“อ่า...พลังเต็มแล้ว” ผมลอบยิ้มในใจก่อนจะยอมปล่อยมือน้อย ๆ ออก แต่แล้วในตอนที่ผมจะกลับไปที่สนาม เธอกลับทำให้ผมอึ้ง “สู้ ๆ นะคุณ ถ้ารอบนี้ชนะเดี๋ยวพาไปเลี้ยงชาบู” พอยท์หลักที่ทำผมอึ้งค้างไม่ใช่คำพูดของเธอ แต่เป็นรอยยิ้มเขิน ๆ ของเธอต่างหาก อ่า… รอยยิ้มของเธอแม่งโคตรน่ารักเลยว่ะ ให้ตาย...ผมจะเขินตายก่อนหรือเปล่าวะ “แม่ง..” “อะไรเหรอคะ?” วามองผมอย่างงุนงง “ช่วยน่ารักให้มันน้อย ๆ หน่อยเถอะ” “พะ พี่คุณ...” แก้มทั้งสองข้างของเธอแดงก่ำจนผมมันเขี้ยวไปหมด อยากจะบีบขยำก้อน ๆ ทั้งสองข้างแดง ๆ นั่นให้หนำใจชะมัด “เธอแม่ง...” “อะ อะไรเหรอคะ?” “น่ารักฉิบหาย” แดกได้ไหมเนี่ย มันเขี้ยว!