เราเดินทางมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร จุดที่เปลี่ยนจากคนแปลกหน้ากลายมาเป็นคนที่เข้าใจเรามากที่สุด

จากคนที่คิดว่าผ่านมาแล้วก็ผ่านไปแต่สุดท้ายกลับเป็นคนที่คอยแต่จะคิดถึงและห่วงใย

พิภพ ไตรมาสรณ์

ไม่มีอะไรที่ทำให้ผมรู้สึกดีได้เลย ตลอดหนึ่งปีที่จมปลักกับความรู้สึกเจ็บปวดเมื่อไม่สามารถลืมเหตุการณ์ในครั้งนั้นได้ น่าเศร้าที่ชีวิตนี้ไม่ได้ถูกกำหนดให้มีความสุขในทุกๆ ด้าน แม้จะประสบความสำเร็จในเป้าหมายที่วางไว้แต่สิ่งที่ต้องการและโหยหามากที่สุดกลับเป็นสิ่งเดียวที่ล้มเหลว

เพชรน้ำหนึ่ง วงโคจร

เราก็แค่ลืมมันไป ลืมมันไปให้หมด ก็แค่ฝันร้ายที่ผ่านเข้ามาให้รู้ว่าครั้งหนึ่ง เราเคยได้เจ็บปวด เราเคยได้เสียน้ำตา เราได้เคยโดดเดี่ยวมากแค่ไหน แต่เมื่อตื่นขึ้นมา เราก็จะรู้ว่าชีวิตนั้นยังต้องเดินหน้าต่อไป อาจไม่ใช่ทุกคนที่จะลืมมันได้อย่างที่พูดแต่ก็ไม่ได้แปลว่าจะไม่มี ดังนั้น ฉันเลือกที่จะลืมมากกว่าจะจำ