อากาศเย็นจากแอร์ที่พัดเป่าไม่ได้ช่วยให้ความร้อนในใจผมลดลงเลยแม้แต่น้อย บรรยากาศมันเป็นใจเหลือเกิน ฤทธิ์แอลกอฮอล์ทำให้ความยับยั้งชั่งใจลดน้อยถอยลงไปจนแทบไม่เหลือ

ออยมองหน้าผมด้วยสายตาขี้เล่นที่แฝงความรู้ทันคน เธอเลื่อนตัวเข้าไปนั่งใกล้เป้มากขึ้นจนสะโพกกลมกลึงของเธอแนบชิดกับต้นขาของเพื่อนที่นอนหลับสนิท

“พี่โอม...มองเป้ตั้งนานแล้วนะคะ” เธอพูดเสียงเบาแต่ชัดเจน นิ้วเรียวลูบไล้ไปตามแขนของเป้เบาๆ ราวกับกำลังปลุกให้ตื่น แต่ก็ไม่ได้ตั้งใจจริงจัง ผมชะงัก หัวใจเต้นแรงจนแทบจะได้ยินเสียงตุบๆ ดังอยู่ในหู ผมพยายามกลบเกลื่อนด้วยการหัวเราะแห้งๆ

“พี่ไม่ได้มองสักหน่อย” ผมยังแก้ตัวน้ำขุ่น สายตาจับจ้องไปที่ร่างของเป้ที่เมาจนนอนหลับใหลอย่างไม่รู้อิโหน่อิเหน่ ชุดเกาะอกสีขาวของเธอเลื่อนหลุดลงเล็กน้อยจนหมิ่นเหม่ที่หน้าอกทั้งเต้าจะปรากฎสู่สายตา ความเป็นชายในตัวผมเริ่มประท้วงอย่างรุนแรงจนแทบจะคุมสติไว้ไม่ได้

“ถ้าพี่กล้าก็ลองดูสิ หนูไม่ว่าอะไรหรอก ถ้าเป้มันไม่ตื่นมาตบหน้าพี่น่ะนะ”

ออยท้าทายเช่นนั้น อันเป็นเหมือนการเปิดประตูบานสุดท้ายที่ขวางกั้นศีลธรรมของผมไว้

ผมชั่งใจเพียงเสี้ยววินาที ก่อนอวัยวะกลางลำตัวจะตัดสินใจแทนสมอง ผมค่อยๆ คลานขึ้นไปบนเตียงช้าๆ หัวใจเต้นรัวแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก สายตาจดจ้องไปที่วงหน้าพริ้มเพราของเป้ที่ยังคงมีรอยยิ้มจางๆ ประดับอยู่บนมุมปากขณะหลับฝัน