“ท่านมันชั่ว! หวังเยี่ยหัว พวกเราไปทำอะไรให้จึงแค้นเคืองใจนักหนา!”

กำปั้นน้อยๆ ทุบตีช้ำเข้าที่อกของหวังเยี่ยหัว แต่ชายหนุ่มไม่ได้สะทกสะท้านกับแรงทุบนั้นแม้แต่น้อย

“พวกเจ้าจัดการชะ”

“พ่ะย่ะค่ะ องค์รัชทายาท”

“พวกเจ้าจะทำอะไร! อย่านะ! อย่าทำอะไรท่านพี่ข้านะปล่อยข้าหวังเยี่ยหัว ปล่อยข้า ท่านพี่ไม่นะ”

หวังเยี่ยหัวสั่งให้ทหารของตนจัดการกับเซียวหลี่ชินที่นอนหายใจโรยรินใกล้ตายเข้าทุกทีทหารห้านายยกคันธนูขื้น เซียวอิงหนานถูกหวังเยี่ยหัวบังคับอุ้มขื้นหลังม้า ร่างบางใจแทบจะขาดใจเมื่อเห็นสิ่งที่จะเกิดขื้นกับพี่ชายตนต่อจากนี้ไป

“ถือว่าข้าเมตตาเจ้า ก่อนไปข้าจะให้เจ้าดูว่าพี่ชายเจ้าตายอย่างไร บ้านเมืองเจ้าถูกข้าเผาทำลายอย่างไร และ ศพพ่อแม่เจ้าถูกไฟเผาอยู่ในนั้น มองชะให้เต็มตาก่อนที่เจ้าจะไม่มีโอกาศได้กลับมามองมันอีก!”

หวังเยี่ยหัวที่นั่งช้อนหลังร่างบางอยู่หลังม้าอ้อมแขนกอดร่างบางไว้แน่นเพื่อไม่ให้เซียวอิงหนานหนีไปได้

“ฮือๆๆๆ ไม่!!”

ร่างบางร้องไห้แทบขาดสติ กับสิ่งที่หวังเยี่ยหัวกล่าว ได้แต่คิดโทษตัวเองที่เป็นสาเหตุของเรื่องที่เกิดขื้น ไม่สามารถแม้กระทั้งจะช่วยพี่ชายตนได้เลย ทำได้แค่หันหน้าหนีทั้งน้ำตาเพราะไม่อยากเห็นพี่ชายตนถูกฆ่าต่อหน้าต่อตาแต่ช่วยอะไรไม่ได้

“ข้าบอกให้เจ้ามอง!”

“ไม่ ข้าไม่มอง!!”

“ข้าบอกให้มอง!”

“ไม่…...ฮือๆๆๆ..”

เยี่ยหัวจับศีรษะร่างบางที่ตัวสั่นเหมือนลูกนกตกน้ำให้หันมองเซียวหลี่ชินที่กำลังจะถูกฆ่าตายบังคับให้หญิงสาวมองพี่ชายตายต่อหน้าอย่างเลือดเย็น

“ปล่อยลูกธนู!!”

“ไม่…..!!”

“ไม่ ท่านพี่!!!!!! อย่า!!!!”

ลูกธนูห้าลูกจากคันศรลอยตรงปักลงกลางตัวขององค์ชายเซียวหลี่ชินแห่งเมืองเย่วต่อหน้าต่อตาของเชี่ยวอิงหนานที่ถูกหวังเยี่ยหัวจับศีรษะไว้ให้มอง

“ไม่!..ฮือๆๆๆ…ท่านพี่….ฮือๆๆ…”

“มองชะเสี่ยวอิง…มอง!"

"ไม่!!!!!"

องค์ชายเซียวหลี่ชินสิ้นใจคาลูกธนูต่อหน้าเซียวอิงหนานที่อยู่บนหลังม้ากับหวังเยี่ยหัว ร่างบางตัวแข็งทื่อ ร้องสุดเสียงสติหลุดเมื่อเห็นภาพสะเทือนจิตใจ จนหมดสติคาอกของชายหนุ่ม

ร่างบางเพิ่งจะเห็นพ่อแม่ตายไปกับตา ก็มาเห็นพี่ชายคนเดียวถูกฆ่าอีก เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยเยี่ยหัวและเหล่าทหารก็พากันยกทับกลับเมืองหยางด้วยชัยชนะและของรางวัลชิ้นงามที่ชิงมาได้นั้นก็คือ เซียวอิงหนาน

.....................

ใบหน้าหล่อชุกไช้ชอกคอหอมกรุ่นอย่างเอาแต่ใจ ร่างบางห่อคอหนีอย่างนึกรังเกียจ น้ำตาไหลอาบแก้มนวล ไม่มีครั้งใดเลยที่อยู่ใกล้หวังเยี่ยหัวแล้วจะไม่ร้องไห้

มือบางทั้งทุบทั้งตีจนชายหนุ่มเริ่มรำคาญ จึงจับมือขาวทั้งสองข้างกดลงกับเตียงนอน ออกแรงกดไม่มากนัก แต่ก็ทำให้ข้อมือบางขื้นสีแดงเพราะผิวที่ขาว ในเมื่อต่อสู้ด้วยเรี่ยวแรงไม่ได้ ร่างบางจึงนอนแน่นิ่งไป

เยี่ยหัวที่เห็นว่าเชียวอิงหนานนิ่งไป จึงเงยหน้าจากชอกคอหอมขื้นมามองใบหน้าหวานที่นอนนิ่งตาค้างอยู่ แล้วเห็นเลือดไหลออกจากมุมปากบาง

“เสี่ยวอิงเจ้าทำอะไร! เจ้ากัดลิ้นตัวเองหรือ? อย่าทำแบบนี้เสี่ยวอิง!”

หวังเยี่ยหัวใจเต้นไม่เป็นจั่งหวะเมื่อเห็นเลือดไหลออกจากมุมปากของร่างบางที่กำลังกัดลิ้นตัวเองอยู่ จึงตระกรองกอดร่างบางไว้แนบอกพยายามบีบปากให้เซียวอิงหนานอ้าปากออก

“เสี่ยวอิงข้ายอมเจ้าแล้ว…เสี่ยวอิง ต่อไปข้าจะไม่บังคับเจ้าอีก อย่ากัดลิ้นตัวเองเลย อย่าทำแบบนี้…”

หวังเยี่ยหัวใจแทบขาดเมื่อร่างบางที่อยู่แนบอกตนตาเหลือกขึ้น เซียวอิงหนานที่ได้ยินเขากล่าวแบบนั้นจึงหยุดกัดลิ้นตัวเอง

“ปล่อยข้า…”

เสียงที่เยือกเย็นของหญิงสาวกล่าวขื้น หวังเยี่ยหัวทำตามที่ร่างบางบอกทันทีเมื่อเห็นว่านางหยุดกัดลิ้นตัวเองแล้ว จึงรีบถอยห่างออกจากเตียงที่ร่างบางนอนอยู่

“เสี่ยวอิง ข้าขอร้องอย่าทำเช่นนั้นอีก ข้าใจจะขาดตามเจ้าไปรู้หรือไม่”

หวังเยี่ยหัวขอร้องอ้อนวอนร่างบางไม่เหลือมาดฮ่องเต้แม้แต่น้อยกลัวเหลือเกินกลัวว่าจะเสียร่างบางไปอีก ถ้าหากเสียร่างบางไปคราวนี้คงไม่ได้กลับคืนมาเช่นเดิมแน่

“ถ้าหากท่านแตะต้องข้าอีกแม้แต่ปลายเล็บ ข้าจะกัดลิ้นตัวเองแล้วตายให้ท่านดูอีกรอบ"

.................

เรื่องนี้เราขอบอกเลยนะว่า หวังเยี่ยหัวที่เป็นพระเอกนั้นร้ายกาจ และ ชั่วร้ายมาก ส่วนนางเอกเชียวอิงหนานก็ได้ข้าตัวตายแล้วกลับมาเกิดใหม่ กลับมาครั้งนี้นางจะขอแก้แค้นพระเอก และ ทวงทุกอย่างกลับคืนมา

วางขาย E-book แล้วนะ ในราคา 219 บาท จัดโปรโมชั่นลดราคาเหลือเพียง 143 บาทเท่านั้น เรื่องนี้มีทั้งหมด 30 ตอน และตอนพิเศษอีก 04 ตอน จำนวนคำทั้งหมด 73,337 คำ

https://www.mebmarket.com/web/index.php?action=BookDetails&data=YToyOntzOjc6InVzZXJfaWQiO3M6ODoiMTAzNDc4MzIiO3M6NzoiYm9va19pZCI7czo2OiIyOTQxNDQiO30