อลัน ตัวประกอบจากเกมจีบหนุ่มแนว BL สุดแฟนตาซีมาระลึกชาติได้ว่าตนเป็นเพียงนีทและจบชีวิตลงอย่างน่าเวทนา แต่เรื่องรายละเอียดยิบย่อบนั้นช่างมันเถอะเพราะเกมที่หลุดเข้ามาดันเป็นเกมเรท18 + เนี่ยสิ!

แถมไม่ว่าจะรูทไหนเขาก็มีวาสนาจะต้องเป็นขี้ข้าหรือรับความซวยแทนจนเข้าสู่ฉากจบดับอนาถ จะต้องหลีกเลี่ยงการยุ่งเกี่ยวกับเจ้าพวกตัวละครหลักให้ได้! ทั้งที่คิดแบบนั้นแต่กลับกลายเป็นว่าเข้ามาพัวพันกับไอ้เจ้าพวกบ้ากามนี่ซะได้ ใครก็ได้ช่วยด้วยโว้ย!!

l ตอนฟรี l

อัพ จันทร์ พุธ ศุกร์

เวลา 20.00 น.

🔔ประกาศติดเหรียญถาวร🔔

(แบ่งการติดเป็นซีซั่นค่ะ)

Season 1 : ตอนที่ 15-59 ติดเหรียญถาวรวันที่ 21/07/2567 เวลา 0.00 น. เป็นต้นไป

Season 2 : ตอนที่ 60-115 ติดเหรียญถาวรวันที่ 23/11/2567 เวลา 0.00 น. เป็นต้นไป

Season 3 : ตอนที่ 116-165 ติดเหรียญถาวรวันที่ 17/03/2568 เวลา 0.00 น. เป็นต้นไป

Season 4 : ตอนที่ 166-254 ติดเหรียญถาวรวันที่ 25/09/2568 เวลา 0.00 น. เป็นต้นไป

Arc 1 : รูทคุณชายแวมไพร์ผู้แสนเย็นชา 

(ตอนที่ 1-79)

เรื่องราวที่ทำให้ชีวิตอันสงบสุขของเขาพังทลายลงก็เพียงเพราะว่าการโมโหเลือดขึ้นหน้าที่ไม่สามรถทนฟังต่อไปได้จึงได้พูดจาอย่างอาจหาญเข้าข้างเจ้าเป้าหมายการจีบคนแรกอย่างดยุกแวมไพร์แห่งเเดนเหนือ 

“แกว่าไงนะ? แล้วไหนหลักฐาน ดีแต่ปาก”

หนึ่งในนั้นสวนออกมา

“เออ! เดี๋ยวจะหามาให้ดูเองว่าเรย์มอนไม่ผิด หมอนี่น่ะบริสุทธิ์!”

อลันที่ปล่อยให้อารมณ์ความรู้สึกนำพา ในตอนนี้เขาไร้ความเกรงกลัวใดๆ ทั้งสิ้น ประกาศตัวไปแล้วว่าแวมไพร์ผู้นี้ไม่มีความผิดใดๆ พร้อมกับเลือกยืนข้างของเรย์มอนด์

“ข้าขอบอกไว้ก่อนเลยนะ”

“ว่าข้า…ไม่เชื่อใจพวกมนุษย์อย่างเจ้า”

ดวงตาสีแดงโลหิตจับจ้องมาที่เริ่มของคนที่อยู่ด้านหน้าเขา แววตาแข็งกร้าวของนักล่าที่แสดงให้เห็นว่าตนเองนั้นใหญ่กว่าและมนุษย์อย่างอลันมิอาจจะเทียบเคียงตัวเองได้ เขาพูดอย่างตรงไปตรงมาโดยไม่มีแม้แต่ความลังเล

“แม้เจ้าจะเป็นฝ่ายเสนอตัวช่วยข้าก็ตาม ข้าไม่ซาบซึ้งหรือไม่ได้ร้องขอให้เจ้ามาช่วย"

เป็นตัวประกอบดวงซวยที่บังเอิญต้องเข้าไปช่วยเป้าหมายการจีบอย่างจำเป็นแต่แทนที่จะได้รับคำขอบคุณสักนิดก็ยังดีกลับถูกตอกหน้ากลับมาอย่างไม่นึกถึงใจเขาใจเลยกันด้วยซ้ำ ไอ้แวมไพร์เวรนี่!

Arc 2 : รูททายาทหมาป่าผู้ถูกทอดทิ้ง (ตอนที่ 80 - 207)

จบปัญหาวุ่นวายไปอีกหนึ่ง ถึงเวลาที่ตัวประกอบสู้ชีวิตอย่างอลันจะได้พักผ่อนหย่อนใจเสียที แต่น่าเสียดายที่โชคชะตาอาจจะเห็นว่าหมอนี่ยังไม่สมควรแก่ชีวิตสุขสบายถึงได้ประโคมปัญหาครั้งใหม่มาให้ เรื่องมันเริ่มจากอุบัติเหตุเล็กน้อยอย่างการเดินชนเพื่อนร่วมชั้นคนหนึ่งโดยไม่ได้ตั้งใจ

เขาคือเป้าหมายการจีบคนที่สอง ลูกชายของดยุกจากดินแดนใต้ผู้ยิ่งใหญ่และมีชื่อเสียงเรียงนามไม่ว่าจะเป็นเผ่าพันธุ์ที่เป็นที่สุดของนักล่าผู้ปกครองผืนป่าใหญ่ เหล่าผู้คนที่สามารถกลายร่างเป็นมนุษย์หมาป่าได้ แสงจันทร์ในคืนเดือนเพ็ญที่ส่องสว่างจะมาพร้อมกับฝูงหมาป่าผู้น่าเกรงขาม ชื่อของเขาคือ เกรย์ มิลเลอร์!

มันคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เขาถูกจับมองมาตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมา นายไปพลาดทำให้เกรย์ไม่พอใจตอนไหนกันแน่

ความทรงจำที่ผุดขึ้นมาก็ไม่พ้นเรื่องไร้สาระอย่างเช่น ตอนที่เขาลองให้อีกฝ่ายกินผักใบเขียวที่ไม่ชอบดู แต่คนเรามันจะโกรธเคืองกันแค่เรื่องให้ลองกินผักเนี่ยนะ?!

“....”

“ฮะ เฮ้ย?!”

“ตกใจหมด!”

ตั้งใจจะลุกไปถามให้มันรู้เรื่องไปเลยเพราะทนความอึดอัดนี้ไม่ไหวอีกต่อไป ทว่าจังหวะที่หันไปก็พบว่าไม่มีใครแต่กลับได้เจอคนที่ตามหาจากข้างๆ ตัวแทนแถมรู้สึกตัวเพราะว่าเกรย์เป็นฝ่ายมาสะกิดไหล่อีกต่างหาก

อย่าบอกนะว่าหมอนี่รอจังหวะที่คนไม่อยู่น่ะ

บ้าเอ๊ย

นี่เรากำลังขุดหลุมฝังตัวเองเหรอเนี่ย!

เป็นคนที่เรียกความซวยของแท้เลยล่ะ

Arc 3 : รูทแห่งความจริงกับการหายตัวไปของเจ้าชายเอลฟ์ (ตอนที่ 208 - ??)

ความสงบของชีวิตประจำวันอยู่ได้ไม่นานนัก เพราะมีบางอย่างแปลกประหลาดเกี่ยวกับตัวประกอบสาวอย่างคุณคาร่า แม้จะเป็นเรื่องเล็กน้อยก็ตาม ทว่าสัญชาตญาณของตนกลับรู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งไม่ชอบมาพากล 

แต่ยังไม่ทันที่จะได้ตามหาความจริงอะไรก็มีเรื่องให้นายตัวประกอบของเราต้องสับสนกับความรู้สึกของตัวเอง เมื่อมีคลื่นลูกแรกที่เรียกว่า ความอิจฉาที่ทำให้เลือกจะทิ้งห่างทุกคนออกไป เพื่อกลับไปยังบทบาทที่สมควรจะเป็น

.

หมับ

แต่ทว่าจังหวะที่อลันกำลังจะก้าวเดินต่อไปเพื่อกลับหอพักนั้น ได้มีแรงจากใครบางคว้าจับเข้าที่แขนของตนเอง จนต้องหันไปมองด้วยความตกใจ และใครคนนั้นคือเกรย์ที่ตามมาลำพังนั่นเอง

“ปล่อยนะ ฉันมีธุระที่ต้องจัดการอีก”

“ไม่ปล่อย”

“จนกว่าเราจะคุยกันให้รู้เรื่อง ถึงเจ้าแวมไพร์จะปล่อยนายไป แต่ฉันไม่สามารถปล่อยนายไปได้จริงๆ ถ้าระหว่างเรายังมีเรื่องที่ไม่ลงรอยกันแบบนี้"

ชายผมชมพูร้อนรนพูดแล้วพยายามจะสลัดแขนของตัวเองให้หลุดจากการพันธนาการ ของชายที่ตัวใหญ่กว่าอย่างเจ้ามนุษย์หมาป่าผู้นี้ แน่นอนว่าเขาไม่ยอมปล่อยให้หลุดมือไปหรอก จนกว่าทั้งสองจะได้ปรับความเข้าใจอะไรก็ตามที่เป็นสาเหตุให้คนตัวเล็กตีตัวออกห่างแบบนี้

ทั้งวันของวันนี้อลันไม่แม้จะยอมคุยกับเขาเลยสักประโยคเดียว ไม่ว่าจะทักทายหรือเดินเข้าไปหาก็จะหมางเมินและเลือกที่จะหนีห่างออกไปจนใจหาย แม้เรย์มอนด์อาจจะคิดว่าหากปล่อยให้คนตัวเล็กมีเวลาของตัวเองตามลำพังอาจจะกลับมาเป็นเหมือนเดิมก็ตามที ทว่าเกรย์กลับไม่คิดเช่นนั้น

เขาทั้งร้อนใจและหวาดกลัว ว่าหากปล่อยให้เวลาที่อลันหลุดลอยออกไปแล้ว ไม่มีโอกาสได้พูดคุยกันอีกล่ะ จะทำอย่างไรกันแน่ ดังนั้นถึงได้เลือกวิธีเข้ามาพูดคุยกันอย่างตรงไปตรงมาแบบนี้

“ฉันไม่มีอะไรจะคุยทั้งนั้นแหละน่า”

“แล้วจะไม่มีคำอธิบายกับพฤติกรรมของนายที่เปลี่ยนไปกะทันหันแบบนี้หน่อยเลยเหรอ”

“ขอร้องล่ะ ลัน”

อลันที่ไม่ยอมหันมามองรีบพูดปัดทันที เขาไม่อยากจะสานความให้ยืดยาวกับอีกฝ่ายนัก เพราะรู้ว่าถ้าตัวเองยังไม่ยอมเดินหนีไปก็จะต้องใจอ่อนเป็นแน่ ชายหนุ่มตัวโตไม่รู้ว่าตัวเองทำสิ่งใดผิด จึงจำร้องขอต่อคนที่เขาชอบให้ช่วยอธิบายให้ฟังที

เขาเชื่อว่ามันจะต้องมีเหตุผลอะไรซุกซ่อนเอาไว้อย่างแน่นอน ไม่ว่ามันจะเป็นอะไรก็ตาม เขาพร้อมจะรับฟังมันทั้งหมด ไม่อยากให้คนผมชมพูดต้องค้างคาใจอยู่เช่นนี้

“ถ้าฉันทำอะไรผิดก็บอกมาตรงๆ สิ อย่าหนีหายไปแบบนี้เลยนะ”

เสียงอ่อนลงของเกรย์ฟังแล้วช่างน่าสงสารจับใจ ไม่รู้ว่าตัวเองทำผิดอะไรกันแน่ และเพราะความไม่รู้มันยิ่งทำให้รู้สึกแย่กว่าเดิม พาลคิดไปว่าบางทีความผิดของตนเองคือการอยู่เฉยๆ แล้วไม่ทำอะไรเลยกันแน่

หากเป็นดั่งที่คิดจริงมันคงยิ่งเจ็บปวดมากกว่าเดิมเป็นแน่ เป็นการตอกย้ำว่าตัวตนของเขาอาจจะไปทำให้อลันเจ็บปวดนั่นเอง

“นายไม่ได้ผิดอะไรทั้งนั้น ไม่ว่าจะนายหรือเรย์ก็ไม่มีใครผิด”

“เพราะคนที่ผิดน่ะ…”

ท้ายที่สุดนายตัวประกอบผู้นี้ไม่อาจจะทนไหวอีกต่อไป เขารู้ว่าการที่ตัวเองทำแบบนี้มันคงจะใจร้ายสำหรับเจ้ามนุษย์หมาป่าตนนี้เป็นอย่างมาก ถึงกระนั้นก็ยังเลือกเส้นทางความบาดหมางมากกว่าจะให้จบกันด้วยดี

รู้ว่าหากไม่พูดอะไรนอกจากการบ่ายเบี่ยงออกไปบ้าง อีกฝ่ายคงจะต้องโทษตัวเองสารพัดแน่ อลันไม่อาจจะทนให้มันเป็นเช่นนั้นได้จริงๆ เขาเว้นช่วงพูดไปครู่หนึ่งแล้วค่อยตอบเสียงเบาออกมาว่า

“มันคือฉันเอง” 

และคลื่นลูกต่อมาก็เป็น การหึงหวง ของเป้าหมายการจีบสองคนเข้ามาไม่พัก รวมถึงความรู้สึกที่ไม่สมควรเกิดขึ้นระหว่างตัวประกอบของเรื่องราวอย่างอลันกับเอสเทลผู้เป็นนายเอก ทุกอย่างไม่เป็นดั่งใจคิดไปหมด ได้มาถึงคราวให้เขาต้องมาทบทวนความรู้สึกของตัวเองและต้องตัดสินใจให้เด็ดขาด เพื่อจะจบความสัมพันธุ์อันคลุมเครือกับเป้าหมายการจีบเสียที 

แต่ยังไม่ทันจะทำทุกอย่างให้มันเรียบร้อยกลับมีพายุโถมเข้ามาหลังคลื่นปัญหา นั่นคือนายเอกของเรื่องราวในครั้งนี้หยุดเรียนไปหลายวันจนอลันเริ่มจะเป็นห่วง จึงต้องจำใจไปหาทั้งที่พยายามจะทิ้งระยะห่าง การมาเยี่ยมเพื่อนร่วมชั้นธรรมดาในครั้งนี้ได้เป็นจุดเริ่มต้นของการสู้ชีวิตครั้งใหม่ไปเสียแล้ว

.

“เจ้าก็รู้สึกเหมือนข้าใช่ไหม เจ้าลูกหมา”

“อืม ไม่มีวี่แววของสิ่งมีชีวิตอยู่ด้านหลังประตูนั่นเลย”

เมื่อเห็นว่ายังไม่มีคนตอบอีกอลันก็กำลังจะเคาะเรียกอีกครั้ง เผื่อว่าองค์ชายจะหลับลึก แต่ฝ่ามือก็ต้องหยุดลงเมื่อเกรย์จับมือของเขาให้ลดลงมา ดวงตาสีม่วงมองทั้งสองคนสลับไปมาด้วยความสงสัย

และสำหรับคนที่ประสาทสัมผัสได้รับการขัดเกลาเพียงแค่ไม่เท่าไหร่ ก็สามารถล่วงรู้ได้ว่าด้านหลังบานประตูแผ่นนี้ไม่มีใครอยู่ นอกเสียจากความว่างเปล่าเป็นแน่

“พะ พูดเป็นเล่นน่า?!”

“เอสเทลจะไม่อยู่ในห้องได้ยังไงกัน ก็ในเมื่อสี่วันที่ผ่านมานี้พวกเราไม่เห็นใครเข้าออกเลยนะ ถ้าจะไม่อยู่ก็ต้องมีเพื่อนสักคนเห็นแล้วเอามาพูดบ้างสิ”

“ถ้าอยากรู้ว่าจริงหรือไม่ ก็มีทางเดียวนั่นคือการพิสูจน์”

เขาเผลอหลุดร้องเสียงดังด้วยความตกใจ คำพูดของคุณชายแวมไพร์มันจะเป็นจริงได้อย่างไรกัน ในเมื่ออีกคนก็ควรจะนอนป่วยเพราะเป็นไข้

ไม่กี่วันก่อนเกรย์ยังเห็นอยู่กับตาว่าคนที่พวกเขามาหาอยู่ในห้อง เพื่อนร่วมชั้นก็ไม่มีใครพูดถึงการพบเห็นเลย เรย์มอนด์ที่ได้ยินดังนั้นไม่รอช้า เขาก้าวเท้าไปใกล้ประตูกำลังจะเอื้อมมือไปจับลูกบิด

“จะทำอะไรน่ะ เรย์?อย่าบอกนะ จะพังห้องเข้าไปน่ะ?!”

“เดี๋ยวก็โดนข้อหาบุกรุกหรอกน่า ฟังกันบ้างสิ…?” อลันรีบถามอย่างแตกตื่น กลัวว่าเดี๋ยวเจ้าหมอนี่มันจะใช้กำลังทำลายข้าวของเข้าไปด้านในน่ะสิ ไหนจะการบุกรุกไปยังห้องคนอื่นอีก

ถ้าโดนจับได้คงโดนเจ้าของหอทำโทษกักบริเวณเป็นแน่ ดีไม่ดีอาจจะโดนข้อหาว่าพยายามเข้าไปขโมยของ

ไม่นะ!

อลันคนนี้ยังไม่อยากจะกลายเป็นตัวประกอบถูกแปะป้ายว่าเป็นบุคคลอันตราย

“เจ้าจะโวยวายไปทำไม ข้าไม่ได้จะพังประตูเสียหน่อย”

“ดูสิ มันไม่ได้ล็อกเอาไว้เสียด้วยซ้ำ”

ความคิดเพ้อเจ้อที่กำลังหลั่งไหลเข้ามาในหัวจำต้องหยุดลง เมื่อได้เห็นว่าบานประตูถูกเปิดออกโดยง่ายเพราะห้องไม่ได้ล็อกเอาไว้ ทั้งสามคนก้าวเท้าเข้าไปยังในห้องพอของเอสเทลก็พบความจริงว่าเป็นดังเช่นที่สงสัยเอาไว้

คุณนายเอกได้หายตัวไปเสียแล้ว…

บุคคล สถานที่และเซตติ้งต่างๆ ภายในเรื่องเป็นเพียงจินตนาการของผู้เขียนเท่านั้น โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านอย่างเหมาะสม

รบกวนแสดงความคิดเห็นอย่างสุภาพกันด้วยค่ะ ถ้าชอบถ้าใช่รบกวนช่วยกดใจและแสดงความคิดเห็นเป็นกำลังใจให้ไรออทกันด้วยนะคะ อย่าลืมกดเพิ่มเข้าชั้นหนังสือเพื่อที่จะไม่พลาดการรับแจ้งเตือนตอนใหม่! #ตั้งใจจะใช้ชีวิตจืดชืด

ใครที่อุดหนุนแล้วรบกวนกดเรตติ้งให้เป็นการบอกต่อด้วยนะคะ หรือจะคอมเม้นติชมกันก็ได้ค่ะ