เรื่องนี้เป็นภาคสองของ "ขอโทษครับ ผมจับพี่รหัสทำเมีย" นะครับ แต่เป็นภาคของคู่รอง

......................................................

“สวัสดีครับ...พี่ฟิวส์” ผมพูดพร้อมกับวางน้ำโกโก้ปั่นไว้ข้างๆ ตัวมันที่กำลังนั่งหอบอยู่ โดยไม่มองหน้าผมเลยสักนิด

ย้อนกลับไปเมื่ออาทิตย์ก่อน ตอนที่จับสายรหัสใหม่ๆ ผมดันไปทำกร่างใส่มันเพราะไม่รู้ว่าพี่รหัสของผมก็คือคนที่ผมยืนด่าปาวๆ แต่ยังท้าต่อยมันอีกต่างหาก ทำไมชีวิตของบาสต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วยเนี่ยยยยยยย

“ไปซื้อนมหน้าโรงเรียนให้หน่อย” นี่เป็นเสียงของพี่รหัสผมเองครับ ตั้งแต่รู้ว่าถ้าพี่รหัสไม่รับน้องรหัสเข้าสายง่าย จนเกินเวลาที่กำหนดจะต้องโดนทำโทษผมก็เลยต้องอ่อนข้อให้มันไปก่อน

“เอานมอะไร”

??

“อะไรก็ได้ที่เป็นนมจืด” มันว่าแล้วดึงชายเสื้อขึ้นเช็ดเหงื่อที่ไหลลงมา ก่อนจะลุกขึ้นไปเล่นบาสต่อ

สัส

!!

สั่งเอาๆ ตังก็ไม่ให้...

ผมได้แต่บ่นอยู่คนเดียวเพื่อไม่ให้มันได้ยิน ก่อนจะเดินไปซื้อนมมาให้มัน พอถึงร้านก็เลือกอยู่นานไอ่นมจืดที่มันว่ามันก็มีหลายรสชาติหลายยี่ห้อ แล้วมันจะกินอันไหนละเนี่ย

เอาที่ผมชอบกินก็แล้วกัน

พอซื้อเสร็จก็เดินกลับมาที่เดิม แต่เป็นเพราะมันยังเล่นอยู่ แถมสั่งให้ผมรอมันจนกว่าจะเล่นเสร็จอีกต่างหาก...

หนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมาผมต้องตามเป็นเบ้ให้มันตลอด เรื่องคืนวันที่ผมมีเรื่องกับมันวันนั้นตอนเย็นเสือกไปรับปากมันว่าจะให้ทำอะไรก็ยอมเพื่อแลกให้มันรับเป็นน้องรหัส ก็เลยต้องมาเป็นเบ้มันนี่แล่ะครับ

“มึงนั่งคิดอะไรอยู่ ไอ่เตี้ย” ...นั่นชื่อผมเองครับ

“ป่าวอ่ะ ละนี่จะกลับได้ยังกู...อะ เออ ผมหิวข้าวว่ะ” ผมพูดขัดๆ นิดนึงตอนที่ต้องใช้คำว่าผมกับมัน แต่ทำไงได้ล่ะ นี่มันอยู่ในข้อตกลงนี่น่า

“อืม” มันตอบสั้นๆ ก่อนจะเก็บของตัวเองแล้วเดินนำหน้าผมไป

คือเรื่องที่มันขายาวกว่าผมก็พอเข้าใจนะ แต่จริงๆ แล้วคือมันไม่รอผมต่างหากล่ะที่ ไม่ค่อยเข้าใจ

หลังจากที่มีเรื่องกันผมก็พยายามทำดีกับมันมาโดยตลอด ทั้งเรื่องที่จะให้มันรับเป็นน้องรหัสนั่นก็เหตุผลหนึ่ง แต่อีกเหตุผลก็คือไม่อยากมีศัตรูเพิ่ม ส่วนอีกเหตุผลหนึ่ง....

ไม่ต้องรู้หรอก แฮร่ๆ ..

แต่ในทางกลับกันผมก็รู้สึกว่าตลอดหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา มันไม่เห็นจะทำดีกับผมบ้างเลยอ่ะ แบบนี้มันเรียกว่าไม่แฟร์ใช่รึป่าว? สงสัยที่มันบอกกับยูโดว่ามันชอบคนแบบผม คงไม่ใช่แล้วล่ะ..

ปึก...

“โอ๊ย..หยุดแล้วทำไมไม่บอก”

ผมยกมือลูบหัวตัวเองเพราะมัวแต่คิดเรื่องที่ยูโดมันพูดกับการกระทำที่สวนของมัน โดยไม่รู้เหมือนกันว่ามันหยุดเดินตอนไหน แถมสิ่งที่หัวผมโขกใส่ยังเป็นลูกบาสแข็งๆ ไม่ใช่หลังของมันอีกต่างหาก

“มึงเหม่ออีกแล้วนะเตี้ย เป็นอะไรของมึงเนี่ย” มันถามแล้วเอามือปัดลูกบาสส่วนที่โดนหัวผม ถ้าไม่ใช่รุ่นพี่นี่ต่อยละ สิ่งที่มันควรดูไม่ใช่ลูกบาส แต่มันเป็นหัวผมต่างหาก

“ป่าวอ่ะ ไม่มีอะไร”

“อืม มึงอยากกินอะไรก็ไปซื้อแล้วกลับหอก่อนเลยนะ กูนัดสาวไว้”

มันพูดแค่นั้นแล้วก็เดินไปเลย โดยไม่รอให้ผมได้ถามอะไร

ชินแล้วล่ะครับ....

หลายครั้งแล้วที่มันบอกให้ผมรอมันเล่นบาสเสร็จแล้วกลับหอพักพร้อมกัน แต่ก็หลายครั้งแล้วเหมือนกันที่ผมกับมันเดินมาด้วยกันถึงแค่หน้าร้านขายกับข้าวแล้วมันก็บอกว่ามีนัด จากนั้นมันก็..

ปล่อยให้มันเดินกลับหอเอง...

ผมแวะซื้อข้าวเหนียวหมูปิ้งร้านเดิม ก่อนจะกลับหอพักระหว่างทางก็บังเอิญเห็นมันกับสาวที่ว่าเดินอี๋อ๋อกันไปทางโรงยิม นี่คงจะให้สาวไปเฝ้ามันเล่นบาสเพื่อโชว์พาวอะไรทำนองนั้นสินะ แหวะ

!

’

คืนนี้เจอกันร้านเดิม

’

ผมส่งข้อความบอกไอ่ยูโดที่ไม่รู้ว่าตอนนี้มันก็คงกำลังตามจีบพี่รหัสของมันอยู่หรือว่าไปหลีสาวที่ไหนรึป่าว แต่พอเห็นข้อความต้อนรับของมันแสดงว่าคงจะอยู่กับพี่รหัส ไม่งั้นก็นอนโง่ๆ อยู่ในหอ เพราะถ้าเป็นตอนอยู่กับสาวมันทิ้งโทรศัพท์ลงน้ำไปแล้วล่ะ ได้สาวแล้วสนเพื่อนที่ไหน

พอกลับมาถึงหอผมก็กินหมูปิ้งที่เล็มตั้งแต่หน้าร้านมาถึงหอให้เสร็จ แล้วเอาการบ้านขึ้นมาทำก่อนคืนนี้จะได้เที่ยวแบบสบายใจ ...

พอทำการบ้านเสร็จ เหลียวดูนาฬิกาก็เกือบๆ สามทุ่มได้เวลาอาบน้ำแต่งตัวสบายๆ ไปเที่ยวสักที ทีแรกกะว่าจะไปหายูโดที่ห้องแล้วออกไปพร้อมกัน มันดันออกไปทำธุระข้างนอกก็เลยนัดเจอกันที่ร้านแทน

อู้วววว แม่สาวน้อย....

เสียงไอ่บิวเพื่อนร่วมห้องมันแซวระหว่างที่ผมเดินลงบันไดมา ก่อนมันจะเข้ามาใกล้แล้วดันผมติดผนังเหมือนหนังที่กำลังจะมีซากเลิฟซีน

“สาวน้อยพ่อง” ผมว่าแล้วชูนิ้วกลางให้มัน

“นี่ไง เพราะมึงเป็นแบบนี้ไงถึงไม่มีผัวสักที” นั่นปาก??

“แบบนี้มันแบบไหน มึงพูดดีๆ นะ”

“มึงก็หัดพูดเพราะๆ หน่อยดิว่ะ หน้าก็ออกจะหวาน ถ้าพูดดีๆ นะ เดี๋ยวกุอาสาเป็นผัวมึงคนแรกเลยอ่ะ” มันว่าแล้วดันเข้ามาใกล้อีก คืออีกนิดก็สองกูได้เลยนะถ้าจะชิดขนาดนี้

“พอๆๆ มึงใกล้เกินไปละ เล่นกีฬาแล้วอย่ามาใกล้กู มันเหม็น” ผมว่าแล้วดันมันออกห่างถึงมันจะไม่ได้เหม็นก็เหอะ แต่คิดสภาพคนเล่นมาใหม่ๆ สิครับ เหงื่อท่วม เดี๋ยวก็ทำเสื้อผมเปื้อนพอดี

“เจอพี่รหัสมึงเมื่อไหร่ฝากบอกด้วยนะ ว่ากูจะขอน้องรหัสเค้าเป็นเมีย

ฮ่าๆๆ ”

กูอยู่นี่ ...

เสียงเรียบๆ ดังขึ้น พร้อมกับไอ่ฟิวส์ที่เดินขึ้นบันไดมาในชุดนักกีฬาที่เหงื่อเต็มตัวเหมือนกัน มันสองคนคงจะไปเล่นกีฬาด้วยกันมันมาแล่ะ เพราะไปบิวมันก็เป็นนักบาสเหมือนกัน

ถึงไอ่ฟิวส์มันไม่ได้ขาวมาก แต่รอยดูดที่คอมันก็ชัดอยู่นะครับ..

“มาได้เวลาพอดีเลยนะพี่ ผมว่าจะขอ..”

“กูยกให้”

บิวมันพูดไม่ทันจบไอ่พี่ฟิวส์ก็พูดแทรกขึ้นมาซะก่อน แล้วก็มองหน้าผมนิ่งๆ ก่อนจะแสยะยิ้มมุมปากออกมานิดๆ หึ

!

เห็นกูเป็นสิ่งของรึไง..

“กูไม่ใช่ของใครทั้งนั้นอ่ะ ไม่ต้องขอ เพราะถ้าเต็มใจ..เดี๋ยวกูให้เอง”

“หึๆ คงอยากมากสินะ แต่งตัวมาพร้อมแล้วนี่ จะขึ้นห้องเลยมั้ยล่ะ” ไอ่พี่ฟิวส์มันพูดขึ้นมาอีกครั้ง แล้วพยักพเยิดขึ้นไปชั้นบนของหอ

“เออ..ใจเย็นครับใจเย็น ผมแค่พูดเล่นเฉยๆ น่าพี่ ว่าแต่พี่เหอะ...จัดหนักมาสิท่า”

พอไอ่บิวมันเปลี่ยนเรื่องคุยผมก็เดินหลบออกมาเลย ใครจะไปอยากยืนอยู่ตรงนั้นให้ไอ่พี่ฟิวส์มันดูถูกกันล่ะ คิดว่ารู้จักผมดีมากรึไงถึงได้พูดอะไรแบบนั้นออกมา

”

กูไม่ได้ทำ น้องเค้าขย่มเอง”

นี่เป็นคำสุดท้ายที่ผมได้ยินหลังจากเดินลงมาไม่ไกลเท่าไหร่

หึๆ ใครกันแน่ที่อยากมาก แถมยังจัดมาแล้วด้วย

ชิ

!!