ความเจ็บปวด...

ความรู้สึกแรกที่แล่นปราดเข้ามาในสมองไม่ใช่ความว่างเปล่าหลังความตาย แต่เป็นความเจ็บปวดที่รุนแรงราวกับมีใครเอาสว่านมาเจาะที่ขมับ กลิ่นอับชื้นของราและฟางเก่าๆ ลอยมาแตะจมูก ผสมปนเปกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ

"อึก..."

หลินเย่ว์ พยายามลืมตาขึ้น เปลือกตาของเธอหนักอึ้งเหมือนถูกถ่วงด้วยตะกั่ว ภาพแรกที่ปรากฏแก่สายตาไม่ใช่เพดานสีขาวสะอาดของห้องฉุกเฉินระดับวีไอพีในโลกอนาคตที่เธอคุ้นเคย แต่เป็นคานไม้ผุพังที่มีหยากไย่เกาะเต็มไปหมด

ลมหนาวพัดกรูผ่านช่องว่างของผนังดินเข้ามา ทำให้ร่างผอมบางที่นอนคดคู้อยู่บนกองฟางสั่นสะท้านไปถึงกระดูก