ลมหนาวตอนตีสามมันบาดลึกเข้าไปถึงกระดูก แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความเหนื่อยล้าที่กัดกินร่างกายของ "ไอ้ชัย" ชายหนุ่มวัยเบญจเพสที่กำลังบิดมอเตอร์ไซค์คันเก่ากลับบ้านบนถนนเส้นเปลี่ยว

ชัยเป็นแค่พนักงานกินเงินเดือนธรรมดาๆ หน้าตาบ้านๆ หาเช้ากินค่ำ ชีวิตของเขามันจืดชืดเหมือนน้ำล้างแก้ว สิ่งเดียวที่หล่อเลี้ยงจิตใจอันห่อเหี่ยวของเขาได้คือ "โลกในจินตนาการ"

เขาเป็นพวกหื่นเงียบ ภายนอกดูเหมือนคนซื่อๆ ไม่มีพิษมีภัย แต่ในหัวสมองของเขามันเต็มไปด้วยเรื่องใต้สะดือ เขาคลั่งไคล้เกมโป๊ หนังผู้ใหญ่ และจินตนาการสุดกามวิตถาร แต่ก็นั่นแหละ... ความจริงมันโหดร้าย

"เฮ้อ... เมื่อไหร่จะรวยวะ จะได้มีเวลาไปนั่งเล่นเกมที่ดองไว้สักที"

ชัยบ่นพึมพำแข่งกับเสียงลม ในกระเป๋าเป้ของเขามีฮาร์ดดิสก์ลูกใหญ่ที่อัดแน่นไปด้วยเกมโป๊ระดับตำนานและหนังเอวีที่เขาโหลดเก็บไว้เป็นพันๆ เรื่อง เขาเรียกมันว่า "สมบัติลับ" แต่ตลกร้ายคือ เขาแทบไม่มีเวลาเปิดมันดูเลย เพราะต้องทำงานงกๆ ใช้หนี้ จะเอาเวลาไหนไปชักว่าว แค่เวลานอนยังแทบไม่มี

สามวันแล้วที่เขาไม่ได้นอนเต็มอิ่ม งานเร่ง งานด่วน หัวหน้าสั่งแก้แล้วแก้อีกจนตาเขาโหลเป็นหมีแพนด้า ความง่วงเริ่มเข้าครอบงำ สติของเขาเริ่มหลุดลอย ภาพถนนตรงหน้าเริ่มพร่ามัว

"อีกนิดเดียว... ถึงบ้านแล้วจะนอนชักให้หนำใจเลยคอยดู..."

นั่นคือความคิดสุดท้ายที่แวบเข้ามาในหัว ก่อนที่หนังตาอันหนักอึ้งจะปิดลงโดยไม่รู้ตัว

ร่างกายที่อ่อนล้าถึงขีดสุดสั่งให้หลับกลางอากาศ มอเตอร์ไซค์ที่วิ่งมาด้วยความเร็วพุ่งเสียหลักแหกโค้ง ร่างของชัยลอยละลิ่วกระแทกกับเสาไฟฟ้าข้างทางอย่างจัง

โครม!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว ร่างกายแหลกเหลว เลือดสีแดงฉานไหลนองพื้นถนน ความเจ็บปวดแล่นริ้วเข้ามาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบลงกลายเป็นความมืดมิด

...

ชัยไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน อาจจะหนึ่งวินาที หรือหนึ่งหมื่นปี เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในสถานที่ที่แปลกประหลาด

มันไม่ใช่โรงพยาบาล และไม่ใช่ยมโลกที่มีกระทะทองแดง แต่มันเป็นห้องสีขาวโพลนกว้างสุดลูกหูลูกตา ไม่มีผนัง ไม่มีเพดาน มีแต่แสงสว่างที่นวลตาและชายชราคนหนึ่งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ชายหาด สวมเสื้อฮาวายลายดอก กางเกงขาสั้น และแว่นกันแดดสีดำ

"อ้าว ตื่นแล้วเหรอไอ้หนุ่ม มาเร็วกว่าที่คิดนะเนี่ย" ชายชราพูดขึ้นพร้อมกับดูดน้ำมะพร้าวในมือ "นั่งก่อนสิ"

ชัยมองซ้ายมองขวา ก่อนจะชี้มาที่ตัวเอง "ผม... ตายแล้วเหรอครับ?"

"แหงสิ สภาพเละขนาดนั้นไม่รอดหรอก" ชายชราตอบหน้าตาเฉย "ข้าคือพระเจ้า... หรือจะเรียกว่าผู้ดูแลระบบก็ได้ แล้วแต่เอ็งจะเรียก เอาเป็นว่าเอ็งตายก่อนกำหนดนิดหน่อย ข้าเลยต้องมารับเรื่องร้องเรียน"

ชัยยืนนิ่ง พยายามประมวลผล ตายแล้ว? กูตายตอนกำลังขี่มอเตอร์ไซค์กลับบ้าน? แล้วเกมโป๊ที่โหลดมาล่ะ? แล้วมหากาพย์นิยายเฮ็นไตที่ยังอ่านไม่จบล่ะ?

"โธ่เว้ย! ชีวิตกู! ยังไม่ได้เย็ดใครเลยนะโว้ย!" ชายตะโกนลั่นระบายความอัดอั้นออกมา คำแรกที่หลุดจากปากหลังจากรู้ว่าตาย ไม่ใช่คำสั่งเสียถึงพ่อแม่ แต่เป็นความเสียดายที่ไม่ได้ใช้ "ควย" ให้คุ้มค่า

พระเจ้าหัวเราะร่า "ฮ่าๆๆ เอ็งนี่มันตรงไปตรงมาดีว่ะ ข้าชอบ เอาล่ะๆ เลิกโวยวายได้แล้ว เพื่อเป็นการชดเชยที่เอ็งต้องมาตายเพราะความซวย ข้าจะให้โอกาสเอ็งไปเกิดใหม่"

"เกิดใหม่?" ตาของชัยเป็นประกาย "ต่างโลกเหรอครับ? แบบในนิยาย?"

"ใช่ โลกแฟนตาซีที่เอ็งชอบนั่นแหละ แต่เดี๋ยวก่อน ข้าไม่ได้จะเสกพรให้เอ็งตามใจชอบหรอกนะ เดี๋ยวนี้มันต้องพึ่งดวงกันหน่อย"

พระเจ้าดีดนิ้วเปาะเดียว ทันใดนั้น วงล้อรูเล็ตขนาดยักษ์ก็โผล่ขึ้นมากลางห้อง บนวงล้อมีช่องรางวัลมากมายเขียนด้วยตัวหนังสือสีทองระยิบระยับ

"เอ็งมีสิทธิ์หมุนสองครั้ง รางวัลที่ได้จะเป็นพลังติดตัวเอ็งไปในชาติหน้า เอ้า! หมุนซะ!"

ชัยกลืนน้ำลายเอือกใหญ่ เขาเดินเข้าไปใกล้วงล้อแห่งโชคชะตา หัวใจเต้นแรงระรัว นี่คือโอกาสเดียวที่จะเปลี่ยนจากไอ้ขี้แพ้ให้กลายเป็นเทพ

"ขอของดีๆ ทีเถอะวะ... กูขอแบบโกงๆ เลยนะ!"

มือสั่นเทาของชัยจับที่ขอบวงล้อแล้วออกแรงหมุนสุดแรงเกิด

ครืดดดดดดดดด...

วงล้อหมุนติ้วจนมองไม่ทัน เสียงเข็มดีดกับช่องรางวัลดังรัวๆ เหมือนเสียงหัวใจของชัยที่กำลังจะระเบิด ผ่านไปสักพัก วงล้อเริ่มช้าลง... ช้าลง... และหยุดกึกที่ช่องสีดำสนิท

[รางวัลที่ 1: ร่างกายแห่งดอร่าอาเคิ้ล]

"โอ้โฮ! แจ็กพอตแตกว่ะไอ้หนุ่ม!" พระเจ้าผิวปากหวือ "เผ่าพันธุ์ดอร่าอาเคิ้ล... นี่มันระดับตำนานเลยนะเว้ย"

"มันคืออะไรครับ?" ชายถามอย่างตื่นเต้น

"ฟังให้ดีนะ ร่างกายของดอร่าอาเคิ้ล ภายนอกเหมือนมนุษย์ทุกอย่าง หล่อ เหลา เอาการ แต่ข้างในมันคือสัตว์ประหลาดดีๆ นี่เอง เซลล์ทุกเซลล์ของเอ็งจะทำหน้าที่เหมือน 'หลุมดำ' เอ็งสามารถดูดกลืนทุกอย่างเข้าไปเพื่อเพิ่มพลังให้ตัวเองได้ ไม่ว่าจะเป็นพลังเวท อาวุธ หรือแม้แต่ชีวิตของศัตรู ยิ่งกินยิ่งแกร่ง ไม่มีวันตาย แถมยังควบคุม 'แรงโน้มถ่วง' ได้อย่างอิสระอีกต่างหาก นี่มันร่างอมตะชัดๆ!"

ชัยตาโตเท่าไข่ห่าน เชี่ย! โกงฉิบหาย! แบบนี้ก็ไม่ต้องกลัวใครหน้าไหนแล้วสิวะ

"เอ้า เหลืออีกรอบ หมุน!" พระเจ้าเร่ง

ชัยรีบหมุนอีกครั้งด้วยความหวังที่เปี่ยมล้น วงล้อหมุนติ้วอีกรอบ ก่อนจะค่อยๆ ช้าลงและหยุดที่ช่องสีทองอร่าม

[รางวัลที่ 2: การเรียนรู้ไร้ขีดจำกัด (ความเร็ว 1 ล้านล้านเท่า)]

บรรยากาศในห้องเงียบกริบ พระเจ้าเลิกคิ้วมองชัยด้วยสายตาเหลือเชื่อ

"ไอ้หนู... เอ็งไปทำบุญด้วยอะไรมาวะเนี่ย?" พระเจ้าพึมพำ "ไอ้พลังนี่มัน... มันเกินกว่าคำว่าอัจฉริยะไปไกลโขเลยนะ ซุปเปอร์คอมพิวเตอร์ที่ว่าแน่ที่สุดในจักรวาล ยังเทียบไม่ได้แม้แต่เศษฝุ่นของสมองเอ็ง เอ็งสามารถเรียนรู้ ท่องจำ วิเคราะห์ และฝึกฝนทุกอย่างได้ในพริบตา แค่มองครั้งเดียวก็ทำได้ดียิ่งกว่าปรมาจารย์ที่ฝึกมาทั้งชีวิต"

ชัยฉีกยิ้มกว้างจนปากแทบฉีกถึงรูหู ร่างกายอมตะที่ดูดกลืนทุกอย่าง บวกกับสมองที่ประมวลผลเร็วกว่าพระเจ้าเหา... ชาตินี้กูครองโลกได้แน่!

"พอใจแล้วสินะ" พระเจ้าโบกมือ "งั้นก็ไปได้แล้ว โลกที่เอ็งจะไปมันไม่ได้สวยหรูเหมือนทุ่งลาเวนเดอร์หรอกนะ เตรียมตัวเตรียมใจไว้ให้ดี... และที่สำคัญ ใช้ 'ของดี' ที่เอ็งมีให้คุ้มล่ะ อย่าให้เสียชื่อลูกผู้ชาย!"

สิ้นเสียงของพระเจ้า พื้นใต้เท้าของชัยก็เปิดออก ร่างของเขาร่วงหล่นลงสู่ความมืดมิดเบื้องล่างพร้อมกับเสียงหัวเราะของพระเจ้าที่ดังก้องกังวาน

...

"อึก..."

ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่างเหมือนกระดูกทุกชิ้นกำลังถูกบดขยี้ ชัยพยายามลืมตาขึ้น แต่เปลือกตามันหนักอึ้งเหมือนมีหินทับไว้ กลิ่นเหม็นเน่าเหมือนซากศพลอยเตะจมูกจนแทบอาเจียน

"ที่นี่... ที่ไหน?"

เขาพยายามขยับตัว และพบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่บนกองขยะในตรอกมืดๆ แห่งหนึ่ง แสงจันทร์สลัวส่องลงมาให้เห็นสภาพแวดล้อมที่สกปรกโสโครก

ทันใดนั้น ความทรงจำมากมายมหาศาลก็ไหลทะลักเข้ามาในหัวสมองของเขาเหมือนน้ำป่าไหลหลาก ไม่ใช่ความทรงจำของ "ชัย" แต่เป็นความทรงจำของเจ้าของร่างนี้

ร่างนี้ชื่อ "อาร์ค" เด็กหนุ่มกำพร้าที่ใช้ชีวิตเยี่ยงสุนัขข้างถนนในเมือง "บาบิโลน" นครขนาดใหญ่ที่เป็นเหมือนป้อมปราการสุดท้ายของมนุษยชาติในดินแดนแถบนี้

ภาพความโหดร้ายของโลกใบนี้ฉายชัดขึ้นมาในหัว โลกนี้ไม่ใช่แฟนตาซีใสๆ ที่มีเอลฟ์สาวสวยวิ่งไล่จับผีเสื้อ แต่มันคือนรกบนดิน

เมื่อสิบปีก่อน "จักรวรรดิเอเดน" มหาอำนาจที่รุ่งเรืองที่สุดได้ทำการทดลองลับที่ผิดพลาด เชื้อไวรัสมรณะรั่วไหลออกมา เปลี่ยนผู้คนให้กลายเป็นซากศพเดินได้ที่หิวกระหายเลือดเนื้อ หรือที่เรียกว่า "ซอมบี้" พวกมันแพร่ระบาดไปทั่วทวีปอย่างรวดเร็ว กัดกินและทำลายล้างทุกอาณาจักรจนพังพินาศ

ยังไม่พอ... เหมือนสวรรค์กลั่นแกล้ง ประตูมิติลึกลับที่เรียกว่า "ดันเจี้ยน" ผุดขึ้นมาทั่วทุกหนทุกแห่ง ปล่อยสัตว์อสูรและมอนสเตอร์ดุร้ายออกมาเข่นฆ่าผู้คนที่เหลือรอด

มนุษย์ที่รอดชีวิตต้องหนีตายมารวมตัวกันในเมืองใหญ่ที่มีกำแพงสูงเสียดฟ้า ป้องกันตัวเองจากภัยคุกคามภายนอก แต่ภายในกำแพงนั้น... สังคมกลับเน่าเฟะยิ่งกว่า ผู้แข็งแกร่งกดขี่ผู้อ่อนแอ คนรวยเสวยสุขบนกองเงินกองทอง ส่วนคนจนต้องขายศักดิ์ศรี ยอมเป็นทาส หรือแม้แต่ขายร่างกายเพื่อแลกกับเศษอาหารประทังชีวิต

เจ้าของร่างเดิม... อาร์ค ตายเพราะถูกแก๊งอันธพาลซ้อมจนน่วมแล้วโยนทิ้งไว้ที่กองขยะ เพียงเพราะเขาไปขวางทางเดินของพวกมัน

"บัดซบ..." ชัย... หรือตอนนี้คือ อาร์ค สบถออกมาเป็นคำแรกในโลกใหม่

เขาค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้นนั่ง ความเจ็บปวดตามร่างกายค่อยๆ จางหายไปอย่างน่าอัศจรรย์ บาดแผลฟกช้ำดำเขียวที่น่าจะทำให้ตายได้ กลับสมานตัวและหายวับไปกับตา ราวกับไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน

นี่คือพลังของ... ดอร่าอาเคิ้ลสินะ?

อาร์คยกมือขึ้นดู แขนที่เคยผอมแห้งจนเห็นกระดูกของเด็กข้างถนน ตอนนี้กลับมีกล้ามเนื้อที่แน่นเปรี๊ยะ ผิวหนังดูเรียบเนียนแต่แฝงไปด้วยความแข็งแกร่งดุจเหล็กกล้า เขารู้สึกถึงขุมพลังมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในทุกอณูของร่างกาย

เขามองไปที่ก้อนหินขนาดใหญ่เท่าหัวคนที่ตกอยู่ข้างๆ เขาแค่คิดอยากจะหยิบมัน...

วูบ!

ก้อนหินนั้นลอยขึ้นมาในอากาศตามใจนึก ลอยวนรอบนิ้วมือของเขาอย่างเชื่อฟัง นี่คือพลังควบคุมแรงโน้มถ่วง!

สมองของเขาแล่นเร็วปรู๊ดปร๊าด ข้อมูลความทรงจำของเจ้าของร่างเดิมถูกจัดระเบียบและวิเคราะห์อย่างรวดเร็ว เขารู้ทุกซอกทุกมุมของเมืองนี้ รู้ว่าใครคุมถิ่นไหน รู้ว่าต้องเอาตัวรอดยังไง และที่สำคัญ... เขารู้ว่าโลกนี้ "พลัง" คือทุกสิ่ง

"ไอ้พวกระยำที่ฆ่าเจ้าของร่างนี้..." อาร์คแสยะยิ้มที่มุมปาก แววตาที่เคยขลาดกลัวของเด็กหนุ่มคนเดิมหายไปแล้ว แทนที่ด้วยแววตาของผู้ล่าที่หิวกระหาย

ความรู้สึกอัดอั้นตันใจจากชาติที่แล้ว ความเก็บกดที่ต้องก้มหัวให้คนอื่น ความหื่นกระหายที่ไม่เคยได้รับการปลดปล่อย... ทุกอย่างมันปะทุขึ้นมา

"ดีล่ะ... ในเมื่อโลกนี้มันเฮงซวย มีแต่ความป่าเถื่อน งั้นกูจะเป็นคนที่ป่าเถื่อนที่สุดเอง"

เขาจับเป้ากางเกงตัวเอง รู้สึกถึง "อาวุธ" ที่หลับใหลอยู่ข้างใน มันพร้อมแล้วที่จะออกศึก ร่างกายใหม่นี้มันช่างตอบสนองได้ดั่งใจจริงๆ

"รอก่อนเถอะสาวๆ... เอลฟ์ นางฟ้า ปีศาจ หรือเจ้าหญิงหน้าไหน กูจะจับทำเมียให้หมด จะ 'เย็ด' ให้ลืมทางกลับบ้านเลยคอยดู!"

อาร์คยืนขึ้นเต็มความสูง ปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ สายตามองออกไปที่แสงไฟของเมืองบาบิโลนเบื้องหน้า เมืองที่เต็มไปด้วยตัณหา ความรุนแรง และโอกาส

การผจญภัยในโลกแฟนตาซีฉบับ "หื่น กาม โหด" ของเขา... ได้เริ่มต้นขึ้นแล้ว