ลุงจ่อยขับรถกลับมาถึงคฤหาสน์ในยามดึกที่มืดสนิท มีเพียงแสงไฟสลัวตามทางเดินและโคมไฟประดับสวนที่ยังคงส่องสว่างอยู่บางจุด เสียงเครื่องยนต์ถูกดับลงจนบรรยากาศรอบข้างเงียบสงัด ประตูรถด้านผู้โดยสารถูกเปิดออกช้า ๆ ปรายฟ้าที่เมามายจนตัวอ่อนระทวยแทบจะล้มลงจากเบาะ ลุงจ่อยรีบยื่นแขนแข็งแรงเข้าไปรับตัวเธอไว้ทัน

“คุณนาย...ระวังครับ”

แกกระซิบแผ่วเบาอย่างกลัวว่าใครจะได้ยิน มือหนาที่หยาบกร้านโอบรอบเอวคอดของเธอแน่นจนรู้สึกถึงความนุ่มนวลของเนื้อตัวผ่านเนื้อผ้าเดรสบางเบา กลิ่นไวน์แดงผสมกลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ และกลิ่นกายสาวที่อบอุ่นลอยมาแตะจมูกเขาเต็ม ๆ ลุงจ่อยกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก หัวใจเต้นแรงจนแทบจะได้ยินเสียงดังตุบ ๆ ในหูตัวเอง

ปรายฟ้าพึมพำอะไรบางอย่างที่ฟังไม่ชัดเจน ศีรษะซบลงกับไหล่ของเขาโดยไม่รู้ตัว ร่างกายอ่อนยวบทั้งหมดพิงแกอย่างเต็มน้ำหนัก ลุงจ่อยสูดหายใจเข้าลึก ๆ แล้วพยุงเธอเดินขึ้นบันไดหินอ่อนที่เย็นเฉียบไปยังชั้นบน ภายในคฤหาสน์เงียบสงัด เหล่าคนรับใช้น่าจะกำลังหลับใหลอยู่ในเรือนพัก มีเพียงเสียงหายใจของเจ้านายสาวกับลูกน้องวัยดึก

ขณะเดียวกัน คุณท่านก็คงหลับสนิทในห้องนอนแล้ว ไม่มีใครรู้ว่ากำลังจะเกิดอะไรขึ้นในค่ำคืนนี้

ลุงจ่อยเปิดประตูห้องนอนของปรายฟ้าด้วยมือข้างหนึ่ง ประตูไม้หนาเปิดออกโดยไม่มีเสียงดัง ภายในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงจันทร์ลอดผ่านม่านโปร่งเข้ามาเป็นลำแสงจาง ๆ ลุงจ่อยพาเธอเดินเข้าไป วางร่างบางลงบนเตียงกว้างอย่างระมัดระวัง

ปรายฟ้าล้มตัวลงนอนหงาย เส้นผมสยายกระจายไปทั่วหมอน ชุดเดรสผ้าฝ้ายร่นขึ้นถึงต้นขากลมกลึง เผยให้เห็นเรียวขาขาวนวลเนียนไร้ที่ติที่สะท้อนแสงจันทร์ ชายกระโปรงเลิกขึ้นจนเกือบเห็นขอบผ้าชั้นในสีครีมอ่อน

ลุงจ่อยยืนนิ่งอยู่ข้างเตียง มองร่างที่กำลังหลับตาพริ้มด้วยฤทธิ์สุรา หัวใจของแกเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก สายตาลากไล้สำรวจมองเต้าถันใต้ร่มผ้าที่ยกขึ้นลงตามจังหวะหายใจถี่กระชั้นของเธอ สองปทุมที่ดันเนื้อผ้าออกมาเป็นทรงสวยงาม ผิวขาวเนียนที่ดูนุ่มนวลราวกับนมสด ริมฝีปากอิ่มสีชมพูระเรื่อรับกับวงหน้างามเย็นตา ลุงจ่อยกวาดตามองแล้วก็รู้สึกถึงความตื่นตัวใต้กางเกงเครื่องแบบคนขับรถของแก

“แม่คุณเอ๊ย สวยจริง ๆ พับผ่าเถอะ คุณนาย” ลุงคนขับรถงึมงำ