ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วอก... นั่นคือความรู้สึกสุดท้ายที่ คาเอล จำได้

ดาบศักดิ์สิทธิ์ของผู้กล้าเสียบทะลุหัวใจของเขา เลือดสีแดงฉานไหลนองย้อมชุดเกราะสีดำทมิฬที่ใครต่างหวาดกลัว รอบกายของเขาคือทะเลเพลิงและซากศพของทหารนับพัน ทั้งมิตรและศัตรู... ไม่มีใครเหลือรอด

"สุดท้าย... ข้าก็ไม่เหลืออะไรเลยสินะ"

คาเอลแค่นหัวเราะออกมาพร้อมกับเลือดที่ทะลักจากปาก ดวงตาที่พร่ามัวมองไปยังศพของหญิงสาวคนหนึ่งที่นอนอยู่ไม่ไกล... เอวา คนเดียวที่เชื่อมั่นในตัวเขาจนวินาทีสุดท้าย และเขาก็เป็นคนพรากลมหายใจของเธอไปเอง

"ถ้า... ถ้าเพียงข้ามีโอกาสอีกสักครั้ง..."

ความมืดมิดกลืนกินสติสัมปชัญญะ ความหนาวเหน็บกัดกินวิญญาณ จนกระทั่ง...

"เฮ้! คาเอล! ตื่นได้แล้ว เจ้าจะนอนกินบ้านกินเมืองไปถึงไหน!"

เสียงตะโกนที่คุ้นเคยพร้อมกับแรงเขย่าที่ไหล่ ทำให้คาเอลสะดุ้งสุดตัว เขาเด้งตัวลุกขึ้นนั่ง หอบหายใจถี่รัวเหมือนคนที่เพิ่งจมน้ำ มือทั้งสองข้างควานหาดาบตามสัญชาตญาณฆ่าฟัน

"ใจเย็นพวก! นี่ข้าเอง รอน ไง!"

คาเอลชะงัก ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นภาพตรงหน้า... ไม่ใช่สนามรบที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด แต่เป็นโรงนอนทหารไม้เก่าๆ แสงแดดยามเช้าสาดส่องเข้ามา และตรงหน้าเขาคือ รอน เพื่อนสนิทที่ควรจะตายไปตั้งแต่สงครามปีแรก

คาเอลก้มมองมือตัวเอง... ไม่มีรอยแผลเป็น ไม่มีคราบเลือด ผิวยังดูอ่อนเยาว์และหยาบกร้านน้อยกว่าที่จำได้

"นี่ข้า... ยังไม่ตาย?" เขาพึมพำเสียงสั่น

"ฝันร้ายหรือไง?" รอนหัวเราะร่า "รีบไปล้างหน้าซะ วันนี้วันคัดเลือกเข้าหน่วยอัศวินวันแรกนะเว้ย อนาคตเราขึ้นอยู่กับวันนี้!"

คาเอลกำหมัดแน่น เล็บจิกเข้าเนื้อเพื่อเรียกสติ... ความเจ็บปวดยืนยันว่านี่ไม่ใช่ความฝัน เขากลับมาแล้ว... กลับมายังจุดเริ่มต้นของหายนะทั้งหมด

ดวงตาของอดีตจอมมารฉายแวววาวโรจน์ที่ไม่เข้ากับใบหน้าเด็กหนุ่ม

"ครั้งนี้... ข้าจะไม่ยอมเป็นหมากให้ใครเดินอีก ต่อให้ต้องพลิกแผ่นดิน ข้าก็จะเปลี่ยนจุดจบโง่ๆ นั่นให้ได้!"