“เธอจะบอกพ่อแม่เราเมื่อไหร่เรื่องยกเลิกการหมั้น” เขาถามฉันด้วยน้ำเสียงที่ดูไม่พอใจ

“เราต้องทำอย่างนั้นเหรอคะ” ฉันถามอย่างยียวน ฉันรู้ดีว่าเขาไม่ได้อยากหมั้น และเขาไม่ชอบใจที่ฉันเป็นคู่หมั้นของเขา เขาชอบที่จะได้เป็นคนเลือกทุกอย่างเอง เขาหัวดื้อและไม่ยอมใคร เขารักอิสระ และเกลียดการถูกบังคับ เพราะฉะนั้นเรื่องการหมั้น เป็นสิ่งที่เขายอมรับไม่ได้แน่

“เธอต้องไปบอกพวกท่านว่าเราจะไม่หมั้นกันเด็ดขาด!” เขาเริ่มหัวเสีย เมื่อฉันดูไม่ทุกข์ร้อนกับความเดือดดาลของเขา

“ต้องทำเหรอคะ อลินสบายใจนะที่ได้เป็นคู่หมั้นของพี่วา”

“เธอบ้าไปแล้วรึไง ฉันไม่มีวันแต่งกับเธอ!!”

“หึ พี่วาอยากทำอะไรก็ทำเถอะค่ะ อลินพอใจแบบนี้”

“แต่ฉันไม่พอใจเว่ย!” ร่างสูงเริ่มโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยง มองหน้าฉันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

“คงต้องทนเอานะคะ เพราะเราเหมาะสมกันม๊ากมาก พ่อแม่ไม่มีทางยกเลิกการหมั้นแน่ๆ” ฉันบอกเขาเสียงเรียบและยิ้มอย่างผู้ชนะ

“แต่ฉันไม่ได้รักเธอ! ฉันไม่ต้องการเธอ!” เสียงตะคอกดังลั่นรถอย่างเกรี้ยวกราด ทำเอาฉันชะงักไปเลย ฉันไม่ได้ชะงักเพราะความดังของเสียงหรอก แต่เพราะถ้อยคำที่เขาพูดออกมาต่างหาก คำพวกนั้นทำเอาฉันสลดไปเหมือนกัน ถึงจะเตรียมใจมานานมากแล้ว ว่ายังไงซะฉันต้องได้ยินคำปฏิเสธของเขาแน่ๆ แต่มันกลับไม่ทำให้ฉันด้านชาซะที

“พี่วาคงต้องจัดการกับความรู้สึกตัวเองเอานะคะ อลินไม่เห็นจะคิดแบบนั้นเลย” ฉันยังคงนิ่งเฉย ทำเหมือนไม่ใส่ใจกิริยาหยาบๆ ที่เขาแสดงออกมาเพื่อกดดันฉัน

“แล้วเธอจะเสียใจ!”

"รอแทบไม่ไหวแล้วค่ะ"