“เฮ้ยลูกเธอล่ะ” เขาตะโกนใส่กระจกรถเมล์ที่เธอเพิ่งขึ้นไปนั่ง

          “ลูกเราค่ะ ขอบคุณสำหรับค่ารถนะคะ เดี๋ยวเอามาคืนให้” นัมช็อกแล้ว ช็อกแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย เขามองรถเข็นเด็กที่มีเจ้าแก้มอ้วนนอนแน่นอยู่ในนั้นก่อนจะหยิบกระดาษในมือเด็กขึ้นมามอง เบอร์โทรที่เธอทิ้งไว้ให้ ไม่รอช้าเขาโทรหาเจ้าตัวทันที

          “กลับมาเคลียร์กันก่อน”

          “รอเลิกเรียนก่อนค่ะ”

          “แล้วเด็กนี่ล่ะ”

          “คุณก็เลี้ยงไปสิ คุณเป็นพ่อนะ”

          “จะบ้าหรือไงเธอจะมาทิ้งเขาเอาไว้แบบนี้ไม่ได้นะ”

          “ทีคุณยังทิ้งเขาไปได้เลย”

          “เรายังไม่เข้าใจกัน มาคุยกันก่อนผมงงไปหมดแล้ว”

          “วันนี้ฉันมีสอบ”

          “ผมเลี้ยงเด็กไม่เป็น”

          “เลี้ยงไปเถอะ ลูกเราไม่ดื้อ”

          “เธอ”

          “ถ้าคุณโวยวายฉันอาจไม่กลับไปรับลูกนะ”

          “เลี้ยงยังไงล่ะ”

“แค่นี้นะจะเข้าห้องสอบแล้ว” นัมยกมือกุมขมับ ถ้าเขาเอาเด็กพร้อมรถเข็นนี่ไปป้อมตำรวจชีวิตเขาอาจจะง่ายขึ้น แต่ถ้ามันเป็นข่าวชีวิตเขาจะยากขึ้นทันทีเลย หนุ่มนักดนตรีพรูลมหายใจออกจากปากมองเด็กที่นอนหลับใหลในรถเข็น