พระเอกเป็นอาจารย์/หมอ

ไม่มีนอกใจ

ไม่มีทำร้ายร่างกาย

นางเอกสู้ชีวิต

รักที่เริ่มต้นจาก ONS

สัมพันธ์ FWB

พระเอกเล่ห์เหลี่ยมจัด

......

"ถ้าอยากได้เกรดดีก็ต้องตั้งใจเรียนครับ

ไม่ใช่ขึ้นขย่มพี่อย่างเดียว"

......

แต่สายตาเขาไม่ได้ 'นิ่ง' เลย มันตามฉันอยู่ตลอดเหมือนติดเรดาร์

ตอนเขากวาดสายตาผ่านนักศึกษาทั้งห้องแล้วหยุดที่ฉัน

มันไม่ใช่สายตาอาจารย์ที่สอนนักศึกษาเลย

มันเป็นสายตาแบบ...เมื่อคืนนั้น

แบบที่มองฉันใต้ไฟสีเหลืองอุ่นในห้องเขา

แบบที่กำลังเตือนฉันว่า

"อย่าทำหน้าแบบนั้นในคลาส จะลำบากกันทั้งคู่"

มันดุ...ดุแบบไม่ต้องขมวดคิ้ว

ดุแบบที่ขาอ่อนเองโดยสมัครใจ

เหมือนเขากำลังบอกว่า

"นั่งเฉย ๆ อย่าทำตัวให้พี่หวงตอนสอนอยู่"

เขาถามนักศึกษาคนหนึ่งเรื่องเนื้อหา ยิ้มให้ ตอบชัด ๆ

แต่พอกวาดตามามุมฉันตามสัญชาตญาณ

ชิบหาย

เขายิ้มอีกแบบ...แบบ 'เมื่อคืนนั้นก็แบบนี้อะ'

ฉันตัวหดอยู่หลังโต๊ะ อยากตาย อยากมุดพื้น อยากดำดินหนีออกไปจากห้องนี้ทันที

แต่ก็ขยับไม่ได้เลย เพราะสายตาเขามันละลายร่างกาย

แบบตั้งใจ

มันเหมือนคาบนี้ฉันไม่ได้เรียน แต่คาบนี้โดนจ้องตาย

เขาเริ่มเขียนบนไวท์บอร์ด ลายมือสวยกว่าผู้ชายทั้งหมด

ในประเทศนี้รวมกัน...อ่าม...ฉันยอมรับว่าอวยเขาราวคน

หลงผัวแค่ชั่วคืน

ก็มันสวยจริง...สวยแบบหมอ ๆ อะนะ

ข้อมือเขาขยับที หน้าฉันก็ร้อนขึ้นที ภาพเมื่อคืน

ที่เขาจับเอวฉันสลับเข้ามาในหัวแบบบ้า ๆ

"เราจะคุยเรื่อง Trauma baseline นะครับ

มีใครรู้ความต่างระหว่าง blunt กับ penetrating trauma

ไหมครับ?"

นักศึกษาหลายคนยกมือ แต่สายตาเขา...มองที่ฉันคนเดียว

เหมือนจะท้าทาย เหมือนจะถามว่า

"เมื่อคืนนั้นจำที่กูพูดได้ไหม"

ฉันหลบตา ใจสั่น

ไม่กล้าตอบ

ไม่กล้าหายใจ

แต่เขายังพูดกับฉัน ต่อหน้าคนกว่า 50 คน

"คุณแถวหลังนั่น...คนที่ก้มหน้า"

เขาเหยียดยิ้มมุมปาก ยิ้มแบบรู้ ยิ้มแบบเมื่อคืนนั้น

เวลาเขากระซิบว่า "ค่อย ๆ หน่อยครับ เดี๋ยวเจ็บ"