บทนำ

ทะเลในคืนนี้โกรธเกรี้ยวราวกับมีชีวิตของมันเอง

คลื่นยักษ์สีหมึกดำปะทะโขดหินของเกาะกระจิบทองอย่างไม่ปราณี ลมพายุคำรามพัดต้นปาล์มและบ้านเรือนไม้กระดานให้สั่นสะเทือนไปทั้งเกาะ ฟ้าเหนือหัวถูกเมฆดำหนาทึบกลบมิดจนดาวดวงใดก็ไม่อาจส่องแสง

เรนยืนนิ่งบนยอดหน้าผาสูงชัน มือข้างหนึ่งกำด้ามขวานประมงแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว สายตาคมกริบจ้องมองขอบฟ้าที่หมอกสีม่วงเข้มกำลังคืบคลานเข้ามาใกล้

“อีกแล้ว...” เขากระซิบ เสียงถูกกลบมิดด้วยเสียงคลื่น “มันมา... อีกแล้ว”

เกาะกระจิบทองเป็นเพียงเกาะเล็ก ๆ กลางมหาสมุทรอันไพศาล หลังจักรวรรดิมหาสมุทรนิรันดร์ล่มสลายเมื่อเกือบแปดสิบปีก่อน ผืนดินใหญ่ทั้งหมดจมหายไปใต้ทะเล หลงเหลือเพียงหมู่เกาะนับพันที่กระจัดกระจายเหมือนเศษกระจกแตกสลาย

และตอนนี้ หมอกมืด—ภัยพิบัติลึกลับที่ชาวเกาะทุกคนหวาดผวา—กำลังกลืนกินเกาะของเขาอย่างช้า ๆ

เรน อายุยี่สิบสามปี เด็กกำพร้าที่เติบโตมากับปู่ซึ่งเคยเป็นกัปตันเรือ เขารู้จักทะเลดีพอ ๆ กับรู้จักลมหายใจของตนเอง การอ่านกระแสน้ำ การเดินเรือกลางพายุ และการต่อสู้กับโจรสลัด เขาทำได้ทั้งสิ้น

แต่คืนนี้... ทุกอย่างต่างออกไป

ความเจ็บแสบร้อนผ่าวพุ่งขึ้นที่หลังมือขวา

เมื่อเขายกมือขึ้นดู รอยสักรูปดาวหนึ่งร้อยแปดดวงเรียงรายเป็นวงเวทย์โบราณกำลังเรืองแสงสีฟ้าเงินอย่างมีชีวิตชีวา

เสียงกระซิบอันศักดิ์สิทธิ์ดังก้องในหัวของเขา ท่ามกลางพายุที่โหมกระหน่ำ

“ผู้ถูกเลือกแห่งดวงดาว... เวลาแห่งการตื่นขึ้นของหนึ่งร้อยแปดดวงดาวแห่งโชคชะตาได้มาถึงแล้ว... จงออกเดินทาง จงรวบรวมพวกเขา... และกอบกู้โลกที่แตกสลายนี้”

พร้อมกันนั้น ผ่านหมอกมืดที่คืบคลานเข้ามา เรือลำมหึมาลำหนึ่งปรากฏขึ้น ลำเรือสีดำสนิท ประดับด้วยรูปแกะสลักมังกรทะเลเก่าแก่ที่ดวงตาเรืองแสงสีแดงดุร้าย

เรือลำนั้นไม่ได้แล่นด้วยใบเรือหรือแรงลม... มันพุ่งตรงมาหาเขาเหมือนกับมีชีวิต

เรนสูดหายใจลึก หัวใจเต้นรัวราวกับจะทะลักออกจากอก

เขาหันหลัง วิ่งลงจากหน้าผาอย่างเร็วที่สุด ตรงไปยังหมู่บ้านที่ชาวบ้านกำลังแตกตื่นด้วยความหวาดกลัว

คืนนี้... ไม่ใช่คืนแห่งการจมดิ่ง

แต่เป็นคืนแรกของตำนานผู้กล้า 108 คน