บทนำ

" ... "

ที่นี่มันอย่างกับต่างโลกหรือจะต่างโลกจริงๆ ฉันเองก็ไม่สามารถรู้ได้เองหรอก แต่ให้ตายเถอะ เดินตลาดหาซื้อของกินเล่นอยู่ดีๆ ก็อุตส่าห์โพล่มาโลกแฟนตาซีย้อนยุคได้อีกนะ พูดไปใครจะเชื่อไม่มีแล้วมั้งไอ้ความเมคเซ้นอะไรนั่น จะให้มาต่างโลกลูกเดียวเลยนะยัยคนแต่งนี่ คนต่างโลกมันจะขาดแคลนอะไรเบอร์นั้นเลยรึไงยะ ยัยบ้า...

[ท่านได้รับสิทธิเป็นนักเดินทางคนสุดท้าย ปลดล็อคอาชีพนักเดินทางผู้เดียวดาย]

เดียวดายอะไรก่อน! ถามฉันสักคำยังว่าอยากมาไหม ก็ไม่! จับส่งลงโลกแฟนตาซีลูกเดียวแล้วยังจะมาส่งข้อความพึมพำอะไรนั่นอีก ส่งสมุดจดบันทึกหนึ่งร้อยวันมาทำไมจะเอามาให้ฉันจดระบายความรู้สึกที่ออกไปไม่ได้รึไงยะ! นี่มันเกิดเรื่องอะไรกันขึ้นคะเนี่ย...

ตุ๊บ!

[ขอให้โชคดีกับการเดินทาง การจดบันทึกจะช่วยทำให้ท่านได้รับพลังพิเศษในโลกใบนี้และสร้างตัวตน คำเตือนห้ามจดบันทึกเกินอาทิตย์ล่ะหนึ่งวัน มิฉะนั้นจะโดนบทลงโทษ]

ห๊ะ อะไรนะ เดี๋ยวก่อน..เดี๋ยวก่อนสิ! ฉันยังไม่ได้เข้าใจอะไรเลย ยัยข้อความเดี๋ยว- อย่าเพิ่งหายไปนะ-!!

[ข้อความจะถูกส่งหาท่านอีกครั้งเมื่อท่านจะโดนบทลงโทษหรือทำการช่วยเหลือบุคคลสำคัญในโลกนี้ได้สำเร็จ กำลังตัดการติดต่อ...]

ตี๊ด!

บ้าอะไรเนี่ย ข้อความมันกำลังหายไปต่อหน้าต่อตาแล้วนะ! ทำไงดีเนี่ย แล้วโลกนี้มันคืออะไรกันเล่า! โถ่เอ๊ย! ไม่รู้แล้ว อยากทำไรก็ทำ เอาตัวรอดให้ได้ก่อนก็พอแล้วตอนนี้!

" เร่เข้ามาจ้า ย่านนี้มีแต่ผักผลไม้สดๆ เก็บจากต้น เฮ้ย หมายถึงนำเข้ามาสดๆ ร้อนๆ เลยจ้า เชิญแวะชิมแวะทานกันได้เลยน้า "

เหอะ...พูดก็พูดเถอะดันส่งมาในที่ๆไม่มีคู่มือบทแนะนำอะไรทั้งสิ้นแบบนี้ ถ้าเป็นคนอื่นคงได้นั่งกอดเข่าร้องไห้เพราะปรับตัวลำบากกันบ้างล่ะ แต่ฉันน่ะไม่ใช่หรอกนะ เพราะยังไงซะฉันก็ต้องหาเงินใช้ก่อนสิถึงจะถูก ก็ทุกอย่างในโลกใบนี้มันขับเคลื่อนได้ด้วยเงินไม่ใช่ยังไงล่ะ! ฉันเองก็ไม่รู้หรอกนะว่าในสมุดเล่มที่พกพามาด้วยกันนั้นมันจะช่วยอะไรฉันได้บ้างหรือช่วยอะไรฉันไม่ได้เลย มันมีขอบเขตการเขียนเอาไว้ได้มากน้อยแค่ไหน  แถมมันก็ยังจะจำกัดเวลาการใช้ให้ได้แค่อาทิตย์ล่ะครั้งเองด้วย ขืนฉันใช้ไม่รอบคอบแล้วเขียนไปส่งๆล่ะก็ มีหวังได้เกิดผลกระทบตามมาแน่ๆ ยังไงซะในตอนนี้ก็ต้องหาอะไรที่พอทำได้ด้วยตัวเองก่อนจะดีกว่า...

โชคยังดีที่ยังอุตส่าห์ให้ชุดกับกระเป๋าเล็กๆ ติดมาด้วยแหละนะ...ถึงจะดูไม่ค่อยช่วยอะไรได้เท่าไรก็เถอะ

" เอาลูกหนึ่งจ๊ะ "

ไชโย ขายออกด้วยแฮะ ไม่เสียแรงที่พอข้อความนั่นหายไปปุ๊ปสิ่งแรกที่ฉันมองหาเลยก็คือพวกคนหาของป่ายังไงล่ะและก็ดันมี! ฉันก็เลยแอบๆไปตามพวกเขาไปก็เลยได้พวกผักผลไม้มาเต็มกำมือหนึ่งซึ่งอย่ามาถามฉันนะว่าชื่ออะไรกันบ้างนะ เพราะฉันเองก็ไม่รู้หรอกแต่หน้าตามันก็คล้ายๆ กับผักผลไม้แถวๆ บ้านฉันนั่นแหละ พอๆ แทนกันได้บ้างแหละ

" เท่าไรจ๊ะ "

เออ...นั่นสิต้องขายยังไงดีอะ...ฉันก็ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าโลกแห่งนี้มันต้องเก็บเป็นอะไรดี เอาเป็นว่าตอบทรงนี้ไปก่อนก็แล้วกัน...

" ปกติขายกันเท่าไรเหรอคะ หนูเอาไม่เยอะหรอกค่ะ ขายถูกกว่าเจ้าอื่นให้เลยค่ะ หนูเพิ่งมาเมืองนี้ครั้งแรก"

" งั้นเหรอจ๊ะ งั้นป้าให้หนูสามเหรียญทองแดงก็แล้วกันถือเป็นทริปให้เด็กใหม่ต่างเมืองอย่างหนูก็แล้วกัน เพิ่งเป็นนักเดินทางสินะ "

ระ รู้ได้ไงอะป้า แล้วที่นี่เขานับกันเป็นเหรียญสินะ!

" ตาโตใหญ่เชียว เพิ่งอายุครบกำหนดให้มาเป็นนักผจญภัยได้น่ะสิ แต่หนูต้องระวังหน่อยนะ พวกนักผจญภัยน่ะงานอันตรายจะตาย ทำงานอื่นดูจะปลอดภัยกว่าเป็นแม่ค้า พวกอัศวิน หรือคนรับใช้บ้านดยุกก็ไม่เลวน้าหนู เอาเถอะจ๊ะป้าสนับสนุนเด็กขยัน เอ้ารับไปสิจ๊ะ "

คุณป้าใจดีร่างอวบสวมชุดกระโปรงสีครีมยาวที่มักปรากฏตัวอยู่ในโลกแฟนตาซีหยิบยื่นเหรียญตรามังกรมาให้กับฉันสามทองแดงถ้วนก่อนจะเดินรับผลไม้ใส่ตะกร้าไปเลยด้วยหน้าตาสดใสแต่ฉันว่าก็ดีนะ เหมือนฉันจะเห็นได้ว่าปกติเขาขายผลไม้เกรดธรรมดากันก็ไม่เกินหนึ่งเหรียญทองแดง แต่ฉันดันได้สามเหรียญเลยนะสามเหรียญน่ะอย่างน้อยก็คงไม่อดตายแล้วมั้งวันนี้

" ค่าห้องพักเก้าเหรียญทองแดงจะได้ระดับธรรมดา ส่วนสองเหรียญเงินจะได้ระดับกลางและหนึ่งเหรียญทองก็จะได้แบบห้องหรูระดับวีไอพีสินะ อืมเยี่ยมเลยตอนนี้นั่งขายมาครึ่งวันได้มายี่สิบเก้าเหรียญทองแดงถ้วน ถ้าอาหารระดับธรรมดาก็พอจะซื้อกินได้ล่ะ..."

หรือถ้าเราต้องประหยัดมากจริงๆ ก็ไปเก็บของป่ามากินประทังชีวิตไปก่อนก็คงได้ ว่าแต่ที่นี่มันโลกแฟนตาซีจริงๆสินะ พอเอาเวลามาลองเดินสำรวจดูเล่นๆแล้ว ฉันก็พบว่ามันแตกต่างจากโลกที่ฉันอยู่มาก่อนเยอะมากเลย มีเป็นเขตเป็นเมืองเป็นหมู่บ้าน แถมมีระบบครองราชราชวงศ์อีกด้วย เรียกได้ว่าแฟนตาซีจ๋าแบบที่เราเคยอ่านๆกันมาด้วยซ้ำ โลกแห่งนี้นี่มันมีของพร้อมไปเกือบซะทุกอย่างเลยแฮะ จะสุดยอดไปในทางด้านไหนดีล่ะเนี่ย

" ขอห้องหนึ่งค่ะ "

" กี่คืนดีคะ "

เดินมาได้พอสมควรฉันก็ต้องขอจองห้องพักซุกหัวนอนให้กับตัวเองเอาไว้ก่อนซะหน่อยเดี๋ยวจะไม่มีที่หลับที่นอนจนฉันกลายเป็นคนไร้บ้านน่าสงสารไม่สมมงเป็นนักเดินทางผู้เดียวดายกันพอดี คิดแล้วก็อยากจะกรี๊ดออกมาอีกสักสิบแปดรอบ แต่ก็พอก่อนเถอะ กลัวเจ็บคอ ฉันไม่มีเงินเหลือมากพอมาซื้อมะนาวกินพร่ำเพื่อหรอกนะต้องประหยัดเงินน่ะ

" หนึ่งคืนค่ะ "

" รับทราบค่ะ นี่กุญแจห้องเดินตรงไปทางขวาเลี้ยวซ้ายขึ้นบันไดไปชั้นสี่ห้องจะอยู่ถัดไปอีกสามห้องค่ะ จะมีรูปเม่นตามลายกุญแจนะคะ ขอบคุณที่อุดหนุนค่ะคุณลูกค้า เชิญทางนี้"

โอเคไม่ยุ่งยาก ฉันพอจะเข้าในระบบการเงินของโลกแห่งนี้มาบ้างแล้วแหละ ถ้าไม่ไปในโซนอันตรายหรือนอกเมืองมากเกินไป ความปลอดภัยก็มีมากขึ้นเยอะเลยแฮะ ว่าแต่สมุดนี่ช่วยอะไรฉันได้บ้างคะก็อยากจะรู้

พรึ่บ !

" กระดาษว่าวเปล่าชะมัด แต่เดี๋ยวก่อนนะ ก่อนหน้านี้มีข้อความหนึ่งบอกฉันว่าสมุดเล่มนี้จะช่วยให้ชีวิตฉันง่ายขึ้นงั้นเหรอ ถ้าอย่างนั้นฉันเขียนให้สร้างตัวตนของฉันเป็นคุณหนูบ้านรวยก็ทำได้น่ะสิ! "

(ไม่อนุญาตให้เขียนการสมมติขึ้นมา ยกเว้นแต่บุคคลที่ท่านเขียนขึ้นจะมีอยู่จริง)

ง่ะ เขียนเล่นไม่ได้จริงด้วยแฮะ ข้อความของฉันถูกลบออกไปหมดเลย...

งั้นเขียนสอบถามแทนได้รึเปล่า...

(เขียนสอบถามได้ หรือเขียนให้มีพลังเวทย์ก็ทำได้ แต่ต้องขยันทำตามภารกิจของสมุด หากทำสำเร็จจะได้รับรางวัลหรือเพิ่มระดับความสามารถของร่างกายหรือจิตใจ)

เยี่ยม งั้นลองขอความสามารถ-...

(ท่านได้ใช้หมดโควต้าการขอแล้ว เนื่องจากทำการสอบถามไปแล้วหนึ่งครั้ง กรุณาใช้ใหม่อีกครั้งในหนึ่งสัปดาห์ถัดไป คำเตือนกรุณาอย่าเขียนเล่นซ้ำจะโดนลงโทษ!)

โอ๊ย ไอ้....! ไอ้สมุดขี้งก! ทีนี้มานับครั้งใหญ่เลยนะ ชิ ก็ได้เจอกันอาทิตย์หน้าย่ะ! โดนฉันเขียนบิดคมๆแน่ ว่าแต่ต้องหาเงินกินข้าวประทังชีวิตโดยสมัครรับงานอะไรไม่ได้ไปจนถึงอาทิตย์หน้าเลยเหรอเนี่ย...รันทดดีแท้ ขอบคุณนะที่คอยหาปัญหามาให้ฉัน ฉันสดใสของฉันอยู่ดีๆ จนกระทั่งเจอแกลากมาเกี่ยวข้องเรื่องนี้เองเนี่ยแหละ! เอาเถอะจะทำอะไรก็ทำ ให้สุดท้ายฉันสุขสบายดีก็พอ อย่าได้มาเจออะไรแปลกๆอีกเลยนะ เพี้ยง!

จบตอน...

ไรท์ : คำขอพรข้อนั้น ยัยข้อความคนนี้ได้รับการตอบกลับแล้วนะคะคนสวย และก็อาจจะยังน้าปัญหาอะ 555 สวัสดีปีใหม่!