++ คำเตือน ++

นิยายเรื่อง ‘เกิดใหม่ในร่างคุณชายจอมเสเพล’ เป็นเพียงเรื่องที่แต่งขึ้นมาจากจินตนาการเท่านั้น ตัวละครในนิยายไม่มีอยู่จริงสถานที่อ้างอิงมีเพียงวังต้องห้ามเท่านั้นที่นำมาเป็นต้นแบบของพระราชวังอาณาจักรหลิวเทียน
สถานที่อื่นใดนอกจากนี้ไม่มีอยู่จริง

TRIGGER WARNING

มีการบรรยายถึงเลือด ฉากต่อสู้ การใช้ของมีคม

ตัวละครมีอาการความจำเสื่อม มีการตายของตัวละคร

เนื้อหาบางตอนมีฉากบีบคั้นอารมณ์

มีการบรรยายฉากทางเพศ

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่านนะคะ

สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 (ฉบับเพิ่มเติม) พ.ศ. 2558

ห้ามทำการคัดลอก เลียนแบบ หรือดัดแปลงเนื้อหาส่วนใดส่วนหนึ่งของงานเขียนนี้

รวมทั้งการจัดเก็บ ถ่ายทอด สแกน บันทึก ถ่ายภาพ ไม่ว่าในรูปแบบหรือวิธีการใดๆ

ในกระบวนการอิเล็คทรอนิกส์ เว้นแต่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของลิขสิทธิ์เท่านั้น

เรื่องย่อ :

พนักงานบริษัทที่เป็นเด็กจบใหม่ไฟแรงอย่าง 'เซียวหยาง' บัณฑิตเกียรตินิยมอันดับ 1 รางวัลเหรียญทอง หลักสูตรสถาปัตยกรรมศาสตรบัณฑิต สาขาวิชาสถาปัตยกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยชื่อดังในประเทศจีน

ตั้งใจหมายมั่นว่าหลังจากนี้ตนจะเป็นเสาหลักของบ้าน เพื่อช่วยแบ่งเบาภาระของพี่ชายที่เสียสละให้ตนเรียนมหาวิทยาลัยจนจบ เพราะอย่างนั้นเซียวหยางจึงรับข้อเสนอของบริษัทที่เงินเดือนสูงและสวัสดิการพนักงานที่ดีที่สุด โดยมีสัญญาการทำงานขั้นต่ำอยู่ที่ 3 เดือน ในตอนแรกเซียวหยางสงสัยว่าทำไมถึงมีขั้นต่ำการทำงานน้อยขนาดนี้ แต่เมื่อได้เริ่มเข้ามาทำงาน เซียวหยางก็ได้รู้แน่ชัดแล้วว่าทำไม

เหตุผลก็เป็นเพราะว่าบริษัทนี้นั้น แม้จะให้เงินเดือนสูงหรือสวัสดิการดีขนาดไหน แต่พนักงานที่มาทำงานให้ในบริษัทนี้นั้น แทบจะไม่มีเวลาให้ใช้เงินหรือสวัสดิการนั่นเลย เพราะว่างานที่ให้ทำหนักจนเรียกได้ว่าถาโถมเข้ามาไม่หยุด สภาพแต่ละคนคล้ายจะเป็นศพเดินได้ ท้ายที่สุดเซียวหยางทนไม่ไหวจึงได้ฝืนทำงานให้ครบสามเดือนตามที่เซ็นสัญญาไว้กับบริษัท ในวันสุดท้ายที่ทำงาน เซียวหยางก็ได้ยื่นใบลาออกอย่างเป็นทางการพร้อมกับรับเงินเดือนจากบริษัท

ในระหว่างที่เดินกลับบ้าน ในหัวก็คิดถึงว่าพี่ชายจะเอาอะไรมาเซอร์ไพรส์ตน เมื่อเดินมาถึงทางม้าลายเพื่อข้ามถนนไปอีกฝั่ง เซียวหยางเดินให้ทันตามสัญญาณไฟจราจร แต่แล้วหางตาก็เหลือบไปเห็นคุณปู่คนหนึ่ง ที่ดูเหมือนว่ากำลังมีปัญหาอะไรบางเกิดขึ้น แล้วทำให้เคลื่อนไหวช้าลง

ขณะที่สัญญาณไฟให้ข้ามใกล้จดหมดลง อยู่ๆ ก็มีรถยนต์คันหนึ่งที่พุ่งตรงมาราวกับเบรกแตก บีบแตรลากยาวเพื่อเป็นสัญญาณให้คนหลบ แต่ดูเหมือนว่าคุณปู่จะไม่สามารถหลบได้ทัน ในตอนนั้นเซียวหยางไม่ทันได้คิดอะไร ขาก็เริ่มวิ่งตรงไปที่คุณปู่เพื่อดึงให้หลบ แล้วก็สามารถช่วยได้ทัน

แต่เซียวหยางกลับไม่รอดเสียเอง สิ่งที่เสียใจที่สุดในตอนนี้ไม่ใช่การที่ยื่นมือเข้าไปช่วยคุณปู่ แต่เป็นการที่ตนไม่มีโอกาสได้เจอแม่กับพี่ชายอีกแล้ว

"เซียวหยาง! ไม่นะ เซียวหยางอยู่กับพี่!" เสียงคุ้นหูของผู้เป็นพี่ที่ไม่รู้ว่ามาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่ตอนไหน

"ผมขอโทษ..." เสียงของน้องชายที่รู้สึกเสียใจกับการที่ช่วยอะไรพี่ชายไม่ได้เลย