ไรวินทร์เดินย่ำเท้าเปล่าสัมผัสหญ้าที่ถูกตัดสั้นท่ามกลางบรรยากาศสดชื่นยามเช้า ดอกไม้หลายสายพันธุ์ส่งกลิ่นหอมรวยริน เขากำลังเดินเล่นเพลินๆ ทันใดนั้นมีเสียงวิ่งตุ้บตั้บใกล้มาทางที่เขายืนอยู่

“กุนพ่อคร๊าบ อุ้มหนูหน่อย” เด็กชายผิวขาวตัวป้อมแก้มยุ้ยกลมเหมือนลูกซาลาเปาวิ่งเข้ามากอดขา เงยหน้ามองส่งยิ้มให้เขาจนตาหยี

“หนูเรียกลุงว่าพ่อหรือครับ” ชายหนุ่มถามพร้อมก้มตัวยกแขนสองข้างช้อนก้นของหนูน้อยขึ้นอุ้มซุกจมูกหอมแก้มยุ้ยนั้นอย่างเอ็นดู

“ก็เรียกพ่อจิคับ เป็นพ่อของหนูทำไมจะเรียกจะไม่ได้” สองแขนอวบป้อมยกคล้องคอแนบหน้าซุกบนอกอย่างประจบประแจง ไรวินทร์รู้สึกว่าหัวใจเขาเต้นแรงเกิดความรู้สึกรักใคร่เด็กคนนี้อย่างแปลกประหลาด

“หนูอยากเป็นลูกลุงหรือครับ”

“อยากคับ” หนูน้อยผละหน้าออกจากอกตอบเสียงใส

“ลุงก็อยากเป็นพ่อหนูเหมือนกัน” เขาหอมแก้มยุ้ยอีกครั้ง ปล่อยหนูน้อยลงพื้นดินเพราะเจ้าตัวดิ้นจะขอลง

“กุนแม่เรียกแล้ว หนูไปหากุนแม่ก่อนนะ”

“เดี๋ยวก่อนหนู อย่าเพิ่งไปคุยกับลุงก่อน ยังไม่ได้ถามชื่อเลยว่าหนูชื่ออะไร”

“กุนพ่อรีบไปหาหนูเร็วๆ นะ” หนูน้อยโบกมือบ๊ายบายวิ่งไปทางพุ่มไม้

“อย่างเพิ่งไปลูก โอ๊ย!” เขาตะโกนเสียงดังจนมารดาที่เดินผ่านหน้าห้องต้องหยุดเท้าและเคาะห้องเรียกลูกชาย

“คิน เป็นอะไรลูก”

“ผมฝันครับคุณแม่ ฝันแปลกมาก มีเด็กผู้ชายคนหนึ่งมาเรียกผมว่าพ่อครับ”

“ฝันถึงเด็ก หรือว่าแม่จะได้หลาน คินไปทำใครท้องหรือเปล่า ตาหนูถึงได้มาตาม” คำพูดของมารดานั้นบังเกิดความเคร่งเครียดปรากฏบนใบหน้าคร้ามคม