หย่ากันเถอะ

         “เจ เราหย่ากันเถอะ” นิสายืนมองร่างสูงตรงหน้า ที่นั่งอ่านเอกสารของบริษัทอยู่ โดยไม่สนในนิสาที่กำลังคำตอบอยู่

         “.............”ชายหนุ่มอายุ ย่างเข้า30 ขมวดคิ้วเล็กแล้วหายไป เคยหน้าขึ้นถามอีกฝ่าย

         “นิสา..คุณเป็นอะไรอีกแล้ว ทุกวันนี้ผมเลี้ยงดูคุณไม่รึ? ยังจะมาร้องขออะไรเพิ่มอีก คุณไม่เห็นหรือว่าผมไม่ว่างจะคุยกับคุณในเรื่องที่ไร้สาระแบบนี้หรอกนะ..เฮ้อ..” ชายหนุ่มถอนหายใจตามหลังด้วยคามระอา

         “ไร้สาระ!! งันเหรอ คุณเห็นว่าสิ่งที่ฉันพยายามรวบรวมความกล้าในการพูดออกมามันไร้สาระ งั้นที่คุณแอบพาผู้หญิงเข้าโรงแรม หรือ ที่คุณปล่อยให้นางแพศยาเข้ามาเหยียบหัวฉันในถึงในบ้าน ที่บริษัทหรือแม้แต่ตอนออกงานด้วยกัน คุณเคยอยู่ข้างๆกัน จนจบงานใหม ฉันต้องค่อยตอบคำถามเหล่านั้น เห็นสาตาที่พวกเขามองมาใหมว่ามีแต่ความ ดูถูกเหยียบหยาม ดูแคลงในตัวฉันที่ไม่อาจรั้น สามีให้ไม่ออกไปหายางเมียน้อย ที่มันแหกขารอผัวชาวบ้านมาเอามันอยู่ทุกวัน บ้างช่องไม่กลับ ปล่อยให้เมียนอนคนเดียวในบ้าน คุณคิดว่าฉันไม่เหนือยหรือไง ที่ต้องคอยรับหน้ากับเรื่องที่ไม่ได้ทำหนะ หา!!!.....สิ่งเหล่านี้คือไม่ไร้สาระสำหรับคุณงั้นสิ..”