เชื่อละ เชื่อแล้ว เชื่อเลยจ๊า เบญจเพศเล่นผมซะแล้ว เวรของกรรม กรรมของเวรแท้อ้ายพิชญณ์เอ้ยยยยย โดนรุ่นน้องกับพรรคพวกขี่แมงกะไซไล่ปาดหน้าปาดหลังจนขับรถตกลงคลองอีก ตายแน่แท้แล้วมึงเอ้ยยยย ซวยแท้ๆ เหล้าไม่ได้กิน สาวไม่ได้แตะ ลูกยังไม่มี เมียยังหาไม่ได้ ใบปริญญายังไม่ได้รับ เงินยังไม่ได้ใช้ พ่อครับ แม่ครับ เจ้จ้า พิชญณ์ยังไม่อยากตาย ฮือๆๆๆ

“เจ้าตื่นแล้วเหรอ” ลืมตามาก็เห็นไอ้ฝรั่งหัวทองหยิก พูดจาพิลึก ยืนข้างเตียงผมพร้อมกับคนแก่อีกตาม ๓ คน...แต่แปป ทำไมพวกนี้แต่งตัวแปลก มองไปรอบๆนี่ก็ไม่ใช่ห้องผม โรงพยาบาลก็ไม่ใช่...เอ๊ะ...เอ๊ะ...เอ๊ะ “ข้าถามไม่ได้ยินรึไง!!!” “วก๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก”

กราบสวัสดีคุณผู้อ่านทู๊กๆท๋านนน หมูปิ้งชื่อ หมูปิ้งติดมัน นะอู๊ด หรือจะเรียกหมูปิ้งเฉยๆก็ได้นะอู๊ด เรื่องนี้เป็นเรื่องแรกในรอบสามพันปีแสงของหมูปิ้งนะอู๊ด ผิดพลาดประการใดก็ค่อยๆบอกค่อยสอนหมูปิ้งนะอู๊ด หมูปิ้งอ่อนไหวเหมือนเนื้อติดมันตรงที่มันลื่นๆน่ะอู๊ด อ๊อ!!! เรื่องนี้ค่อนข้างมีเนื้อหาสำหรับคนวัยกระเต๊าะ 18+ นะจ๊ะอู๊ด มีคำหยาบโลน กูมึง ไอ้ อ้าย ยาย ยัย พอเป็นอรรถรส พร้อมฉากฟินผู้ใหญ่คึกคักไม่มากก็มากนะอู๊ด ถ้าไม่ไหวโปรดถอยห่าง ถึงจะรักแต่เพราะรักเลยต้องลาจาก เลิฟยู อิคิอิคิ...อย่างหลังหมูปิ้งเพ้อเจ้อ..หมูปิ้งขอโทษ แต่เอาเป็นว่าหมูปิ้งเตือนแล้วเนอะอู๊ด

ปอลอ ปลาตอด: พื้นเรื่องนี้ตั้งอยู่ใน แดนถิ่นไทยแลนด์ แดนดินไทยเรา เก็บกันจนเก่า เรามีแต่ของดีดี~...อ่ะเฉิบๆ แต่นอกนั้นเกิดขึ้นจากจินตนาการ โดยตัวละครก็ไม่มีตัวตน สถานที่ หรือแม้แต่ข้อมูลเชิงลึกทางความรู้ก็เกิดจากความเพ้อฝันของหมูปิ้งทั้งสิ้นนะอู๊ด