เมื่อสาวบ้านนา ผู้มีฝีปากเป็นอาวุธคู่กาย ได้สัมผัสกับคำว่า "ต้องหนี"

เป็นครั้งแรกในชีวิต ความม่วน และความจัญไรทั้งหลายจึงเกิดขึ้น

หลังจากที่ลั่นวาจาว่าจะหาผัวฝรั่ง  เพียงเพราะประชดรักเก่าที่ทิ้งเธอไป  แต่ใครเล่าจะคิด! ว่าเหล้าขาวกับหมอลำซิ่งในวันนั้น จะทำให้เธอได้พบกับ

'พ่อหนุ่มหัวขาวตาแมวเป้า'

บุคคลอับโชคแห่งปี และเป็นคนเดียวที่จะเข้ามาเปลี่ยนเธอ  แบบที่ไม่เคยมีใครทำได้

รับประกันความม่วน ความฮา และตำนานบทใหม่ที่เธอจะสรรหาสร้างขึ้น...

น้ำผึ้ง

"อิหวึ่ง" นามที่เพื่อนกล่าวขาน  ซน หัวดื้อ และไม่ยอมคน ไม่กลัวใครหน้าไหนยกเว้นผู้ชายที่ชื่อ 'มาร์ติน'

ฉายา เครื่องด่าเคลื่อนที่ สโลแกน... ด่าซะด่าซาย...

"เฮือนมึงบ่มีหม่องให้ขี้บ้อ มาขี้ใส่ใจกูคักแท้วะ"

"คั่นกูได้ซังกูซังฮอดหญ้าหน้าเฮือนมันพุ้น ถ้าเบิ่งเด้อ กูสิเอาผัวฝรั่งมาเหยียบแกนดังแหมบ ๆ มันนั่น "

มาร์ติน

หนุ่มลูกครึ่ง ตาสีน้ำข้าว สูง ขาว บรรพบุรุษศูนย์รวมความหล่อ

พูดไม่เก่ง แต่กวนประสาทที่หนึ่ง  แรก ๆ ร้องขอ หลัง ๆ ขอร้อง

"อือ" เท่ากับ "ไม่" 

"อือ"

"อะไรคือเซิง?"