“อึก… อือ… นายน้อย ทราบรึเปล่าคะว่ากำลังทำอะไรอยู่ อ๊าง!”

“ก็สืบทอดตำแหน่งจอมมารคนต่อไป ยกทัพไปแก้แค้นพ่อของตนเอง ยังมีอะไรด้วยเหรอ”

“ใช่ค่ะ นั่นก็เป็นเรื่องสำคัญ เพราะงั้นมันใช่เวลาที่เราจะทำแบบนี้กันเหรอคะ!”

ฮารัวถามขณะที่มือสองข้างของเธอยันกำแพงเอาไว้คล้ายกับคนอ่อนแรงที่พร้อมจะล้มพับลงไปกองกับพื้นไปทุกเมื่อ กระโปรงของเธอถูกเลิกออกจากด้านหลังทิ้งไว้ยังสะโพกของเธอ ตามด้วยการดึงชั้นในบริเวณหว่างขาให้ไปอยู่ด้านข้างเพื่อที่ผมจะสามารถสอดใส่แก่นกายได้

ตอนนี้ผมกับฮารัวกำลังมีอะไรกันอยู่ตรงโถงทางเดินแห่งหนึ่งในคฤหาสน์ เสียงของฮารัวที่ดังออกมาอย่างเร่าร้อน แต่ในขณะเดียวกันก็เหมือนเธอจะเขินอายกลัวว่าจะมีคนเห็น จึงเม้มปากตัวเองไว้แน่น ช่างน่ารักจริงๆ

“นั่นใช่เรื่องที่เธอสนใจเหรอ ไม่ใช่ว่าเธอกลัวว่าจะมีคนมาเห็นเธอในสภาพนี้รึไง”

“นั่นมันก็เรื่องหนึ่งค่ะ แต่ว่าที่สำคัญตอนนี้คือ วางแผนไปสู้กับกองทัพของพวกมนุษย์ไม่ใช่เหรอคะ”

“เธอนี่ช่างเป็นคนที่สนใจงานจริงๆ เลยนะ ถึงแม้ว่างานที่แท้จริงของเธอจะเป็นแบบนี้ก็เถอะ”

ผมพูดพร้อมกับรอยยิ้ม ก่อนจะจับเขาสองข้างของเธอให้กระชับแน่นแล้วแท่งแก่นกายเข้าไป

“อ อึก… นายน้อย จับเขาแบบนี้ มันรุนแรงเกินไปแล้วนะคะ แล้วตรงนั้นของนายน้อย มันโดนปากมดลูกของฉันอีก”

“แต่ว่าเธอก็ชอบไม่ใช่เหรอ”

“อือ…”