เสิ่นชิง คิดว่าเรื่องที่บ้าบอที่สุดในชีวิตที่เคยเกิดขึ้นกับเธอก็คือการ "วิวาห์สายฟ้าแลบ" นับตั้งแต่เริ่มหาตัวคนที่จะมาแต่งงานด้วยไปจนถึงขั้นจดทะเบียนสมรส ทุกอย่างเสร็จสรรพภายในเวลาเพียงสองชั่วโมง!

แต่หลังจากได้รับใบทะเบียนสมรสมาแล้ว เธอกลับพบว่าสามีที่เธอหามาได้นั้น ทำงานอยู่ในอู่ซ่อมรถหน้าหมู่บ้านตัวเองนี่เอง มิน่าล่ะ... ตอนที่จดทะเบียนถึงได้รู้สึกว่าผู้ชายคนนี้ดูหน้าตาคุ้น ๆ ชอบกล

เดิมทีเสิ่นชิงตั้งใจจะตกลงกับเขาว่าให้แต่งงานกันแค่ในนามสักสามเดือนแล้วค่อยหย่า แต่ใครจะไปคิดว่าพอใช้ชีวิตด้วยกันไปสักพัก เธอกลับรู้สึกว่าสามีคนนี้ "งานดี" จนถอนตัวไม่ขึ้น ไม่เพียงแต่ซิกแพ็กจะแน่นปั๋ง แต่เขายังทำเป็นหมดทุกอย่าง... ติดอยู่เรื่องเดียวคือเขาดูจะยากจนไปหน่อย

มู่หรงจิ่ง: "???" "ที่รักครับ ผมยังไม่ได้บอกคุณเหรอว่า อู่ซ่อมรถนั่นแค่งานอดิเรก งานหลักของผมจริงๆ คือเดินไปเก็บค่าเช่าที่ตึกข้าง ๆ บ้านคุณนั่นไง"