เรื่องนี้แต่งขึ้นเพื่อสนองนี้ดคุณเพื่อนเพียงเท่านั้น มิได้มีเจตนาทำให้คนในภาพเสียหาย 

"ฝนที่พัดพาหัวใจสองดวงให้มาพบกัน"ในวันที่ฟ้าครึ้มและฝนโปรยปราย พายุ ได้พบกับ เขา ที่ป้ายรถเมล์แห่งหนึ่ง ร่มคันหนึ่งถูกส่งต่อ พร้อมกับหัวใจของเขาที่ตกอยู่ในกำมือของคนแปลกหน้าทันทีที่ได้ยิ้มให้กัน...

จากวันนั้น ทุกๆ เย็นเวลาเดิม พายุมักปรากฏตัวที่ป้ายรถเมล์ รอคอยการพบเจอที่เติมเต็มหัวใจ แต่โชคชะตาก็เล่นตลก เมื่อเขาคนนั้นหายไปโดยไม่มีคำลา หลายปีที่พายุใช้ชีวิตท่ามกลางความคิดถึง เขายังวนเวียนกลับไปที่เดิม หวังว่า สายฝนจะพัดใครบางคนกลับมา

และในที่สุด... ในวันที่ฟ้าคำรามอีกครั้ง เขาคนนนั้นก็ปรากฏตัว พร้อมกับร่มคันเดิมและรอยยิ้มที่ยังไม่เคยจางหาย ราวกับพายุฝนพัดหัวใจของเขากลับมาเชื่อมกันอีกครั้ง