี้ข้าไม่พบมานานแล้ว” เซี่ยเปี้ยนซางหรือเซี่ยอ๋องผู้ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นตระกูลที่ไร้คนดี ยากจนคนมีคุณธรรม ตัดสินความเหี้ยมโหดผิดมนุษย์ แต่กลับตอบรับสตรีใจกล้าตรงหน้าเข้าตระกูล เพราะเขาชอบอะไรที่ท้าทายและอันตราย ยิ่งโดยเฉพาะ...

 สตรียิ่งงดงาม... ยิ่งอันตราย!