บทนำ
ก๊อกๆๆๆ
เสร็จรึยังอันนาสายเเล้วนะ
แอ็ดดด~
เสร็จแล้วๆนายก็เร่งจังเลยนะเพาะขี้บ่นเเบบนี้ไงถึงไม่มีใครเอา
ฉันเเกล้งว่าก่อนจะเดินกระเทกไหล่เวกัสออกมาจากห้องนอน เเล้วเดินลงไปที่ชั้นล่างเพื่อเตรียมตัวขึ้นรถไปโรงเรียนก่อนอื่นต้องขอเเนะนำตัวก่อน ฉันชื่อ อันนา ตอนนี้อายุ 17 ปี เรียนอยู่ชั้นม.5 แต่ว่าตอนนี้อินเตอร์เเล้ว เพราะเพิ่งย้ายมาเรียนที่ทาเลนต์ไฮสคูล เกรด11 สาเหตุที่ฉันต้องย้ายมาเรียนที่นี่ก็เพราะเเม่ของฉันแต่งงานใหม่กับสามีต่างชาติ ท่านต้องย้ายไปอยู่ที่ต่างประเทศ แต่ไม่ต้องดราม่าล่ะเพราะความจริงก็คือพ่อกับแม่ของฉันเลิกกันตั้งแต่ฉันเด็กๆเเล้วล่ะ ฉันอาศัยอยู่กับแม่มาตั้งแต่จำความได้ ส่วนสามีใหม่ของแม่ก็เข้ากันกับฉันได้ดี ที่สำคัญเขาดูเเลแม่และฉันอย่างดีมาตลอดตั้งเเต่ที่ฉันเห็นว่าเขาก้าวเข้ามาในชีวิตของเเม่ เดิมทีแม่วางแผนให้ฉันย้ายไปอยู่ด้วยกันแต่ด้วยความที่ฉันยังติดปัญหาเรื่องเรียนอยู่ หนำซ้ำสกิลการใช้ภาษาของฉันยังติดลบ แม่ก็เลยตัดสินใจให้ฉันย้ายมาอยู่กับป้า(เพื่อนสนิทของแม่)ชั่วคราวไปจนกว่าฉันจะเรียนจบเกรด12แถมยังต้องย้ายโรงเรียนมาเรียนโรงเรียนอินเตอร์เพื่อฝึกภาษา ส่วน"เวกัส"ผู้ชายที่รูปร่างหน้าตาดีระดับสาวเหลียวหลังคนที่เพิ่งจะเดินมาตามฉันถึงห้องเมื่อครู่นี้ก็เป็นลูกชายหัวเเก้วหัวแหวนของป้านั้นแหละ ฉันกับเวกัสอายุเท่ากันเราเคยเจอกันหลายครั้งแล้วแต่ถ้าถามถึงความสนิทฉันว่าไม่เท่าไหร่ เพราะฉันก็แค่เด็กผู้หญิงธรรมดาๆหนำซ้ำยังเป็นคนต่างจังหวัด ส่วนเขาน่ะเหรอ มาดเนี้ยบระดับคุณชาย แถมยังได้ข่าวว่าเป็นตัวท็อปของโรงเรียนที่มีดีกรีเป็นถึงประธานฝ่ายวิชาการอะไรสักอย่าง ที่ป้าชอบอวดนัดอวดหนาเวลาแวะไปเยี่ยมฉันกับแม่ที่บ้านต่างจังหวัด ดังนั้นถ้าเทียบกับเขาฉันมันก็เเค่เด็กปลายแถวที่เรียนเพื่อเอาตัวรอดไปวันไปเท่านั้นเอง แต่ว่าเราไม่ได้เกลียดกันหรอกนะ ถ้าเว้นเรื่องเรียนไปสักเรื่องเราก็พอจะเป็นเพื่อนกันได้

"อันนา" "อะไรอีก เฮ้ย!"ฉันอุทานด้วยความตกใจก่อนจะรีบตะครุบบางอย่างที่เวกัสปาส่งมาให้ "แซนด์วิชรองท้อง ทีหลังหัดตื่นมากินเมื่อเช้าให้ทันด้วยล่ะ" เวกัสบ่นพึมพำเหมือนพูดคนเดียว ก่อนที่เขาจะเปิดประตูแล้วเดินนำฉันเข้าไปนั่งในรกแต่เขาไม่ใช่คนขับรถหรอกนะเพาะมีคนขับรถให้ความจริงฉันอยากไปรถเมล์มากกว่าเเต่เวกัสไม่อนุญาต เขาบอกว่ามันอันตราย ที่สำคัญคือฉันยังไม่รู้จักเส้นทาง ซึ่งฉันรู้ดีว่านั่นน่ะข้ออ้าง เพราะความจริงก็คือเขาติดมาดคุณชายที่ต้องมีคนขับรถตามรับตามส่งมาเเต่ไหนแต่ไร เเถมเขายังยอมรับตอนท้ายกับฉันว่าเขาขี้เกียจไปตามหาและย้ำให้ฉันเจ็บใจเล่นๆ ด้วยคำพูดสั้นๆที่ว่า "อย่าทำตัวเป็นภาระเขา" หลังจากที่ฉันกับเวกัสเข้ามานั่งในรถเรียบร้อยแล้วคนขับรถของเวกัสก็ออกรถทันที ฉันแกะแซนด์วิชที่เวกัสโยนมาให้กินฆ่าเวลา ไม่ได้กินเพราะหิวหรอกนะ แต่ฉันขี้เกียจถือกินให้มันหมดๆจะได้เอาถุงไปทิ้ง"จัดตารางเรียนมาครบรึเปล่า" เวกัสเหลือบสายตามองมาที่กระเป๋าเป้แบนๆ บนตักฉัน "ครบ" "แน่ใจนะ ทำไมมันดูเบาๆ วันนี้เธอมีเรียนกี่วิชากัน" "บอกว่าครบก็ครบน่า อีกอย่างฉันอยู่ห้องสุดท้าย ไม่ได้เรียนเก่งหรืออยู่ห้องต้นๆเหมือนนายสักหน่อยนี่ ถึงจะต้องแบกตำราเรียนไปวันละเป็นสิบๆเล่มน่ะ" ฉันประชดแล้วย่นจมูกใส่เวกัสเหมือนทุกทีเวลาที่เขาทำตัวจุกจิก"เธอเนี่ยนะ หัดขยันซะบ้างสิ แม่เธอบ่นให้แม่ฉันฟังออกบ่อยว่าเธอไม่ค่อยอ่านหนังสือ""ก็อ่านแล้วมันง่วงนี่นา""เหอะ ข้ออ้างล่ะสิ เพราะขี้เกียจแบบนี้ไงเธอถึงได้อยู่ห้องเอฟ"เวกัสพูดด้วยน้ำเสียงเบื่อๆ ซึ่งห้องเอฟที่เขาว่ามันก็คือห้องบ๊วยนั้นเเหละ"เพราะปากแบบนี้ไงฉันถึงเกลียด!"ฉันประชดกลับแถมด้วยการเเลบลิ้นใส่เขาแถมไปหนึ่งที"พูดก็พูดเถอะ ฉันขอถามหน่อยสิเวกัส ปกติที่โรงเรียนนายมีอะไรน่าตื่นเต้นบ้างมั้ย""ทำไม แค่สอบเลือกห้องได้ห้องเอฟนี้ยังไม่ตื่นเต้นพออีกรึไง""นายก็อย่าถามเหมือนปกติฉันเรียนเก่งหน่อยเลย ถ้าเรียนเก่งจริงป่านนี้ฉันย้ายไปอยู่อเมริกากับแม่แล้ว ไม่ต้องมาเรียนอินเตอร์ฝึกภาษาหรอก" ฉันอดไม่ได้ที่จะประชดใส่เวกัสอีกรอบ แต่เขากลับทำท่าทางเหมือนเหนื่อยที่จะพูดกับฉันเลยแฮะ "ช่างเหอะ เอาเป็นว่าฉันเปลี่ยนคำถามก็เเล้วกัน ตอนนี้ฉันอยากรู้ว่านายมีแฟนรึยัง" "ยุ่ง" คำเดียวสั้นๆที่เวกัสตอบพร้อมกับผลักหัวฉันแรงๆ จนหน้าแทบหันกลับมากระเเท้กำกับกระจกรถอีกฟากทำให้ฉันต้องเบ้หน้าใส่ อะไรกัน เเค่ถามว่ามีแฟนรึยังเฉยๆเองนะ"ถามแค่นี้ทำเขินเเรง ฉันล่ะสงสารแฟนนายชะมัดถ้าให้ฉันเดานะนายกับเเฟนต้องพบรักกันครั้งแรกที่ห้องสมุดแหงๆ "อย่ามารู้มาก" "ฉันต้องรู้สิ วันๆนายเอาแต่อ่านหนังสือ มันจะมีโอกาสได้เจอผู้หญิงมากมายสักเท่าไรกันเชียวดีไม่ดีเธออาจเป็นบรรณารักษ์ในห้องสมุดแล้วนายกับเธอก็อาจจะจูบกันครั้งแรกที่นั่นด้วย" "อันนา""ฮ่าๆตลกว่ะเวกัส" "ถ้ายังไม่เลิกพล่ามฉันจะไล่เธอลงจากรถ""กลัวตายล่ะถ้าไม่กลัวต้องลำบากตามหาฉันก็เชิญอยากลงจะเเย่มารถเมล์น่าสนุกกว่าตั้งเยอะ" เวกัสหันควับกลับมามองเหมือนอยากจะฆ่าฉันให้ตายแต่ว่าฉันรู้ว่าเขาไม่กล้าทำอะไรหรอก เพราะเขารับปากแม่ฉันแล้วว่าจะช่วยดูแลฉันเป็นอย่างดี ฉันลอยหน้าลอยตาใส่เวกัสที่ยังคงพยายามรักษาลุคคุณชายเอาไว้อย่างเหนียวแน่นในใจเริ่มรู้สึกตื่นเต้นเมื่อมองเห็นป้ายโรงเรียนเเต่ไกลวันนี้เป็นวันเเรกที่ฉันต้องมาเรียนที่นี่อยากรู้ชะมัดว่าสังคมในโรงเรียนอินเตอร์มันเป็นยังไง จะเหมือนที่คิดไว้รึเปล่านะ "อ้าว ไม่ได้จอดส่งที่หน้าโรงเรียนแล้วเดินเข้าไปเหรอ"ฉันรีบถามเมื่อกำลังคิดว่าจะได้ลงจากรถแล้วเดินเข้าโรงเรียนไปซะอีก แต่ไหงคนขับรถของเวกัสถึงได้เลี้ยวเข้ามาในโรงเรียนเลยล่ะ ทั้งที่ฉันเห็นรถคันอื่นๆเขาจอดส่งกันที่หน้าประตูโรงเรียนนี่นา "เธออยากจะเดินรึไง" "ก็ใช่สิ คนอื่นเขายังเดินกันเลย" "เธอนี่ก็แปลกคน มีรถให้นั่งก็อยากนั่งรถเมล์ มีคนขับรถไปส่งถึงหน้าตึกเเต่ดันอยากจะเดิน รู้มั้ยว่าคนทั้งโรงเรียนเขาอยากเป็นวีไอพีแบบนี้จะตาย"เวกัสพูดพลางส่ายหัวไปมาเบาๆอีกรอบ เขาชอบทำแบบนี้เสมอเวลาที่ฉันพูดหรือทำอะไรไม่ถูกใจเขา ก็บอกแล้วไงว่าเขาน่ะมันคุณชาย "วีไอพีคืออะไร แล้วทำไมต้องวีไอพีด้วย" "เฮ้อ ช่างเถอะเดี๋ยวอยู่ไปสักพักเธอก็เข้าใจเองนั่นเเหละ เเต่เย็นนี้อย่ามาช้าล่ะ เลิกเรียนแล้วก็ช่วยมารอให้ตรงเวลาด้วย" เวกัสออกคำสั่งเหมือนเคย ก่อนที่เขาจะเปิดประตูรถแล้วก้าวเท้าลงไปเมื่อรถจอดสนิทที่หน้าตึกอำนวยการ ฉันเปิดประตูรถแล้วเดินตามเวกัสลงมา เตรียมตัวให้พร้อมด้วยการหยิบแผนที่ที่เตรียมไว้ออกมากาง เพื่อจะเดินไปที่ตึกเรียนของฉันตามทีี่เวกัส เเนะนำ อ้อ เขาเป็นคนวาดเส้นทางรวมถึงทำสัญลักษณ์ทุกอย่างในเเผนที่นี้ด้วยตัวเอง คงเพราะกลัวฉันจะหลงน่ะ ทั้งที่ฉันบอกกับเขาตั้งหลายครั้งว่าฉันโตแล้วไม่ใช่เด็กที่จะต้องกลัวหลงทางเพาะอย่างมากก็แค่ถามคนอื่น แต่พอได้มายืนอยู่ตรงนี้แล้วจริงๆฉันกลับเริ่มคิดว่ามีแผนที่ไว้ก็อุ่นใจดี "อันนา" "อะไรอีกล่ะ" "ดูนาฬิกาเป็นใช่มั้ย" "เป็น ไม่มาช้าหรอกน่า หน้าตาฉันเหมือนเด็กรักโรงเรียนนักรึไง" ฉันย้อนถามเมื่อเวกัสยังเอาเเต่ย้ำเรื่องเวลากับฉันเป็นรอบที่ร้อยแปดสิบสี่ "ฉันไม่ได้กลัวเธอจะรักโรงเรียนหรอก กลัวเธอก่อเรื่องมากกว่า" "ฉันไม่ทำอะไรแบบนั้นตั้งแต่วันเเรกหรอกน่า" "ก็ดีปกติที่นี่ไม่ต้องเข้าแถวเคารพธงชาติตอนเช้าเข้าเรียนแปดโมงสิบห้าเลิกเรียนบ่ายสามโมงครึ่งเลิกเรียนแล้วเธอมีเวลาเดินสิบห้านาทีเพราะฉะนั้นตอนเย็นเจอกันตรงนี้บ่ายสามโมงสี่สิบห้า" เวกัสพูดกรอกหูฉันซ้ำไปด้วยน้ำเสียงโมโนโทนไร้อารมณ์เหมือนเคยก่อนที่เขาจะถอนหายใจแรงๆเเล้วหมุนตัวเดินข้ามถนนผ่านหน้าฉันไป(สักที)ฉันได้แต่ยืนเเยกเขี้ยวให้แผ่นหลังของเวกัสก่อนจะเลิกสนใจคำพูดของเขาแล้วก้มหน้ามองแผนที่ต่อ ตอนนี้ฉันอยู่ตรงรูปดาวสีแดงนี่สินะ ส่วนห้องเรียนของฉันก็อยู่ชั้นสี่ของตึกแฝด ที่ถ้ามองไปข้างหน้าก็เดินไปไม่ไกลเท่าไร "นี่เธอหยุดนะ!" ยังไม่ทันที่ฉันจะก้าวเท้า เสียงตะโกนร้องเรียกก็ดังขึ้นจนฉันตกใจซึ่งพอหันมาตามเสียงก็ได้พบกับผู้ชายคนหนึ่งที่น่าจะเป็นคนที่ตะโกนสั่งให้ฉันหยุดเสียงดังลั่นจนน่าตกใจเมื่อกี้นี้นั่นแหละ "นายพูดกับฉันเหรอ" ฉันถามนายคนนั้นที่หยุดยืนหอบหายใจถี่อยู่ตรงหน้า แต่ฉันเพิ่งมาเรียนที่นี่วันเเรกนะ ยังไม่รู้จักใครเลยด้วยซ้ำ หมอนี่วิ่งมาหาฉันทำไม่ "ใช่สิ เธอชื่อ อันนา เป็นเด็กใหม่ห้องเอฟรึเปล่า" นายคนนั้นถามด้วยเสียงที่ขาดห้วง ฉันไม่รู้หรอกว่าเขาวิ่งมาจากตรงไหน หันมาอีกทีเขาก็ยืนหอบตัวโยนเเบบนี้แล้ว แต่ว่ายังดีที่ฉันพอจะจับใจความได้ก็เลยพยักหน้าตอบ "อืม ทำไม นายรู้จักฉันด้วยเหรอ" "รู้จักสิ ใครก็ต้องรู้จักเด็กใหม่กันทั้งนั้น" ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงรู้จักล่ะ "ไปเหอะ หัวหน้าให้มาตาม" "หัวหน้า? ใครเหรอ นายหมายถึงหัวหน้าห้องเอฟรึเปล่า" ฉันถามด้วยความไม่เข้าใจ เมื่อกี้ดีนะที่ไหวตัวทัน เพราะตอนที่นายคนนั้นพูด จบเขาก็ทำท่าเหมือนจะฉวยข้อมือฉันทันทีเลย "อืม ก็ประมาณนั้นนั่นเเหละ รีบตามฉันไปที่โรงยิมเร็วเข้า" หมับ! "เดี๋ยว แล้วทำไมฉันต้องตามนายไปด้วยล่ะ อีกอย่างวันนี้เรามีเรียนที่ห้องตอนเช้าไม่ใช่เหรอ ที่สำคัญอย่ามาจับมือถือแขนฉัน" ฉันสะบัดมือหมอนั่นออก ไอ้อ้วนนั่นเหมือนจะเริ่มอารมณ์เสีย "บอกให้ตามมาก็ตามมาเหอะน่า ชักช้าจะหาไม่เตือน!" "เตือนอะไร แล้วทำไมต้องไปโรงยิม" "ไปเหอะน่า บอกตรงนี้ไม่ได้ แต่ตอนนี้ที่ห้องเรียนไม่มีใครอยู่หรอกหรือถ้าเธออยากไปนั่งเรียนคนเดียวก็ตามใจ" "แปลว่าตอนนี้คนอื่นๆก็อยู่ที่โรงยิมเหรอ" ฉันถามย้ำอีกครั้งเมื่อรู้สึกลังเล แต่ว่ายังไม่ได้ปักใจเชื่อหรอกนะ ถ้าเกิดไอ้อ้วนนี่โกหกฉันขึ้นมาฉันจะทำยังไง ก่อนหน้านี้เวกัสเคยเตือนฉันเอาไว้ว่าเรียนห้องเอฟต้องระวังเพราะห้องนั้นมีแต่พวกเด็กแสบๆ แหงล่ะ! เรื่องแบบนั้นต่อให้เขาไม่เตือนฉันก็พอจะรู้แต่แรก "ก็ใช่สิ ฉันถึงได้มาตามเธอนี่ไง ตกลงจะไปมั้ย" "หรือว่าวันนี้มีเรียนพละ" "ไม่มีทำไมเธอปัญหาเยอะจังวะ แต่ฉันจะบอกให้ก็ได้ เอาหูมาใกล้ๆสิเดี๋ยวคนอื่นได้ยิน มันเป็นความลับเฉพาะห้องน่ะ ไอ้อ้วนกระซิบกระซาบ แถมยังทำที่เป็นยกมือขึ้นมาสั่งให้ฉันเอาหูไปใกล้ๆสายตาหลุกหลิกมองซ้ายมองขวานางกลัวว่าคนอื่นจะได้ยิน จนฉันต้องค่อยๆ ยื่นหน้าเข้าไปใกล้เพื่อฟังคำตอบจากเขาจุ๊.......!
พลั่ก!!
แชะ!!