“ถ้างั้น ถ้าหากคุณมีโอกาสจะทำอะไรกับหน้าท้องของฉันก็ได้ คุณจะทำอะไรเหรอคะ”

“ค ครับ? ”

ผมเอียงคอสงสัยแล้วคิดว่าคำพูดที่เธอพูดก่อนหน้านี้เป็นเพียงแค่เสียงแว่ว แต่เธอก็พูดย้ำอีกครั้งให้ผมได้ยิน

“ฉันถามว่า ถ้ามีโอกาส คุณอยากจะทำอะไรกับหน้าท้องของฉันเหรอคะ”

เธอว่าพร้อมกับยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้ ราวกับเด็กน้อยที่เปี่ยมไปด้วยความสงสัย แต่ว่า ทั้งดวงตา ใบหน้า และรอยยิ้มของเธอมันน่ากลัวเหลือเกิน มันทำให้ใบหน้าของผมร้อนผาวทั้งที่ผมอยู่ในวัยทำงานและอายุมากกว่าเธอประมาณหนึ่งได้ แต่ผมกลับมาเขินอายด้วยเด็กผู้หญิงตัวแค่นี้เนี่ยนะ

“เอ่อ… ถ้ามีโอกาสเหรอครับ… ไม่สิ ผมมาตอบคำถามอะไรอยู่เนี่ย คุณหนูออกกำลังกายดีกว่าครับ ส่วนผมจะจัดเตรียมอาหารไว้ให้”

“ฉันถามคุณอยู่นะคะ”

เธอตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือกราวกับว่าเธอต้องการคำตอบจากผม

“ห้ามโกหกหรือว่าเสแสร้งอะไรทั้งนั้น บอกฉันมาตามตรงค่ะ มองหน้าสถานะคุณหนูหรือความเป็นเจ้านายออกไปซะ แล้วบอกฉันมาว่า ถ้ามีผู้หญิงอย่างฉันมอบร่างกายให้คุณ คุณจะทำอะไรกับหน้าท้องของฉันเหรอคะ”

“เอ่อ… จะให้มพูดจริงเหรอครับ”

“ฉันต้องการคำถามถึงได้ถามไงคะ”

“แต่ว่า มันออกจะแปลกๆ นะครับ แปลกเหรอคะ พูดออกมาแบบนี้ฉันยิ่งอยากรู้เลยค่ะ รีบบอกมาได้แล้ว”

ผมสูดหายใจเฮือกหนึ่งก่อนจะพูดออกไป ช่างเป็นการก้าวข้ามกำแพงบางอย่างที่ยากเย็นที่สุดในชีวิตของผมเลย

“คงเป็น เอาน้ำตาเทียนหยดล่ะมั้งครับ...”