ชื่อเรื่อง:

“ฮีโร่...แต่ต้องตอกบัตร”ตอนที่ 1: ลงทะเบียนฮีโร่กับกองคลัง

“ขอโทษนะครับ... ขอสำเนาทะเบียนบ้าน พร้อมใบรับรองแพทย์ด้วยครับ ถึงจะยื่นสมัครตำแหน่ง ‘ฮีโร่ระดับ 3’ ได้”

เสียงเจ้าหน้าที่โต๊ะลงทะเบียนกล่าวอย่างเรียบเฉย ราวกับผมกำลังมาสมัครเป็นเจ้าหน้าที่ปัดฝุ่นในพิพิธภัณฑ์ ไม่ใช่ ‘ฮีโร่ปราบสัตว์ประหลาด’

“แต่ผมเพิ่งช่วยคนตกตึกเมื่อเช้า! ข่าวออกช่อง 7 ด้วยนะครับ!”ผมเถียงกลับอย่างภูมิใจ

“นั่นเป็นการปฏิบัติหน้าที่โดยไม่ขึ้นทะเบียน ถือว่าผิดมาตรา 46 วรรคสองของกฎกระทรวงฮีโร่ครับ”เขายิ้มให้บางๆ แล้วหยิบใบแจ้งค่าปรับวางบนโต๊ะตรงหน้า

500 บาท โทษฐานใช้อัตลักษณ์โดยไม่ได้รับอนุญาต“จ่ายผ่านแอป ‘ฮีโร่เปย์’ ได้เลยนะครับ สะดวกสุดๆ”

หลังจากโดนปรับ เสียค่าแสตมป์อีก 20 บาท และเซ็นชื่อบนเอกสารอีก 19 ใบ ผมก็ได้ป้ายชื่อของผมมา

“วีรบุรุษจิ๋ว – ระดับ 3 (ชั่วคราว)”

ใช่ครับ… ผมสูง 159 ซม. และพลังของผมคือการ ย่อส่วนตัวเองเหลือเท่าหัวไม้ขีดที่จริงมีประโยชน์นะครับ ถ้าต้องเข้าไปช่วยลูกแมวติดรูแอร์ หรือแอบฟังประชุมลับ

แต่สำหรับหัวหน้าแผนกฮีโร่ของเขต 12 เขาแค่พูดว่า

“ถ้าคุณเข้าไปช่วยได้จริง ก็ช่วยเข้าไปล้วงใจนายกเทศมนตรีมาหน่อยสิ จะได้รู้ซะทีว่าทำไมเขาไม่เซ็นงบซื้อชุดเกราะมา 3 ปีแล้ว!”

09.02 น.

ผมนั่งอยู่ในห้องประชุมชั้น 4 ของ “กรมบริหารภัยพิเศษ” พร้อมเพื่อนร่วมงานใหม่:

"แม่นางวาป" – หญิงสาวที่เทเลพอร์ตได้… แต่เฉพาะไปที่ร้านชานม

"เฮียหมึก" – ฮีโร่พลังหมึก… ที่พ่นออกจากจมูก

และ "ลุงช้างเหิน" – ฮีโร่ที่สามารถแปลงร่างเป็นช้างได้ 0.7 วินาที ก่อนจะกลายเป็นมนุษย์อ้วนๆ อีกครั้ง

“วันนี้มีประชุมเรื่อง ‘ระบบรายงาน KPI ฮีโร่ผ่านฟอร์ม Google’ นะคะ”เจ้าหน้าที่สาวใส่แว่นหน้าดุประกาศเสียงแข็ง

ผมเงยหน้าขึ้น... แล้วรู้ตัวว่าชีวิตฮีโร่ที่ฝันไว้ คงไม่ใช่การต่อสู้กับสัตว์ประหลาดยักษ์กลางเมืองแต่อาจเป็นการสู้กับไฟล์ Excel และเครื่องปริ้นท์ที่ไม่เคยมีหมึก...

โปรดติดตามตอนต่อไป:

“กะกลางคืนกับงบล่วงเวลา 45 บาท”