บทนำ

งงไหม จู่ๆก็ตื่นขึ้นมาท่ามกลางผู้ชายชุดดำสิบกว่าคนที่ยืนอยู่รอบเตียงพร้อมกับในมือถือปืนกันคนละกระบอกมองกันนิ่งๆและแน่นอนครับว่าผมไม่รู้จักคนพวกนี้เลยสักคนเดียวแต่ผมก็ไม่ได้โวยวายอะไร ก็พอจะรู้ว่าคนพวกนี้เป็นใครและมาเพื่ออะไรเพราะก่อนหน้านี้ ผมได้รับจดหมายจากพี่สาวของผมก่อนที่พวกเขาจะหนีไปและในจดหมายนั้นมันบอกกับผมว่า

ขอโทษนะปราง บ้านหลังนี้ไม่ใช่ของเราอีกต่อไปแล้ว

อืม เล่นการพนันจนมันชิบหายหมดและคนพวกนี้ก็คงมาไล่ผมออกจากบ้านแน่ๆ

"ตื่นแล้วก็รีบเก็บของออกไปด้วยครับ"

ก็ยังดีที่พูดจาบอกกันดีๆ ผมน่ะไม่ดื้อหรอกพูดบอกดีๆผมก็จะไปอยู่แล้วเพราะไม่รู้จะดื้อด้านทำไม ในเมื่อตอนนี้มันไม่ใช่ที่ของเราสักหน่อย

"ผมขอเวลาครึ่งชั่วโมงนะครับ"

ผมต่อรองเขาหน้าด้านๆเลยเพราะผมต้องเก็บของใช้ส่วนตัวด้วย

"ได้ครับ"

"ขอบคุณนะครับ"

ผมยิ้มให้กับพวกเขาและก็ยิ้มให้กับความหน้าสมเพช ของตัวเองที่ทำงานหาเลี้ยงพี่สาว พี่เขย จ่ายค่าน้ำค่าไฟแทบตายแต่สุดท้ายสิ่งที่ได้ตอบแทนมาคือการต้องออกจากบ้านที่ตัวเองอยู่มาตั้งแต่เด็ก

หลังจากพวกเขาเหล่านั้นออกไปจากห้องของผม ผมก็รีบจัดแจ้งเก็บข้าวของทันทีเพราะรู้สึกเกรงใจพวกเขาเหมือนกันที่ต้องมานั่งรอให้ผมออกจากบ้านทั้งที่ควรจะรีบย้ายข้าวของออกไป

ผมไม่รู้หรอกนะว่าหลังจากที่ผมออกจากบ้านหลังนี้ไปแล้วมันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง แต่พวกเขาก็คงเอาของในบ้านไปขายและก็คงขายบ้านละมั้ง

"เอ๊ะ?"

ผมร้องตกใจเมื่อค้นหาแฟ้มโฉนด ที่ดินของตัวเองที่แม่ทิ้งไว้ให้ก่อนจากโลกนี้ไปไม่เจอ

ดวงตาผมเริ่มร้อนผ่าว เมื่อยิ่งค้นหาแต่มันก็ยังไร้วี่แววที่จะเห็นโฉนดที่ดิน ผืนนั้น

พี่ปริ่ม คงไม่...

"คุณ ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ"

ผมรีบวิ่งลงบันใดมาหน้าตาตื่นและเอ่ยถามชายชุดดำที่คาดว่าน่าจะเป็นหัวหน้าทันที

"ครับ?"

"พะ พวกเขา เอาแค่บ้านไปให้พวกคุณใช่ไหมครับ"

ขอร้องล่ะ อย่าให้มันเป็นอย่างที่ผมคิดเลย

"ไม่นะครับ นางปริ่มและนายชัยเอาบ้านและโฉนดที่ดิน ท้ายหมู่บ้านมาให้หนี้และก็ได้ขอเงินอีกก้อนหนึ่งไปครับ"

ไม่จริง ไม่สิมันเป็นไปไม่ได้เพราะนั่นมันเป็นชื่อผมนะไม่ใช่ชื่อของพี่ปริ่ม

"แต่มันเป็นชื่อของผมนะครับ พวกคุณจะเอามันไปได้ไง ฮึก มันเป็นของผมนะ"

ผมยืนปาดน้ำตาอย่างไม่นึกอายเพราะผมห้ามมันไม่ได้

"ครับ ชื่อของคุณคือ มะปราง ฐิตินันท์ โตคง เอกสารทุกอย่างถูกต้องนะครับ"

คนตัวโตกว่าได้ยื่นเอกสารทุกอย่างมาให้กับผม ผมจึงยื่นมือไปจับมันมาอ่านทันทีและผมก็ทรุดตัวลงนั่งพื้นทันทีเช่นกัน

เอกสารทุกอย่างถูกเซ็นยินยอมอย่างถูกต้องด้วยลายมือของผมโดยที่ผมเองก็ไม่รู้ว่าผมไปทำแบบนั้นตอนไหน

ผมไม่เคยคิดจะขายที่ตรงนั้นเลย ไม่เคยคิดจริงๆ

"ผมว่าคุณคงต้องการเวลา งั้นผมจะให้โอกาสคุณและจะกลับมาใหม่ในวันพรุ่งนี้นะครับ"

ผู้ชายคนนี้ไม่เหมือนเจ้าหนี้คนอื่นๆที่ผมเคยเจอเลยสักนิด เขาพูดกับผมดีกว่าทุกคนที่เคยเจอมา

"อึก ขอบคุณนะครับ"

ผมยกมือไหว้ขอบคุณเขาจากใจจริงเพราะเขาสามารถจับผมโยนออกจากบ้านก็ได้แต่เขากลับไม่ทำอย่างนั้นแถมยังให้เวลากับผมได้ทำใจด้วย

"ครับ ป่ะพวกเรากลับ"

"เอ่อ เดี๋ยวครับ"

"ครับ?"

"ถ้าผมอยากได้ที่ท้ายหมู่บ้านคืน ผมต้องหาเงินมาซื้อต่อเท่าไหร่ครับ"

ผมไม่สามารถยกที่ที่แม่รักมากให้กับคนอื่นได้จริงๆ เพราะแม่เคยบอกกับผมว่าที่ดินตรงนี้เป็นที่ดินที่มีค่าที่สุดในชีวิตแม่เพราะแม่เกิดและโตที่นั่น มันเป็นความทรงจำของแม่ก่อนที่แม่จะได้มาเจอพ่อและมีบ้านหลังนี้

"ห้าล้านครับ"

เขาดูราคาในกระดาษ แผ่นสี่เหลี่ยม แล้วพูดบอกผมก่อนจะเดินจากไป

ในตอนนี้ ผมไม่อยากรับรู้อะไรแล้วเพราะผมรู้สึกเกลียดพี่สาวของตนเองและไอ้พี่เขยสารเลว นั่นจนไม่สามารถคิดเรื่องอื่นได้จริงๆ

และก็ยังไม่รู้ว่าจะหาเงินมากมายขนาดนั้นมาจากไหนเหมือนกัน

"ฮึก ชีวิตแม่งเหี้ย ฮืออออ"