*** นิยายเรื่องนี้ 19+ *** ขนลำใยมาทั้งสวน 

ชายหนุ่มสุดจะทนไม่สนใจว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อจากนี้ ตื่นเช้ามาหล่อนจะลืมเขาหรือเปล่า หรือจะจำเหตุการณ์นี้ได้หรือไม่ ขอเพียงตอนนี้ที่เขาจะตามใจตัวเองอีกสักครั้ง

 มือหนาตะโบมลูบไปทั่วร่าง อีกข้างลากไร้เรียวขางามลอดผ่านเข้าชายกระโปรงสั้น เมื่อถึงแพนตี้เนื้อดีตัวบางก็ใช้นิ้วสะกดเการอยแยกนุ่มชื้นอย่างปรานีแผ่วเบา สร้างความซ่านกำชับให้คนถูกกระทำจนต้องเปร่งเสียงออกมา เขาลูบไล้แผ่วเบาสร้างความคุ้นชินแต่คนด้านบนจะไม่ถูกใจ บดเบียดความหนุ่มชุ่มฉ่ำเข้าถูไถนิ้วมือเรียวไม่หยุด เมื่อเห็นคนด้านบนให้ความร่วมมือทั้งยังทำเสียงฮึดฮัดขัดใจ ธิรักษ์รีบเกี่ยวขอบเพนตี้ที่ขาวที่ขวางทางทางออกไปด้านข้าง ก่อนจะแทรกนิ้วลงกลางรอยแยกสอดลึกเข้าสู่ด้านใน สัมผัสแรกที่รับรู้คือความอ่อนนุ่มฉ่ำร้อนระอุ

“อืม”

ธิรักษ์เหมือนจมดิ่งในเหวลึกที่นางพรานสาวหลอกล่อ นิ้วมือสำรวจเบื้องล่าง ดวงตาก็จับมองอาการของคนด้านบน ที่เอนตัวใช้มือข้างหนึ่งดันพื้นเบื้องหลังดวงหน้าหวานหลับตาพริ้มอย่างเร้าใจ ก่อนจะจับจ้องมองดอกบัวคู่งามเบื้องหน้าที่ขยับซ้ายทีขวาทีเบียดกันอย่างอึดอัด ตุมไตที่นูนเด่นเขารู้ทันทีว่าเจ้าของร่างโนบรา อารมณ์ดำกฤษณาพวยพุ่งจึงลงโทษคนเบื้องหน้าด้วยการใช้ฟันขบส่วนที่ดุนดันเป็นตุ่มอยู่นอกร่มผ้าขบกัด เบื้องล่างก็หยุดการกระทำชั่วคราว

“อย่าหยุดนะ”

เสียงดุปนหอบกระเส่าครวญครางปานขาดใจของคนตัวเล็กเป็นเครื่องยืนยันได้ว่าเกมส์นี้เขาชนะ