‘เขา’ เป็นคนแปลกหน้าที่ฉันไม่รู้จัก

เป็นคนประหลาดที่ชอบมานั่งหลับที่ป้ายรถเมล์

เป็นคนไม่ปกติที่ใส่ชุดเหมือนเดิมทุกวัน

เป็นคนน่าสงสัยที่ทำตัวลึกลับ

เป็นคนพูดน้อยที่เข้าใจยาก

ส่วน ‘ฉัน’ เป็นคนที่เต็มไปด้วยบาดแผล

เป็นคนที่เปี่ยมล้นด้วยความเจ็บปวด

เป็นคนไม่มีประโยชน์

เป็นคนไม่มีใครต้องการ

เป็นคนที่หายใจทิ้งไปวันๆ

ทว่าเมื่อเราอยู่ข้างกัน

ฉันกลายเป็นเพียงคนคนหนึ่งบนโลกใบนี้ที่ไร้ซึ่งทุกสิ่งให้เหน็ดเหนื่อยหัวใจ

และเขาเป็นเพียงต้นไม้ที่มีไว้ให้ฉันพักพิงแลกกับหยดน้ำเล็กๆ ที่ชโลมลงบนลำต้นนี้

“เฮ้อ...” เขาถอนใจเสียงดังอีกครั้งแล้วจู่ๆ เขาก็ลุกพรวดพราดเดินหายไป ฉันไม่ได้รั้งเขา ไม่ได้ตะโกนถามหรือโทรตามว่าเขาไปไหน ฉันทำเพียงหันกลับมาสู่เรื่องตัวเองอีกครั้ง ทว่าในจังหวะนั้นที่ฉันกำลังจะจมเขาก็มาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าฉัน

อีกครั้ง...ราวกับปาฏิหาริย์

“ดื้อ” ฉันไม่แน่ใจว่านี่เป็นคำเรียกหรือคำต่อว่า แต่เมื่อเขามาทรุดตัวนั่งลงข้างกันฉันก็พลันรับรู้ว่ามันคือคำปลอบโยน “หนูดื้อ”

สิ้นคำพูดนั้นเขาก็วางผ้าเย็นที่ห่อหุ้มน้ำแข็งลงบนข้างแก้มที่ถูกตบของฉัน มันไม่ใช่การกระทำโอนโยนหรือทะนุถนอมแต่ไม่รู้ทำไมขอบตาของฉันกลับรู้สึกอุ่นร้อนขึ้นมา

⚠️ TRIGGER WARNING ⚠️

Bully, Violence, Character Death, Mental Abuse, Mental Illness, Emotional Abuse, Graphic Depictions of Violence

การบูลลี่ การใช้ความรุนแรง ตัวละครตาย การทำร้ายจิตใจ มีอาการป่วยทางจิต การทำร้ายทางอารมณ์ การบรรยายถึงการใช้ความรุนแรงอย่างชัดเจน

นิยายเรื่องนี้สร้างขึ้นจากจินตนาการของผู้แต่ง บุคคล เหตุการณ์และสถานที่ล้วนสมมุติขึ้นเพื่อความบันเทิงเพียงเท่านั้น

© สงวนลิขสิทธิ์ตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2558 (ฉบับเพิ่มเติม)

โปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน

#ใครอยากเป็นเด็กดี

Twitter : @gaotaoplao