"คุณเทวา... ฮึก... เชื่อฉันเถอะ... ฉันไม่ได้ทำจริงๆ"

คำพูดนั้นช่างแผ่วเบา แต่กลับดังก้องในใจคนฟัง เทวากัดกรามแน่นเพื่อข่มความรู้สึกสับสน เขาเกลียดตัวเองที่เผลอใจอ่อนให้กับแววตาคู่นั้น

"หุบปาก!"

เขาตะคอกใส่หน้าเธอเพื่อกลบเกลื่อนความว้าวุ่น ผลักร่างบางไปกระแทกกับผนังอ่างอย่างแรง

"ตอแหล! ผู้หญิงสวยๆ ร้อยมารยาอย่างเธอน่ะฉันเจอมาเยอะแล้ว เก็บน้ำตาจระเข้ของเธอไว้หลอกผู้ชายหน้าโง่คนอื่นเถอะ สำหรับฉัน... น้ำตาของเธอมันไร้ค่า!"

"คุณมันใจร้าย... คุณมันปีศาจ..." ญดาร้องไห้โฮ ความเจ็บปวดทางกายเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดทางใจที่ถูกยัดเยียดความผิด

"ใช่! ฉันมันปีศาจ!" เทวายอมรับอย่างเกรี้ยวกราด "และปีศาจตัวนี้แหละที่จะลากเธอลงนรกไปด้วยกัน"

เขาทำท่าจะกดเธอลงน้ำอีกครั้ง แต่เมื่อเห็นริมฝีปากที่สั่นระริก และผิวเนื้อที่เริ่มเขียวคล้ำเพราะความเย็นจัด มือของเขากลับชะงักค้างกลางอากาศ

'ถ้าเธอตายตอนนี้... มันจะง่ายไป' เขาบอกตัวเองในใจ พยายามหาข้ออ้างให้กับความใจอ่อนของตัวเอง 'ใช่... เธอยังตายไม่ได้ เธอต้องอยู่ชดใช้กรรมให้สาสมกว่านี้'

เทวาปล่อยมือจากร่างของญดาอย่างรุนแรงจนน้ำในอ่างกระเพื่อมสาดกระจาย เขาผุดลุกขึ้นยืน หายใจหอบถี่ พยายามปรับสีหน้าให้กลับมาเย็นชาดั่งเดิม

"ลุกขึ้นมา! แล้วไสหัวไปให้พ้นหน้าฉัน ก่อนที่ฉันจะเปลี่ยนใจกดเธอให้จมน้ำตายคาอ่าง"