สายตาของนางทอดมองผ่านรูกระดาษ ภาพตรงหน้าทำให้เสิ่นเหลียนแทบตกใจ มารดาเลี้ยงหรือฮูหยินใหญ่ของจวนสกุลเสิ่น ที่เป็นฮูหยินใหญ่คนปัจจุบันของท่านแม่ทัพเสิ่นเฟิง ตอนนี้ท่านแม่ทัพประจำการทางชายแดนเหนือนานครั้งกลับจวนสกุลเสิ่น

           เสิ่นเหลียนไม่คิดเลยว่าฮูหยินหลินหลงจะกล้ามาก กล้าเอาบุรุษแก่คราวบิดา ฟัดเหวี่ยงที่เตียง บุรุษผู้นี้คือท่านหมอประจำจวนเสิ่นที่บิดาของนางรับมาเมื่อปีก่อน ท่านหมอมู่หรงเป็นหมอรักษาคนในจวนเสิ่น เสิ่นเหลียนไม่คิดว่าลับหลังบิดาของนาง ฮูหยินหลินหลงจะทำเรื่องบัดสีเยี่ยงนี้ ไม่ได้นางจะต้องบอกบิดาของนางให้ทราบ คิดได้กระนั้นหญิงสาวพลันล่าถอยออกมาแต่ทว่านางสะดุดกิ่งไม้ล้ม

           ภายในเรือนใหญ่เรือนร่างนอนถ่างให้บุรุษที่แก่คราบิดา หลินหลงชอบยิ่งนัก หนึ่งปีมานี้ท่านหมอมู่หรงปรนเปรอนางไม่จบไม่สิ้น แท่งหยกขนาดใหญ่ทิ่มแทงใจกลางความสาวของนาง ครั้งแล้วครั้งเล่า นางมีความสุขยิ่งนัก

           “อ่า ท่านหมอ อ้า แรงอีกเจ้าค่ะ” เสียงออดอ้อนของนางทำให้ท่านหมอมู่หรงเร่งความแรงเข้าไปหานาง