เสียงพัดลมคอมพิวเตอร์ที่ดังหึ่ง ๆ คือเสียงประกอบหลักในชีวิตของไค มันเป็นเสียงหึ่ง ๆ ที่น่าเบื่อหน่ายและซ้ำซาก เหมือนกับชีวิตของเขาในห้องสี่เหลี่ยมแคบ ๆ ที่อบอวลไปด้วยกลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปและฝุ่นที่จับตัวกันหนาบนชั้นวางหนังสือการ์ตูน แสงสีฟ้าจากหน้าจอมอนิเตอร์สาดส่องใบหน้าที่เริ่มจะตอบเล็กน้อยของชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ ดวงตาของเขาเหม่อลอยไร้ชีวิตชีวาขณะเลื่อนเมาส์ไปอย่างไร้จุดหมายบนหน้าจอเดสก์ท็อปที่รกไปด้วยไอคอนเกมที่เขาไม่ได้แตะมาหลายสัปดาห์