“วันนี้ก็พยายามด้วยกันนะครับ พี่เรไร” 

พี่เรไรพยักหน้าพร้อมกับยิ้มเล็กๆ แต่เธอก็หรี่ตามองผมเหมือนไม่ไว้ใจอะไรบางอย่าง 

“รุตคงไม่เปิดมันตอนพี่กำลังวาดรูปอยู่ใช่ไหม” 

พี่เรไรถามแบบนั้น ผมเงียบไปเล็กน้อย จริงสินะ ตอนนี้มันอยู่ในเวลางาน ถ้างั้นก็

“ผมไม่ควรทำใช่ไหมครับ” 

ผมรู้สึกผิดเล็กน้อย เพราะว่าความจริงผมจะวางแผนแกล้งพี่เรไรสักหน่อย แต่เหมือนว่าจะไม่ได้สินะ แต่ขณะที่ผมกำลังคิดแบบนั้นอยู่เอง พี่เรไรย่อตัวลงตรงหน้าผม ในขณะที่ผมนั่งเก้าอี้อยู่ ระดับของเธอต่ำกว่าผม ทำให้ผมเห็นใบหน้า ลำคอ รวมไปถึงร่องอกของเธอได้อย่างชัดเจน 

“ทำอะไรน่ะครับพี่เรไร” 

พี่เรไรไม่ตอบ เธอเงยคอขึ้นมาพร้อมกับมือที่จับโชคเกอร์ที่มีกระพรวนแขวนอยู่ เสียงของกระพรวนดังกรุ๊งกริ้ง ก่อนที่พี่เรไรจะบอกกับผม 

“ตอนนี้พี่เป็นทาสของรุตนะ ต่อให้ไม่อยากแต่พี่ก็ขัดอะไรเธอไม่ได้หรอก” 

พอพี่เรไรพูดออกมาแบบนั้น ผมก็ยิ้มกว้างออกมา แต่พี่เรไรก็ดีดหน้าผากผมเบาๆ เหมือนว่าจะหมั่นไส้ในตัวผม 

“พอรู้ว่าแกล้งพี่ได้ก็ยิ้มหน้าบานเลยนะ เด็กทะลึ่งเอ๊ย”