"ข้าถามว่าใครส่งเจ้ามา!"

"อยู่ใกล้แค่นี้ เหตุใดต้องตะโกนเล่า หากบอกว่าซือฉุยส่งตัวเองมา ท่านลุงจะยอมเชื่องั้นหรือ"

"ใครลุงเจ้า! ข้าจ้วนเจ๋อหร่านไม่เคยนับญาติกับขอทานน้อย"

ความสนใจของเจ๋อหร่านย้ายไปหาเด็กอ้วนเสียส่วนใหญ่ สบโอกาสให้เถ้าแก่สูงวัยกระเถิบถอยหนีทีละก้าว หวังเอาตัวรอดจากเหตุการณ์อันตึงเครียด อย่างไรการที่มีลูกค้าโวยวายเรื่องม้าหาย มันไม่ใช่ครั้งแรกเสียหน่อย เช่นนั้นจะทำตัวตื่นตูมไปไย นี่คือชุดความคิดที่เค้นออกมาปลอบใจตนเองของเถ้าแก่โรงม้าจอมเจ้าเล่ห์!

แต่แล้ว... น้ำเสียงของใครอีกคนก็ดังแทรกขึ้นมาสยบทุกอย่าง...

"จะมุดหัวไปไหนหรือ? แล้วข้าสั่งให้เจ้าไปได้ตั้งแต่เมื่อไหร่?"

เสียงเย็นยะเยือกของใครอีกคนโชยมาจากที่สูง ทำเอาเถ้าแก่จอมลวงโลกนึกประหวั่นพรั่นพรึงเป็นการใหญ่ ยามนี้จำต้องเร่งกระเสือกกระสนหนีตาย แต่ทว่าสองเท้าเจ้าปัญหาดันไม่สามัคคีกัน พาร่างอ้วนฉุสะดุดล้มหัวคะมำดูน่าสมเพช ในตอนนี้เอง...คมศาสตราสีเงินสว่างวาบสะท้อนเงาระยับพาดอยู่บนบ่าของเถ้าแก่ขี้ขลาด

น้ำเสียงของคนผู้นี้สุขุมนุ่มลึก ทว่าเต็มไปด้วยอายสังหารไม่ต่างดาบใหญ่ที่เขาถือ วิชาตัวเบาเลิศล้ำไม่เพียงทำให้เคลื่อนไหวเฉียดฉิวดุจสายลม แต่ยังเคลื่อนไหวเบาหวิวประหนึ่งขนนกที่ปลิดปลิวในห้วงอากาศ

ไม่ทันไรชายจนตรอกก็ต้องหมอบต่ำอยู่ปลายแทบเท้า แล้วผ่อนเสียงสั่นประหม่าร้องขอชีวิตไม่ต่างจากหมูถูกเชือด

"ได้โปรด ปล่อยข้าไปเถอะ ข้าไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น"