คนบางคนเกิดมา โชคดี ก็ดีจนเกินไป ดี

แบบไม่มีที่ติ ส่วนคนบางคน เกิดมาโชคร้าย

ก็ร้ายแบบไม่รู้จะเลี่ยงยังไง ทั้งโชคร้าย ทั้ง

อาภัพโดนกระทำไม่มีสิ้นสุด อย่างฉันนี้ไงล่ะ......

"แอ๊ๆๆ"เสียงเล็กๆของเด็กวัยทารก ร้องออกมา น้ำเสียงอ้อแอ้ หยอกล้อคุยกับแม่ของตน เหมือนจะรู้เรื่อง

มองหน้าคนเป็นแม่อย่างไม่วางตา

"ว่าไงจ๊ะกลีบบัวคนสวยของแม่ตื่นแล้วเหรอหึตาแป๋วเชียว"เสียงคนเป็นแม่ทักทายลูกขึ้น เมื่อลืมตาขึ้นมาก็เห็นลูกจ้องมองตาแป๋ว

อยู่ ฉันอุ้มลูกขึ้นมา พร้อมกับยิ้มทักทายลูก

สาวในอ้อมกอด

"จะนอนไปถึงเมื่อไหร่กลิ่นจันทร์ยัยคุณหนูไร้บ้าน"เสียงทักทายอย่างไม่ถูกหู และคำพูดไม่พึงประสงค์ทักทายขึ้น พร้อมกับเปิดประตูเข้ามาในห้อง อย่างไร้มารยาท สีหน้าจ้องมองคนที่นั่งอยู่

"ก็ตื่นแล้วนิคะคุณแม่สามีไม่ได้นอนชะหน่อย"กลิ่นจันทร์ตอบโต้ทักทายเหมือนเช่นทุกวัน ตอบแม่สามีอย่างพิมพ์พาที่ยืนตีหน้ายักษ์อยู่

"คุณแม่สามีคะตามองไม่เห็นหรือคะ ว่าคนตื่นกับคนหลับ มันต่างกัน"กลิ่นจันทร์

ยังว่าอีก พร้อมกับทำหน้านิ่งเฉย อุ้มลูกลง

จากเตียง พร้อมกับเดินหนีเข้าห้องน้ำไป

"ปากดีนักนะ สันดานไพร่ ไม่มีความเป็นผู้ดี"

พิมพ์พาว่าตามหลังอีก เมื่อเห็นกลิ่นจันทร์

เดินหนีไป

"แล้วคุณแม่สามี มีความเป็นผู้ดีมากนักหรือคะ ทุกเช้า ถึงชอบขึ้นมาหาเรื่องคนอื่น จิกกัดเหมือนไก่ไว่เว้นวันแบบนี้ แบบนี้เขา

เรียกคนประเภทไหนกันคะ"กลิ่นจันทร์หัน

หน้ามาถามพร้อมกับทำหน้าตาใสชื่อใส่คน

ตรงหน้า ที่ชอบมาหาเรื่องเธอทุกวัน