เพราะความไร้เดียงสาที่ทำให้ฉันต้องมาอยู่ตรงนี้โดยที่ไม่รู้มาก่อนเลยว่าตัวเองกำลังเจอกับอะไร

เป็นเวลากว่าสองปีที่ฉันอยู่ในความปกครองของใครคนหนึ่ง... หรืออาจจะสองคนก็ได้ บางครั้งเขาก็ใจดีและในบางครั้งเขาก็เย็นชา

ฉันไม่เคยรู้อะไรก็เหมือนกับที่พวกเขาไม่เคยบอกอะไรให้ฉันรู้นั่นแหละ การถูกดูแลเป็นอย่างดีมันจึงทำให้เกิดความรู้สึกแปลกใหม่โดยไม่ทันตั้งตัว รู้ตัวอีกทีมันก็กลายเป็นความผูกพันไปแล้ว

“พวกพี่ก็ดีแต่บังคับ! ทำไมต้องเป็นหนูด้วยที่อยู่ตรงนี้”

“งั้นก็เลือกมาสิคนใดคนหนึ่ง ... ฉันเปิดโอกาสให้เธอได้เลือก”

“ถ้าคิดว่าจะถอยออกไปง่าย ๆ ก็ลองดู”

“หนูยอมเป็นอะไรก็ได้เพราะอยากอยู่ในชีวิตพวกพี่ แต่ไม่ได้หมายความว่าพวกพี่จะทำอะไรกับหนูก็ได้”

“แล้วยังไง? จำให้ขึ้นใจว่าฉันมีสิทธิ์ทุกอย่างในร่างกายเธอ”

“งั้นเหรอคะ ... แล้วพี่ล่ะ พี่ก็คิดแบบนี้เหมือนกันด้วยใช่ไหม?”

“...”

ความถูกต้องกับความรักมักสวนทางกันเสมอ ...

ไม่คิดไม่ฝันมาก่อนเลยว่าตัวเองจะรักผู้ชายพร้อมกันได้ถึงสองคน แถมพวกเขายังหน้าตาเหมือนกันอีกต่างหาก ในเมื่อเลือกใครไม่ได้ ก็รักมันไปทั้งสองคนนั่นแหละ!

“พยายามยืนในพื้นที่ที่ไม่ใช่ของตัวเองก็เหนื่อยหน่อยนะ ถ้าคิดว่าหยุดพี่แฝดได้ก็ลองดู”

“ฉันไม่เคยต้องใช้ความพยายาม และไม่ได้ร้องขอความรักจากเขาทั้งสองด้วย ขอบใจนะที่บอก แต่บอกตัวเองด้วยก็คงจะดี”

“เหอะ! ทำเป็นปากดี ตัวตนจริง ๆ ของพวกเขาเป็นยังไงเธอยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ พูดกับฉันแบบนี้แสดงว่ายังไม่รู้ตัวสินะว่ากำลังเป็นตัวแทนของคนอื่นอยู่ ฮ่า ๆ น่าสงสารจัง ไม่ว่ายังไงก็แล้วแต่ โปรดรับรู้ไว้ว่าที่ตรงนี้ฉันเคยยืนมาก่อน เตือนด้วยความหวังดี”

“...”