ความเจ็บปวด

นั่นคือสิ่งแรกที่ "เย่หยาง" รู้สึก

มันไม่ใช่ความเจ็บปวดแบบฉับพลัน แต่คือความเจ็บปวดแบบทื่อๆ ลึกๆ ที่แผ่ซ่านมาจากทุกอณูของร่างกาย... ผสมกับกลิ่นเหม็นอับของสมุนไพรราคาถูก และความแข็งกระด้างของแผ่นเตียงไม้ที่แทบจะทิ่มทะลุซี่โครง

"นายน้อย... นายน้อยเย่หยาง... ได้โปรดตื่นเถอะค่ะ... ฮือ... อย่าทิ้งเสี่ยวเยว่ไป..."

เสียงสะอื้นไห้แผ่วเบา ดังมาจากข้างเตียง

เย่หยางพยายามฝืนเปลือกตาที่หนักอึ้งให้เปิดขึ้น

ภาพแรกที่เขาเห็น คือใบหน้าที่เปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตาของเด็กสาวคนหนึ่ง เธออายุราวสิบเจ็ดปี แม้ว่าจะสวมเสื้อผ้าผ้าฝ้ายหยาบๆ และมอมแมมไปบ้าง แต่เค้าโครงหน้าของเธอกลับงดงามอย่างน่าประหลาด ดวงตาคู่โตที่บวมช้ำจากการร้องไห้... จมูกโด่งรั้น... และริมฝีปากอวบอิ่มที่กำลังเม้มแน่น

‘เชี่ย...’ นี่คือความคิดแรกของเย่หยาง ‘โลกบัดซบนั่น... แค่เผลอหลับในตอนขับรถส่งของ... แม่งส่งกูมาทะลุมิติเลยเหรอวะ?’

ในวินาทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้น... ความทรงจำที่ "ไม่ใช่" ของเขาก็ระเบิดออกมาราวกับเขื่อนแตก

"เย่หยาง" (คนเก่า)... "ขยะ" แห่งตระกูลเย่... ผู้ไร้ความสามารถในการบ่มเพาะพลัง... "นายน้อย" ที่มีสถานะต่ำเตี้ยกว่าบ่าวไพร่...

และเหตุผลที่เขานอนเจ็บปางตายอยู่ตรงนี้?

"ซูชิงเหยา"

คุณหนูใหญ่ตระกูลซู... คู่หมั้น... อัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งแดนบูรพา...

และเมื่อวานนี้... คือวันที่นางมา "ถอนหมั้น"

"เย่หยาง" (คนเก่า) ซึ่งทั้งรักทั้งหลงนางมาตลอด... ทนรับความอัปยศและความเจ็บปวดนี้ไม่ไหว เขาจึงเลือกทางโง่ๆ... ด้วยการ "กินยาพิษ" เพื่อฆ่าตัวตาย

‘ไอ้โง่เอ๊ย!’ เย่หยาง (คนใหม่) สบถในใจ ‘เพราะผู้หญิงหน้าจืดคนเดียวเนี่ยนะ? ยอมตาย? แถมยังทิ้ง "สาวใช้" หน้าตาน่ารักขนาดนี้ไว้ให้คนอื่น... มึงนี่มัน... โง่ซ้ำโง่ซ้อน!’

เขามอง "เสี่ยวเยว่" อีกครั้ง คราวนี้สายตาของเขาเปลี่ยนไป มันไม่ใช่สายตาของ "นายน้อย" แต่เป็นสายตาของ "นักล่า"

รูปร่างของเสี่ยวเยว่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าหลวมๆ แต่จากที่เขาประเมิน... แม่งต้องมีของ แม้จะยังไม่โตเต็มที่ แต่ "ฐานราก" นั้นดีเลิศ หน้าอก ที่กำลังพอดีมือ เอวคอดกิ่ว และสะโพกผายที่รอวันเบ่งบาน... ผิวพรรณอาจจะซีดเซียวไปหน่อย แต่ถ้าจับมา "ขุน" ดีๆ... จับมา "อาบน้ำ" ให้สะอาด...

‘แค่คิด... ควย... ก็เริ่มแข็งแล้ว’ เขาคิด ‘โลกเก่ากูต้องเก็บเงินแทบตาย กว่าจะได้ "เย็ด" หญิงซักที... แต่โลกนี้... ดูเหมือนกูจะมี "ทาสสาวใช้" ส่วนตัวเลยนี่หว่า’

"น-นายน้อย... ท่านฟื้นแล้ว!" เสี่ยวเยว่เบิกตากว้างด้วยความดีใจ

"น้ำ..." เย่หยางเปล่งเสียงแหบพร่า

"ค่ะ! น้ำ... น้ำ... เสี่ยวเยว่จะไปต้มน้ำร้อนให้เดี๋ยวนี้เ..."

ปัง!!!

เสียงถีบประตูที่ดังลั่น ขัดจังหวะของพวกเขา

ร่างสูงโปร่งของสตรีในชุดกระโปรงสีฟ้าอ่อนก้าวเข้ามาในห้อง... กลิ่นหอมเย็นเยียบของนาง... ตรงข้ามกับกลิ่นเหม็นอับในห้องนี้อย่างสิ้นเชิง

"ซูชิงเหยา"

นางมากับผู้อาวุโสของตระกูลเย่ 2-3 คน (พวกสายหลักที่เกลียดเย่หยาง)

"หืม? ยังไม่ตายอีกเหรอ" น้ำเสียงของนางเย็นชาราวกับน้ำแข็ง "ข้าคิดว่าคนไร้ค่าอย่างเจ้า... จะมีปัญญาแค่เรื่องเดียว คือการฆ่าตัวตาย"

เสี่ยวเยว่รีบวิ่งไปขวางหน้าเตียง "คุณหนูซู! ท่านพูดแรงเกินไปแล้ว! นายน้อยของข้า..."

"ไสหัวไป!" ผู้อาวุโสตระกูลเย่ตวาด "นังบ่าวชั้นต่ำ! ที่นี่ไม่มีที่ให้เจ้าพูด!"

ซูชิงเหยาไม่แม้แต่จะมองเสี่ยวเยว่ นางจ้องมาที่เย่หยางบนเตียง "เย่หยาง ข้ามาวันนี้เพื่อแจ้งให้ทราบเป็นทางการ... ข้า ซูชิงเหยา ได้รับเทียบเชิญจาก 'นิกายเมฆาพิสุทธิ์' ข้ากำลังจะก้าวไปสู่ระดับ ก่อตั้งรากฐาน แล้ว"

"ชีวิตของข้า... ถูกกำหนดให้โบยบินอยู่บนสวรรค์ชั้นเก้า... ส่วนชีวิตของเจ้า... คือโคลนตมในคูน้ำเน่า"

นางโยนสาส์นฉบับหนึ่งลงบนพื้น "นี่คือคำสั่ง 'ตัดขาด' การหมั้นหมายอย่างเป็นทางการ... ตระกูลเย่ของเจ้าตกลงแล้ว... นับจากนี้... ข้ากับเจ้า... ไร้ซึ่งความเกี่ยวข้องใดๆ"

เย่หยาง (คนใหม่) มองภาพตรงหน้า... เขากำลังจะตาย... พิษยังคงแล่นอยู่ในร่าง... เขากำลังจะถูก "นางเอก" (ที่แม่งโคตร "นางร้าย") ถอนหมั้น... และเขากำลังจะถูกตระกูล "เตะ" ออกไป...

นี่มันคือ... สถานการณ์ "ชิบหาย" ที่สมบูรณ์แบบ

‘จบแล้ว... กูน่าจะตายห่าไปพร้อมกับรถส่งของนั่นซะก็ดี... ทะลุมิติมาไม่ถึง 5 นาที... กำลังจะตายรอบสอง...’

[ติ๊ง!]

‘...เสียงอะไรวะ?’

[ตรวจสอบพบวิญญาณที่เข้ากันได้... ทำการเชื่อมต่อ... 10%... 50%... 100%]

[ระบบสุ่มกาชา 10 ครั้ง/วัน... ทำการปลุกใช้งานสำเร็จ!]

ดวงตาของเย่หยางเบิกกว้าง

หน้าจอสีฟ้าโปร่งแสง... ที่ "เขา" เห็นเพียงคนเดียว... เด้งขึ้นมาตรงหน้า

[ท่านคือโฮสต์คนใหม่!] [เพื่อเป็นการต้อนรับการทะลุมิติอันสุดแสนบัดซบนี้... ระบบขอมอบ "สิทธิ์สุ่มกาชาฟรี 10 ครั้ง" (ระดับ Newbie) ให้แก่ท่าน!] [ท่านต้องการ "สุ่ม" เลยหรือไม่?] [YES / NO]

เย่หยางมองหน้าจอ... แล้วมองไปที่ ซูชิงเหยา ที่กำลังมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยาม...

วินาทีนั้น... "อสูร" ในตัวเขาก็ตื่นขึ้น

‘ระบบ? กาชา? ของแบบนี้... กูถนัดที่สุดแล้ว!’

"สุ่มโว้ยยยยยย!" เขาตะโกนในใจ (ภายนอกยังคงทำหน้าซีดเซียว)

[กำลังดำเนินการสุ่ม 10 ครั้ง...] [...ติ๊ง! ติ๊ง! ติ๊ง!...]

แสงสีขาว 8 ดวง... และแสงสีฟ้า 2 ดวง... พุ่งออกมา

[ท่านได้รับ: (ขยะ) x 8]

[รองเท้าฟางขาดๆ]

[หัวผักกาดเน่า]

[กางเกงในใช้แล้วของชายชรา]

[...ฯลฯ...]

‘ไอ้เหี้ย! 8 โรล... เกลือล้วน!’

[ท่านได้รับ: (ระดับ R) x 1]

[ยาชำระไขกระดูก (ระดับต่ำ)]: ขับล้างสิ่งสกปรกในร่างกาย... แก้พิษระดับล่างได้ทุกชนิด!

‘มาแล้ว!’ หัวใจของเย่หยางเต้นระรัว

[ท่านได้รับ: (ระดับ R) x 1]

[ยาปลุกพลังหยิน (สูตรโบราณ)]: ยาเม็ดลึกลับ... ใช้ได้ผลดี "เป็นพิเศษ" กับสตรีที่มี "ร่างทรงหยิน" ที่ยังไม่ถูกปลุก... (ผลข้างเคียง: อาจทำให้เกิดอาการ... น้ำเงี่ยน... ไหลไม่หยุด)

เย่หยางแทบจะสำลักน้ำลาย

ซูชิงเหยาขมวดคิ้ว "มองอะไร? หรือเจ้าเสียใจจนสติฟั่นเฟือนไปแล้ว?"

"หึ..." เย่หยางหัวเราะในลำคอ

เขากำ "ยาชำระไขกระดูก" (ที่โผล่มาในมืออย่างปาฏิหาริย์) ไว้แน่น...

‘โลกเก่า... กูเป็นแค่ "ขยะ" ส่งของ’

เขาเหลือบมอง "เสี่ยวเยว่" ที่กำลังตัวสั่นด้วยความกลัว... และมอง "ยาปลุกพลังหยิน" ในช่องเก็บของ...

‘โลกนี้... กูมี "ระบบ"’

เขายัด "ยาชำระไขกระดูก" เข้าปากทันที... ต่อหน้าซูชิงเหยาที่กำลังทำหน้างุนงง

"อ๊าาาาาาาาาก!!!"

ความเจ็บปวดครั้งใหม่ที่ "มากกว่า" ตอนตื่นนอนนับร้อยเท่า ระเบิดออกมา! ของเหลวสีดำเหม็นคลุ้ง... ถูกขับออกมาจากรูขุมขนทั่วร่างกาย!

"น-นายน้อย!" เสี่ยวเยว่กรีดร้อง

"อะไรกัน... บ้าไปแล้ว..." ผู้อาวุโสตระกูลเย่ผงะ

"เย่หยาง... เจ้า..." ซูชิงเหยาตกตะลึงกับกลิ่นเหม็นเน่าที่พวยพุ่งออกมา

เพียง 10 วินาที... ความเจ็บปวดหายไป...

เย่หยาง (ที่ตอนนี้ตัวเหม็นบรรลัย) ลุกขึ้นยืนช้าๆ... ร่างกายที่เคยอ่อนแอปวกเปียก... บัดนี้ "เบา" อย่างไม่น่าเชื่อ! พิษในร่างสลายไปจนหมดสิ้น!

เขายืนเผชิญหน้ากับ ซูชิงเหยา...

"ซูชิงเหยา" เขาเอ่ยชื่อนาง... เสียงของเขาไม่แหบพร่าอีกต่อไป... แต่มันเรียบ... และเย็น

"ขอบใจ... ที่มึงมา 'ถอนหมั้น' ในวันนี้"

"เพราะถ้ามึงมาช้ากว่านี้..." เย่หยางแสยะยิ้ม... สายตาของเขาไล่สำรวจร่างของนางอย่างโจ่งแจ้ง... ตั้งแต่ "หัวนม" ที่ตั้งชัน (เพราะความโกรธ) ผ่านชุดสีฟ้า... ลงไปจนถึง "เนินหี" ที่เขาจินตนาการว่ามันต้อง "อวบอูม" ขนาดไหน...

"กูอาจจะเผลอ 'ฉีก' สัญญาหมั้นทิ้ง... แล้ว 'ฉีก' เสื้อผ้ามึง... ก่อนจะ 'เย็ด' มึงให้ 'คราง' จนลืมชื่อตระกูล... เพื่อเป็นการ 'ฉลอง' ที่กูรอดตายก็ได้"

"กรี๊ดดดด! เจ้า! เจ้าขยะ! กล้าพูดจาลามกกับข้า!" ซูชิงเหยาหน้าแดงก่ำด้วยความโกรธ

"จำไว้นะ... ผู้หญิงที่เดินออกจากชีวิตกูไปแล้ว..." เย่หยางหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง

"ต่อให้มึงกลับมา 'แก้ผ้า' อ้า 'หี' ร้องไห้ครวญครางขอให้กู 'กระแทก' อยู่หน้าประตู..."

"...กูก็จะ 'ถุยน้ำลาย' ใส่หน้ามึง... แล้วไป 'เย็ด' สาวใช้ของกูแทน!"

"อสูรกาชา... ได้ตื่นขึ้นแล้ว"