ฤดูใบไม้ร่วงที่ฝนโปรยปราย อากาศภายนอกเย็นเยียบ ทว่าภายในพิพิธภัณฑ์กลับอบอุ่นไปถึงหัวใจ

"โนอาห์" เริ่มงานใหม่เป็นผู้ดูแลพิพิธภัณฑ์ศิลปะ เขาได้รับการกำชับให้ดูแลรูปปั้นรูปหนึ่ง รวมถึงแขกคนพิเศษที่มาชมงานศิลปะยามค่ำคืนเป็นอย่างดี

โนอาห์คิดว่าทุกอย่างช่างเรียบง่าย ทว่ารูปปั้นเกิดสั่นไหว เขาคิดว่าจะซวยเสียแล้ว แต่รูปปั้นกลับยังอยู่ดี แถมข้าง ๆ กันนั้น แขกคนพิเศษ "วิลเลียม" ก็ปรากฎตัวอวดใบหน้าสมบูรณ์แบบดุจประติมากรรม

คนคนนั้นทำให้หัวใจของโนอาห์ไม่เป็นของตัวเองอีกต่อไป

“แค่คิดว่าคุณโอเคหรือเปล่าที่เจอผม— ไม่ ๆ คือผมหมายถึงว่าทุกครั้งที่มาดูงาน ผมมักมาขัดจังหวะเสมอเลย”

“เธอทำหน้าที่ของเธอ”

“ก็—”

“งั้นเอาอย่างนี้ดีไหม ถือซะว่ามายืนคุยเล่นเป็นเพื่อนฉัน”