ความมืดมิดอันไร้ขอบเขตดูเหมือนจะกัดกินทุกสรรพสิ่ง...

ความรู้สึกแรกที่แล่นเข้ามาไม่ใช่แสงสว่าง แต่เป็นความเจ็บปวด ความเจ็บปวดรวดร้าวราวกับร่างกายถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆ กระดูกทุกท่อนเหมือนกำลังกรีดร้องประท้วง ผิวหนังแสบร้อนราวกับถูกไฟเผา และกลิ่นคาวสนิมเหล็กที่คละคลุ้งอยู่ในโพรงจมูก... กลิ่นของเลือด

"นี่ข้า... ยังไม่ตายอีกหรือ?"

เสียงแหบพร่ายุดลอดไรฟันออกมาจากลำคอที่แห้งผาก ชายหนุ่มพยายามลืมตาขึ้น เปลือกตาที่หนักอึ้งค่อยๆ ขยับเปิดออก ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้าไม่ใช่เพดานหยกแกะสลักของวิหารโอสถสวรรค์อันยิ่งใหญ่ และไม่ใช่เปลวเพลิงสีม่วงที่แผดเผาร่างกายเขาจนมอดไหม้ในวาระสุดท้าย แต่มันกลับเป็นคานไม้ผุพังที่มีหยากไย่เกาะเต็มไปหมด

สายลมเย็นยะเยือกพัดผ่านรอยแตกของผนังไม้เข้ามาปะทะใบหน้า ทำให้สติของเขาตื่นตัวขึ้นอย่างฉับพลัน

เย่เฉิน พยายามยันกายลุกขึ้น แต่ความเจ็บปวดที่แล่นปราดไปทั่วร่างทำให้เขาต้องล้มลงไปนอนกองกับพื้นดินสกปรกอีกครั้ง เขาหอบหายใจอย่างหนัก ดวงตาฉายแววสับสนและตื่นตระหนก

ทันใดนั้น คลื่นความทรงจำมหาศาลที่ไม่ใช่ของเขาก็ไหลทะลักเข้ามาในสมองราวกับน้ำป่าไหลหลาก

"อ๊ากกก!"

เขากุมศีรษะ ร้องคำรามด้วยความเจ็บปวดราวกับศีรษะจะระเบิด ภาพความทรงจำของเด็กหนุ่มคนหนึ่งฉายชัดขึ้นมาในจิตสำนึก... เด็กหนุ่มที่มีชื่อว่า 'เย่เฉิน' เช่นเดียวกัน